Romy Quint

Leestip! Toen ik Alice Miller’s - ‘Drama van het begaafde kind’ voor het eerst las, verwachtte ik een boek over hoogbegaafde kinderen. Wat ik in plaats daarvan vond, was een diep ontnuchterende verkenning van emotionele pijn, verborgen wonden en de levenslange impact van ervaringen in de kindertijd. Miller gebruikt het woord 'begaafd' mbt emotioneel gevoelig te zijn – kinderen die zo afgestemd zijn op de behoeften, stemmingen en onuitgesproken verwachtingen van hun ouders dat ze leren hun eigen gevoelens te onderdrukken, alleen maar om geliefd te worden. Het lezen ervan is als een spiegel voorhouden: patronen in perfectionisme, mensen pleasen, leegte ervaren, etc worden duidelijk. Het is geen gemakkelijk boek, maar het kan wel de manier veranderen waarop we onszelf en de mensen om ons heen begrijpen.

“If you’re going to try, go all the way.” 👑 Bukowski didn’t write for the comfortable - he wrote for the ones on fire. Go All the Way isn’t just a poem, it’s a dare. A reminder that if you’re chasing something real - art, purpose, passion - you either dive in fully or not at all. No half-measures. No safety nets. Just you and the fire. | Speaker @lexfridman

Het wordt wel steeds sjieker! Voor zover de clowns-show in Den Haag. Goed weekdn

😆

Love this song ✨ Creating concrete visions of a macrocosmic prism With a brilliant optimism and appropriate ambition To be open from the center, redirected to the moment This is it, love, this is it, love, unrestrainable nature We can change it from the edges, we can challenge all our borders There is always a new leader, there is always a new order Our pathway is proceeding and the way is always changing We are free from what prevents us to realize our destination Free from all old stories I've been told I walk through the valley of my own shadow Free from all old stories I've been told I walk through the valley of my own shadow We are free Awareness is my virtue, and I'm grateful for the search to Dive deep within my own mind and to trust the intuition Of the lives I've lived before this, our essential form of gnosis It's a simple form of freedom, it's as smooth as inhalation And the exhale is releasing all the tension I've been feeling On the surface and beneath me, I'm connecting to my spirit And I'm here now right before you, present in this moment And our life's work is to honor the beauty all around you Free from all old stories I've been told I walk through the valley of my own shadow https://open.spotify.com/track/6sWMSG9A1MsdZj1OfEYo2A

Weird shit bro 😁 Ik had deze al eens eerder gehoord. Heeft iemand van ons hier zich erin verdiept?

Ja, er komt een storm – maar eentje die spanning oplost en uiteindelijk rust terugbrengt. Asteroïden & thema’s bij de start (29 aug – 22 nov 2025) • Pluto conjunct DNA (asteroïde 55555): herhaling van 1953! Mogelijke nieuwe ontdekkingen rond genetica en de “codes” die ons mens-zijn bepalen. • Pluto tegenover Venus + Iris (godin van de regenboog, symbool van het oog): thema’s rond financiële ongelijkheid, identiteit, biometrische controle (oogscans?), maar ook bruggen naar nieuwe perspectieven. • Regenboog-beeld: licht dat door een prisma uiteenvalt en nieuwe kleuren zichtbaar maakt → een nieuwe manier van kijken naar onszelf en de werkelijkheid. Eenmalig in de geschiedenis Na 2035 zien we Pluto duizenden jaren lang niet meer OOB. Dit decennium wordt dus een van de meest intense en transformerende periodes in de menselijke geschiedenis. Pluto zal ons idee van “mens-zijn” fundamenteel herschrijven. Buckle up. 🚀 Data Pluto Out of Bounds 2025–2035 • 29 aug 2025 – 22 nov 2025 • 12 aug 2026 – 10 dec 2026 • 2 aug 2027 – 20 dec 2027 • 27 jul 2028 – 25 dec 2028 • 26 jul 2029 – 28 dec 2029 • 27 jul 2030 – 28 dec 2030 • 31 jul 2031 – 25 dec 2031 • 5 aug 2032 – 19 dec 2032 • 14 aug 2033 – 12 dec 2033 • 26 aug 2034 – 2 dec 2034 • 12 sep 2035 – 17 nov 2035 https://leahwhitehorse.substack.com/p/weekly-astrology-forecast-august-685 Weekly Astrology Forecast - August 25 – 31, 2025

