.

The sopranos بدون شرح .... @seventh_plan

من زیاد سمت فیلمای عاشقانه نمیرم ، اما امشب یه فیلم کمدی ، عاشقانه انتخاب کردم به اسم Eternity ، داستان درباره ی دنیای ارواحه ، جایی که باید انتخاب کنن تا ابد کجا میخوان زندگی کنن ، و زنی به نام جوان بعد از مرگش با روح همسرش که سالها باهاش زندگی کرده و معشوقه دوران جوانیش که در جنگ کشته شده یکی رو انتخاب کنه و ابدیت ر‌و با اون بگذرونه ، ابدیتی که مسیر یه طرفه و فقط یک انتخاب وجود داره ، کمدی فیلم خوب بود ، قسمت عاشقانه اش هم به کنکاش عمیق نمیپردازه اما انتخاب بین دو عشق جالب بود ، مرگ رو هم خیلی خوب نشون دادن ، خیلی معمولی و ملموس ، انگار بعد از مرگ آب از آب تکون نمیخوره ، بنظرم فیلم حال خوب کنی هست و پیشنهاد میکنم ببینیدش . لینک صفحه ی دانلود فیلم #پیشنهاد_فیلم @seventh_plan

عشق چیز خوبه ، باعث میشه آدم امیدوارتر بشه ، همه چیز همونه ، اما راحتتر میشه تحملش کرد ... امیدوارم همه یه عشق خوبو تجربه کنن

دیگه احساس میکنم راه فراری از سیستم های فکری که به هر نوع غالب هستن وجود نداره ، آدم اینجا احساس تنهایی میکنه نه وقتی یکی ولش میکنه و میره ، حتی توی به ظاهر حقیقی ترین مسائل هم یه پیچش هایی هست که واقعیت رو اعوجاج میده ، بنظر خودم فیلمی درباره ی هیتلر نیست که من ندیده باشم (البته یکم اغراق کردم)، و درباره اش کتاب هم خودم ، درباره ی رهبران ظالم ، یکی از فیلمهایی که بنظرم فیلم خوبیه و جهت گیریش ، حداقل اونقدری که من تشخیص دادم کمتر هست ، فیلم DOWNFALL ، محصول سال ۲۰۰۴ هست به کارگردانی آلیور هیرشبیگل ، اول توجه کنید فیلم آلمانیه ، اما نکته ی مهم اینه که: این فیلم بر اساس کتاب یواخیم فِست (مورخ آلمانی) و خاطرات ترائودل یونگه (منشی هیتلر) ساخته شده، نه از زاویه‌ی نگاه ایدئولوژیک یا مذهبی خاص. اما اگه به منابع هم استناد نکنیم و فقط با عقل خودمون جلو بریم، فیلم های بیوگرافی و همچنین کتابهای تاریخی اگر مارو در جبهه خاصی قرار ندن ، یعنی احساس نفرت یا احساس شادمانی ایجاد نکنن و اجازه بدن مخاطب در فکر بره و نه در موضعی خاص معمولا بی طرفانه موضوع رو بررسی کردن و این فیلم این خاصیت رو داره ، حتما ببینیدش و با بقیه فیلمهایی که دیدید مقایسه کنید ، این فیلم روز آخر فروپاشی رایش سوم رو به تصویر میکشه ، اما چیزی که میخواستم درباره اش بگم اینه که توی خیلی از فیلم ها و حتی کتابهای تاریخی یه پدیده ی خیلی لطیف و ناملموس رخ میده و اون عظمت زدایی از رهبرانی هست که ظلم کردن، اما متاسفانه نمیشه همیشه با مخاطب صادق بود ، خیلی جاها این رهبران رو افراد معمولی نشون میدن که بنظرم دو تا جهت گیری داره ، یکی اینکه عظمت زدایی باعث میشه جایگاه این افراد به عنوان شخص قدرتمند خراب بشه و نتیجه اینکار اینه که پیروان این رهبران برای نسلهای بعد کمتر بشه ، شاید دلیلش این باشه که به نوعی میخوان واکسنی به ذهن انسان بزنن که شیفته ی افراد قدرتمند نشه و بتونن به طریقی شهوت قدرت در انسانها رو‌کنترل کنن ، این کار بدی نیست اما بازم نویسنده یا فیلمساز هیچوقت نمیگه دارم چیکار میکنم ، و جهت گیری دوم میتونه این باشه که همه ی ما در معرض این مرض هستیم که شبیه این افراد بشیم ، به نوعی این دوتا جهت گیری مخالف هم هستن و دقیق که نگاه کنیم حتی خودزنی هم هست ، چون ممکنه آدما اینجوری برداشت کنن که منِ عادی هم میتونم مثل هیتلر باشم و خودش یه کاتالیزور برای به قدرت رسیدنه ، فقط اینو میتونم بگم که وقتی ذهنمون سمت جهت‌گیری میره ، حالا در مقابل هر مطلبی ، هر مکتبی و هر چیزی که وارد ذهنمون میشه ، زنگ خطر رو بزنیم و سعی کنیم بی طرفانه به اون حرف نگاه کنیم ، اگه واقعا دنبال حقیقت هستیم ، حداقل حقیقتی که بیشتر حقیقت هست ،باید بگم «حقیقت مطلق دست‌یافتنی نیست، اما حساسیت نسبت به جهت‌گیری، تنها راه نزدیک‌شدنه» . @seventh_plan

