Romy Quint

Goed weekend! #funnyfriday

Dat ie van oorlogshitsen houdt…

Ik HOU van deze man! ❤️ Wat mij betreft één van de helderste lichtjes van Nederland in deze tijd 💡 Dank aan Tim Douwsma & team @Univibes 🙏🏼 https://youtu.be/ATvMOe768-8

Beetje een alarmerende titel, desalniettemin een mooi interview. https://youtu.be/0YvKcbG3D_E

Ik mag toch hopen dat dit soort comments op termijn tot wat beweging gaat leiden bij de massa. Onderwijs, Zorg: nee joh dat geld uit geven lukt echt niet, koop er maar wapens voor 🙈

Hoe de boer verdwijnt uit de lage landen Recensie: ‘Dit is mijn hof’ Dat het Europese natuurbeleid er al veel langer op gericht is om de boeren te verjagen, blijkt uit het indrukwekkende boek ‘Dit is mijn hof’ uit 2015 van de gelauwerde Vlaamse journalist en boerenzoon Chris de Stoop. Hij keert terug naar zijn geboortegrond om de familieboerderij draaiende te houden, nadat zijn broer, die was blijven boeren, 'eruit is gestapt'. https://degroteverbouwingvannederland.substack.com/p/hoe-de-boer-verdwijnt-uit-de-lage?

🔥🔥😉

Je kan deze post vanuit kleine dynamiek interpreteren, tussen personen onderling, of in het groot met betrekking tot de samenleving. Een narcist(isch leider-figuur) neemt ruimte die anderen niet innemen, spiegelt het onvermogen (van de samenleving) om grenzen te stellen, en vergroot wat (collectief) onbewust is gebleven. Dat is niet goed of fout — het toont iets dat gezien wil worden Een samenleving of persoon geneest wanneer men niet langer projecteert (“red ons” of “bescherm ons”), niet langer bang is, en verantwoordelijkheid neemt voor de richting die ze creëren. Een leider of persoon die niet gevoed wordt door projectie, verliest zijn macht. Een narcist is het symptoom, niet de oorzaak. Het is een spiegel voor een persoon of collectief dat de veiligheid is kwijtgeraakt, en dat kan terugnemen.

Ieder verhaal dat verteld wordt vanuit één pool, wordt automatisch brandstof voor de tegenpool. En zo blijft het wiel draaien. Maar hoe vind je ooit the middle road in deze waanzin? De middenweg bestaat m.i, maar hij is nog zelden collectief zichtbaar. Alleen individueel, relationeel, in kleine cirkels, zo lijkt. Vrede begint niet op het slagveld, misschien ook niet aan de onderhandelingstafel, maar met mensen die hun menselijkheid niet laten afnemen. Mensen die blijven voelen, ook als de wereld polariseert. Mensen die hun hart niet sluiten, hun blik niet laten vernauwen. Mensen die buiten het frame van “wij versus zij” kunnen denken. In situaties van waanzin is dat het meest revolutionaire wat er bestaat wellicht. Geen vrolijke preek voor de zondag maar zeker food for thought. https://youtu.be/jHvtdNogCM8?si=4iF0ddG-p9weJ9-Z