-سَمفــونـی‌مُـردِگـان

زیرلب‌زمزمه‌کردم:دلم‌میخواست‌برگردم‌به‌زمانی‌‌که‌هیچی‌درباره‌ی‌آبی‌نمی‌دونستم. یکی‌پرسید‌:چراهمه‌باتوعاشق‌رنگ‌آبی‌شدند؟ گفتم:عجیبه‌ازیک‌رنگ‌متنفری‌ولی‌باهاش‌آرامش‌داری...گرم‌ترین‌‌رنگ‌زندگیم‌آبی‌بود..‌بااینکه‌سرده‌،عجیب‌نیست؟درسته‌من‌ازرنگ‌آبی‌متنفرم‌ولی‌انگار‌مدام‌داخلش‌‌گیرافتادم‌‌ودست‌وپامیزنم. باتعجب‌پرسید:ازرنگ‌آبی‌متنفری؟!ارام‌زمزمه‌کردم:بله‌،متنفرم. به‌چشمام‌که‌هیچ‌حسی‌درآن‌پیدانمی‌شدندزل‌زدوپرسید‌:ولی‌باهاش‌آرامش‌میگیری؟ سرم‌راتکان‌‌دادم‌وچیزی‌نگفتم؛‌بعداز‌سوالی‌که‌پرسید‌‌به‌نقطه‌ای‌‌خیره‌شد‌وبه‌فکرفرورفت. بعدازچندثانیه‌زیرلب‌گفت:"چه‌تفسیرقشنگی" -آبی.

یکی ازم پرسید چرا با یسریا بدون هیچ توضیح و دلیلی قطع ارتباط می‌کنی؟ گفتم چون خودشون می‌دونن که در حقم چیکار کردن، قرار نیست تک تک جزئیات یه ماجرا رو برای یه آدم بالغ توضیح بدم، تو کاری که دلت خواست رو کردی و من هم با احترام کنار گذاشتمت.

هوا،هوای‌باتوبودن‌بود.

غم‌نبودنت‌ازبین‌نرفت،سیگارشدکنج‌لبم.

او هیچ وقت متوجه نمی شود چه کارهایی برایش کرده ای. تو از تمامت مایه گذاشتی و این هیچ وقت برایش کافی نبود. مهم نیست چقدر سعی میکنی، او هیچ وقت تلاش هایت را نخواهد دید؛ نه امروز و نه فردا. فقط روزی متوجه همه چیز میشود که در رابطه ای بی عشق و زجرآور گیر افتاده باشد. روزی تمام اوقات خوشی را که باهم داشتید و لحظاتی را که به خنده اش می انداختی یادش خواهد آمد.... و هیچ کس دیگری نمیتواند چنین حسی را در وجود او بیدار کند. اینجاست که می فهمد تمام چیزی که همیشه نیاز داشته، «تو» بوده ای.

من اوایل خیلی تلاش کردم. همین که هنوزم یکی منو با اون اسم صدا می‌کرد کافی بود. همش آدمایی که میومدن رو با تو مقایسه می‌کردم و می‌گفتم خوبه ، مثل خودت دوسم دارن. ولی آخرش دیدم هیچکدوم تو نمی‌شن. آخرش همه اون اسمی که تو باهاش صدام می‌زدی رو فراموش کردن، همه‌شون منو یادشون رفت. یادته خواب دیدم دیگه دوسم ندارن؟ واقعی شد. فکر کنم از اولشم نداشتن. و من فکر کنم دیگه به هیچکسی اجازه ندم اون طوری که تو صدام می‌زدی صدام کنه.