ما آدما به همون روشی دیگران رو آزار میدیم که برای خودمون زجرآورترین هست ... همون روشی که دردش ر‌و حس کردیم ، خیلی وقتا جواب آدما همونیه که خودشون بهمون میدن ...

این جمله ی آخر فیلم Nuremberg هست که مفهوم کلی رفتار انسان رو شرح میده ، بطور کلی همه ی ما بنظر یک نفر هستیم... "The only clue to what man can do is what man has done." - RG COLLINGWOOD یگانه قرینه بر آنچه انسان میتواند کرد، همان است که انسان کرده است » از کتاب مفهوم کلی تاریخ @seventh_plan

تو فلسفه یه چیزی هست که میگه "پرسیدن سوال درست مهمتر از جوابه" من خودم هر چی فکر میکنم وقتی بحث اخلاقیات وسط میاد ، خیلی سوال درستی وجود نداره ، شاید توی فیزیک بشه سوال درست پرسید ، اما جاییکه اخلاق باید انتخاب کنه ، سوالات درست زیادی وجود نداره ، نمونه اش همین سوال ساده اس ، یه عده گفتن نه یه عده گفتن آره ، که همین جواب میتونه سوالو بسط بده به مسایل دیگه ، اگه جواب نه باشه ، یعنی تو شرایطی که جون یک انسان هم در خطر باشه نباید هیچ اقدامی انجام بشه !؟ اگه بازم جواب نه باشه ، اول اخلاق تو همین مرحله انسان رو توبیخ و قضاوت می‌کنه و مسئله رو شخصی تر می‌کنه که اگر عزیز خودت هم باشه بازم کاری نمیکنی ؟ اینجا اگه جواب بازم نه باشه اینبار علم هم میاد وسط و میفرستت توی یه گروه بخصوص، جامعه ستیز ، خودشیفته و هزار تا برچسب دیگه ... اگه جواب آره باشه ، بازم کلی راه برای محکوم کردن جواب هست ... این همون عدم قطعیت توی هم اخلاق و علمه ، اخلاق که فقط توی شرایط عادی جواب میده ، توی بحران اولین چیزی که از بین میره اخلاقه ، و وقتی بحران بیشتر بشه دیگه علم هم پاسخی برای رفتار و انتخاب انسان نداره ... چرخ دنیا همینجوری میچرخه، متغیر ، متناسب با شرایط و هیچ جواب قطعی واسش وجود نداره ، فقط این آگاهی انسانه که دوست داره سر از هر چیزی در بیاره اگه نه دنیا خودشو مسئول جواب دادن به ما نمیدونه ... @seventh_plan