Ik heb altijd gehouden van Steven Forrest’s omschrijving dat OOB-planeten werken op het niveau van genie of crimineel! Het is met een vleugje humor gezegd, maar ook met een sprankeltje waarheid. Telkens als ik aan OOB-planeten denk, heb ik het beeld van de Trickster voor me – niet inherent goed of slecht, maar wel een energie die moeilijk te doorgronden is. Wat betekent Out of Bounds? ‘Out of Bounds’ is een term die te maken heeft met declinatie. Declinatie vertelt ons hoe ver een planeet boven of onder de hemelequator staat. De hemelequator is gewoon de evenaar van de aarde, maar dan geprojecteerd in de ruimte. Het pad van de Zon (de ecliptica) staat hier schuin op, maar beweegt nooit meer dan 23°26’22” boven of onder die lijn. Vanuit het perspectief van de aarde volgen de planeten normaal gesproken ook datzelfde pad. Maar af en toe gaat er eentje “van het speelveld af”, en beweegt hij veel hoger of lager dan de Zon ooit zou gaan. Dan bevindt de planeet zich in niemandsland – buiten het bereik van de koning, waar de regels niet gelden. Zonder wetten of beperkingen krijgt het archetype van de planeet de ruimte om zijn volle expressie te onderzoeken. Vandaar de term ‘genie of crimineel’: uitdrukking in uitersten. Pluto en extremen Pluto is sowieso al een planeet van extremen. Hij is de Heer van de Onderwereld, de god van dood en wedergeboorte, zowel fysiek als symbolisch. Pluto verwijdert wat onnodig is, geeft (of ontneemt) macht, legt alles in puin (om het daarna duizend keer sterker weer op te bouwen), transformeert, alchemiseert. Pluto is de kraai die stilletjes van ouderdom stierf, ontbindend, stinkend, daarna kaalgegeten door insecten zodat niets verloren gaat. Witte botten, een fragiele schedel met eerbied geplaatst op mijn altaar. Pluto zijn de geheimen die ik bewaar, soms zelfs voor mezelf, om trauma op afstand te houden. Maar hij is ook de rijke kracht die ontstaat door mijn schaduwen onder ogen te zien. De komende tien jaar zullen er periodes zijn waarin Pluto buiten de breedtegraden staat en ons nog extremer uitdaagt tot transformatie – juist dáár waar we denken dat het onmogelijk is. Hoe werkt een OOB-planeet in ons dagelijks leven? Een manier om de OOB-vibe te begrijpen is jezelf af te vragen: • Wat zou jij doen als er letterlijk geen regels waren? Geen wetten, geen gevangenis, geen moreel kompas opgelegd door de buitenwereld. • Hoe zou de wereld eruitzien als we het genie van mensen als Stephen Wiltshire (die een stad perfect uit het geheugen kan tekenen) of Daniel Tammet (die sneller rekent dan een computer) als voorbeeld zouden nemen? Zulke uitzonderlijke gaven laten ons zien dat wij als mens tot veel meer in staat zijn dan we denken. En Pluto in Waterman zegt: het is hoog tijd dat we dieper beseffen hoe krachtig de menselijke geest werkelijk is. Terugblik: Pluto OOB 1938–1953 De laatste keer dat Pluto buiten de breedtegraden ging, was tussen 1938 en 1953 – een van de meest turbulente periodes in de geschiedenis: • Tweede Wereldoorlog en de Holocaust. • De splitsing van het atoom en de opkomst van het nucleaire tijdperk. • Begin van de Koude Oorlog. • De ontdekking van de dubbele DNA-helix (1953). • De geboorte van de moderne computer (Alan Turing). • Opkomst van dieptepsychologie (Carl Jung). • Film noir, big band/swing, het begin van rock-’n-roll met sterke seksuele energie. • En de opkomst van existentialisme, als reactie op de oorlogsgruwelen. Hitler kwam toen aan de macht met Pluto OOB in Leeuw – het teken van koningen en sterren. Pluto OOB 2025–2035 Nu zien we echo’s: Trump, gouden paleizen, autoritarisme dat opkomt. Maar er is één belangrijk verschil: Pluto staat in Waterman – het teken van de mensen. Waar Leeuw één ster in de schijnwerpers zet, zegt Waterman: niemand staat boven de groep. Transformatie komt dit keer niet door één man, maar door een collectief. Pluto OOB belooft turbulentie, maar ook een diepgaande wedergeboorte. De Sabian symboliek van deze eerste periode is: “Een onverwachte onweersbui.”

Pluto buiten de breedtegraden – vanaf 29 augustus 2025 Komende week, om 14:02 (BST) op 29 augustus 2025, gaat Pluto buiten de breedtegraden (Out of Bounds – OOB). Het is een kosmisch verschijnsel dat de komende tien jaar met tussenpozen zal terugkeren, en dat de wereld ingrijpend zal veranderen – op manieren die we niet kunnen voorzien… of misschien juist op de wildste manieren die we ons kunnen voorstellen!