The Usual Suspects (1995) صحنه صف، در ابتدا قرار بود یک صحنه جدی باشد، اما بعد از یک روز کامل فیلم‌برداری که بازیگران نتوانستند خنده‌شان را کنترل کنند، کارگردان برایان سینگر تصمیم گرفت خنده‌دارترین برداشت‌ها را در فیلم استفاده کند. در مستند پشت‌صحنه نشان داده می‌شود که سینگر از خنده‌های مداوم بازیگران به شدت عصبانی می‌شود. در یک مصاحبه (در نسخه ویژه DVD)، کوین پولاک می‌گوید ماجرا از آن‌جا شروع شد که «بنیسیو دل تورو دوازده برداشت پشت‌سرهم باد شکم رها کرد!» خود دل تورو هم گفته بود «یکی» این کار را کرده، اما هیچ‌کس نمی‌دانست دقیقاً چه کسی بوده است. خدایی دل تورو 😂😂😂 @seventh_plan

فیلم Elevation یه فیلم متوسط در ژانر Survival (بقا) هست ، باعث میشه آدرنالین ترشح کنید و برای سرگرمی کنار پارتنر فیلم بینتون بهتون خوش بگذره ، طبق معمول توی ژانر بقا ، ماجراجویی، اتحاد ، فداکاری و غلبه به ترس قرقره میشه و برای مواقعی که نمیخوایین توی فضای فلسفی باشید مناسبه ، من از فیلم خوشم اومد (در کل فیلمهایی ژانر بقا رو می پسندم) و جذابیت این فیلما در اینه که یه پایه داشته باشید که با هم هیجان زده بشید ... داستان درباره برهه ایی از زمانه که موجودات عجیبی از دل زمین بیرون زدن و یه گروه ۳ نفره برای پیدا کردن دارو باید به دل این موجودات وحشی برن ... لینک صفحه دانلود فیلم #پیشنهاد_فیلم @seventh_plan

نصفه شبی یاد مادر بزرگ خدا بیامرزم افتادم ، ما بهش میگفتیم بی بی : میگفت واسه کسی بمیر که واست تب کنه

♥️♥️♥️ 💎برترین کانال‌های تلگرام:   ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ڪافه شعر و متن سبو @kafesaboiebaran 🔹هماهنگی جهت تبادل: @mrsmafd

این کانال برای من یه دفترچه اس واسم مهم نیست چندتا ممبر داره اگه حرفام به درد یه نفر بخوره من کارمو کردم... رفیق ، از ترست عبور کن ، این شعار نیست ، کاری که خودم انجام دادم ، از بزرگترین دلبستگیم کَندم ، دفنش کردم ، ترسشو بغل کردمو دیدم فقط یه ورژن از خودمه که نیاز داره بهش نگاه کنم و بهش بگم واسم مهم نیست چقدر ضعیف بودی ، تنهات نمیذارم ، نمیذارم کسی لهت کنه و دیدم همون ورژن چقدر مشتاقِ گور ترسو با هم بِکَنیم و دفنش کنیم ...

فیلم Nuremberg و شخصیت هرمان گورینگ یک نکته خیلی جذاب داره ، که البته چون فیلم بیوگرافی - تاریخی بود خیلی اون فضا رو نمیتونست ایجاد کنه که شخصیت هرمان رو بیشتر باز کنن ، از همون ابتدا دکتر کِلی مارشال گورینگ رو یک شخصیت خودشیفته معرفی کرد ، پس همدلی در این شخصیت صفره ، اما غرور صد در صد درش وجود داره ، وقتی همدلی نباشه عملا دوستی برای این شخصیت معنی نداره ، و اون چیزیکه اون رو به یکی از وفادارترین افراد هیتلر تبدیل کرد غروری بود که هیتلر بلد بود در افرادش تغذیه کنه ، البته فقط افراد نزدیکش ، اینکه شخصیت هیتلر تونست رهبر موفقی باشه که خیلی از مردمش دوستش داشتن جای بحث زیادی داره ، اگه کتاب نبرد من رو بخونید و با توجه به اینکه من مطمینم این کتاب دستکاری شده ، با این حال هیتلر استاد پیدا کردن زخمهای دردناک بود و با محبت اینقدر این زخمهارو بیشتر و بیشتر باز میکرد که طرف مقابل تنها راه حل رهایی از این درد رو فقط در کسی می دید که اون زخم رو به بهترین شکل میشناخت، هیتلر خیلی منطقی خیلی نرم و آهسته به مردم این باور رو داد که یهودیت اونهارو بی ریشه کرده ، و این کینه از زمانی شروع شد که یهودها به کارگرها خیلی ظلم کردن، اونموقع هیتلر فقط یک جوان بود که همه شرایط رو با دقت زیادی واکاوی میکرد و وقتی توی زندان افتاد ، در واقع هیتلر واقعی اونجا بدنیا اومد ، حالا برمیگردم به بحث هرمان ، هرمان شخصیتی بود که توی بازی روانی تبحر زیادی داشت ، بازی سازهای روانی قدرت زیادی در تفسیر و تغییر کلمات و موقعیت ها دارن ، به راحتی میتونن با حرفای خودت محکومت کنن و اینقدر با اعتماد به نفس هستن که حتی اگر مخالفشون باشی تحت تاثیر حرفاشون قرار میگیری و این همون کاری بود که توی دادگاه کرد و قاضی جکسن رو محکوم کرد ، و اما چطور شکست خورد ، "غرور" نقطه ضعف افراد خودشیفته هست کسایی که به بازی روانی علاقه دارن هرگز حاضر نیستن خودشون و کارهاشون زیر سوال بره ، و اگه غرورشون نشونه گرفته بشه ، کاملا بی دفاع میشن که قاضی بریتانیایی همین کارو کرد ، چیزی که میخوام بهش اشاره کنم اینه که توی زندگی ما افرادی که بازی روانی راه میندازن خیلی زیادن ، این افراد اولین کاری که میکنن اینه که شرایط غیرمعمول رو معمولی نشون میدن، هیچوقت حمله مستقیم نمی کنن ، بلکه با منطق چندلایه خودشون معنای حرفا و کلمات و شرایط رو تغییر میدن ، وقتی پای بازی روانی وسط و ما در زندگی عادی هستیم و قرار نیست کسی رو دادگاهی کنیم ، مطمین باشید اگر وارد بازی بشید ،شکست میخورید ، توی بازی روانی نه مقابله ، نه سکوت ، نه منطق نه محبت نه حل مسئله و نه هیچ راه حلی جواب نمیده ، بخاطر اینکه اصلا مشکلی وجود نداره که حل بشه ، این فقط یک بازی که بازی گردانش ازش لذت میبره ، تنها راه بُردن در بازی روانی اینکه که توش شرکت نکنیم ، و از لحظه ایی که تشخیص دادیم شرایط نامتعارف و گیج کننده اس ، همه ورق هارو زمین بذاریم و فقط راه خروج رو پیش بگیریم . @seventh_plan

زندگی با بعضی آدما فقط تو رویا قشنگه ...

دیشب فیلم Nuremberg ساخته ی James Vanderbilt رو دیدم ، راسل کرو ، رامی ملک دو تا نقش اصلی بودن ، راسل کرو در نقش هرمان گورینگ ،مارشال رایش و جانشین هیتلر بود ، داستان درباره محاکمه سران اسیر شده نازی هست و رامی ملک در نقش یک روانپزشک قراره این اشخاص رو‌ ارزیابی کنه و از خودکشی اونها قبل از محاکمه جلوگیری کنه ، فیلم نسبتا خوبیه اما در رساندن مفهوم دچار سردرگمی میشه ، شاید اگر صرفا به عنوان یک تکه از تاریخ بهش نگاه کنیم بد نباشه ، اما مسائل دیگه ایی که بهش پرداخته میشه ، مثل اینکه اجرای عدالت چه مفهومی داره ، یا اینکه این اشخاص واقعا کی هستند ، یا شکل گیری دوستی بین گورینگ و روانپزشک تا حدودی ناواضح و بی سرو ته می مونن. تاریخ برای من همیشه جذابه ، اما هرگز فراموش نمیکنم که تاریخ توسط فاتحان نوشته شده .... لینک صفحه دانلود فیلم #معرفی_فیلم @seventh_plan

چرا آدم خیلی مواقع تبدیل میشه به همون آدمی که هیچوقت نمیخواست جاش باشه ؟ میشه همون آدمی که ازش فرار میکرده ... یه گام عقبتر که بریم ، جواب اونجاس ، جواب تو تجربه های ماست ، اگه ما نمیخوایم به یه شخصیت خاصی تبدیل بشیم ، چون قبلا ، غیرمستقیم ضربه ی بودن در اون شخصیت رو خوردیم ، چون میدونم چقد رنج همراه اون شخصیت هست ، ما داریم از تجربه ایی که داشتیم فرار میکنیم ، اما چرا بهش تبدیل میشیم ؟! چون شرایط زندگی ، چون همون تجربه ، ما رو تو محیطی حبس کرده که هر دری رو باز کنی بازم تو دل همون تجربه می افتی ، این دقیقا هسته ی سریال SONS OF ANARCHY هست ، وقتی که جکسون تلر نمیخواد زندگی قبلی پدرش رو تکرار کنه ، اما دنیای که پدرش رو غرق کرد الان اونو احاطه کرده ، میخواد درست کنه ، اما نمیشه ، میخواد فرار کنه ،بازم نمیشه ، تمام دنیای جکس ، تمام پایه ها و پی اون دنیا ، تمام چیزایی که یاد گرفته ، دقیقا اونو به همون مردابی میکشه که ازش فرار میکنه ، این سریال فقط درباره ی خلافکاری های یه کلاب موتورسواری نیست ، بلکه داستان تراژدیک یک مردِ که نمیخواد جا پای گذشته بذاره ، اما گذشته سازنده ی حاله و حال اونقدری عمیق کَنده شده که راهی برای بالا اومدن ازش نیست ، گاهی ما ناچارن گذشته رو زندگی میکنیم ، نه چون میخواییم بلکه چون زنجیری از جنس پوست و استخون خودمون مارو به زمین وصل کرده ، هر بار که زنجیرو میکشیم که رها بشیم یه تیکه از وجودمون پاره و زخمی میشه ، اغراق نیست ، ما هر چقدر که خودمون رو بیشتر دور کنیم باز هم گذشته و تجربه هاش رهامون نمیکنه و بخشی از ما تکرار ناآگاهانه تجربه هاست . @seventh_plan

شخصا دوست ندارم خاطره بازی کنم ، خاطرات باید دست نخورده و بدون کاوش بمونن ، تا همیشه حسشون رو نگه دارن ، هر وقت خاطره ایی رو واکاوی میکنم حسش تغییر میکنه ، و من و برادرو خواهرام جلوی تلویزیون جز اون خاطراتیه که دلم نمیخواد هیچوقت تغییر کنه ، هیچوقت دوس ندارم حس کنم دوران بچگی ما با یه تلویزیون کوچیک ، با برنامه های تکراری یه ظلم بوده در حقمون ، چون کودکی خودش انرژی تازه کردن همه چیزو داره ، اونوقتا از دیدن برنامه های تکراری هم لذت میبردیم ، بین برنامه ، وقتی آگهی می اومد به جون هم می افتادیم و تا برنامه شروع میشد دوباره همه ساکت سر جامون دراز میکشیدم ، یه قانون بود که طی برنامه همدیگرو اذیت نکنیم ، بچگیمون به همه چی رنگ میداد ، حتی به کمبودها ، چون برای شاد بودن درونمون زنده بود ، بیرون خاکستری بود اما درونمون پر از رنگهای زنده ، هیچوقت ناراحت نیستم که بچگیم پر از برنامه های رنگارنگ نبود ، نیروی حیات بچگی اونقدر قویه که به سادگی قربانی این کمبودها نمیشه . کاش تو این کلیپ خاطراتمون رو خاک گرفته و از دست رفته نشون نمیدادن. @seventh_plan