Natuurlijk geldt dit niet voor alle mensen met PTSS of psychische problemen, maar wel voor die kleine groep bij wie trauma en geweld onbehandeld blijven. Daarnaast zijn er genoeg geesteszieke mensen met de meest bizarre denkbeelden over wat zij wel en niet mogen, zijn er psychisch gestoorde mensen die zich beter voelen als zij het machtsspel uitleven door anderen te kleineren en erger, en ook heb je een groep die zo getraumatiseerd of geïndoctrineerd is door oorlog, opvoeding en cultuur, dat zij zichzelf ook niet meer in de hand hebben en elk besef van normen en waarden kwijt zijn. Dit is misschien wel de grootste bedreiging voor ieders veiligheid en het ergste ervan is, het is onzichtbaar en de mogelijke ontploffing van deze misschien wel tienduizenden loslopende bommetjes is onvoorspelbaar. De impact houdt onze samenleving echter in een wurggreep. De samenleving is ziek. Als er iets is dat de hele beweging die nu ontstaat ons aantoont, dan is dit het wel. Mensen zijn gefrustreerd, uitgeput, voelen zich machteloos, moedeloos, en velen staan op de rand van de afgrond. Financieel, emotioneel en mentaal. En de gezondheidszorg en hulpverlening is bij lange na niet meer toereikend genoeg. Wat dan wel? Vroeg ik mezelf ook af. En uiteindelijk kom ik dan weer terug bij naastenliefde. We mogen weer gaan zorgen voor elkaar. Leren samen-leven. Naar elkaar omkijken. Zie je een vrouw alleen fietsen, breng haar thuis. Zie je iemand die wordt aangevallen doe iets. Staat er iemand moederziel alleen bij de trein, maak een praatje. Help de oude dame bij de supermarkt. Maak contact met je buren. Steun elkaar indien mogelijk. Zoek contact. Maak verbinding. We hebben elkaar nodig. Want als ons (overheids)systeem faalt om de samenleving gezonder te maken, om vrouwen te beschermen, om kinderen in vrijheid te laten ontwikkelen, dan is het aan ons om elkaars veiligheid te verbeteren, om elkaar te steunen als we het zwaar hebben én vanuit naastenliefde trauma’s en geestelijke gezondheidsproblemen aan te pakken, in plaats van haat te projecteren op mannen en/of een bevolkingsgroep. Veiligheid is geen muur. Het is verbinding. The only way out, is in. Een betere wereld begint bij ons. Wij samen. Jij en ik. In liefde. Liefs, Eveline v Dongen

Zojuist las ik de nieuwsbrief van Eveline en die kwam verrassend sterk overeen met mijn eigen gedachten hierover vandaag. Ik deel hem met je: “Wij eisen de nacht op. We moeten in opstand komen. Een revolutie beginnen. We eisen meer veiligheid. De nacht is van ons.” Ik voel de emoties, de onmacht, de frustratie en verongelijktheid. Ik deel het. Net als de vele verhalen waar wij vrouwen iedere dag mee te maken hebben. We moeten altijd de omgeving scannen, altijd de man waarmee we praten scannen, we moeten eigenlijk altijd een soort van op onze hoede zijn. Althans dat is het verhaal. Een verhaal dat rauw, ruw en schurend onze vrouwenrechten en (gevoel van) veiligheid raakt. Een verhaal dat tegelijkertijd nu wordt ingezet voor politiek gewin, mogelijk doorzetten van extreme controle, verdere verdeel-en-heer, en weer een verlengstuk wordt van een wellicht duistere agenda. Maar dat terzijde. De emoties zijn er echter, het gevaar is ook reëel. Maar ik vraag me alleen wat af. Onze rechten zijn goed vastgelegd in de wet. Waar schort het dan aan? En is zoiets gruwelijks wel te voorkomen? Helpt strengere wetgeving? Zouden zwaardere straffen meer afschrikken? Moet de handhaving worden aangescherpt? Moet er eerder worden ingegrepen? Moet er meer politiemacht op de been komen? Helpt continue videobewaking? Moeten we non-stop surveillance hebben? Moeten we bevolkingsgroepen uitzetten? Of ligt het probleem ergens anders? Als we strengere wetten hebben, een hogere strafmaat, politie 24/7 zichtbaar op straat is, geen immigrant meer in Nederland die hier niets te zoeken heeft, en continue videobewaking van wat eenieder doet, zouden vrouwen dan niet meer worden lastig gevallen? Daarbij, als je kijkt naar het aantal geweldsmisdrijven en moorden, dan is nog altijd het percentage mannen dat slachtoffer is bijna 2 x zo groot als het aantal vrouwen. Is de nacht dan niet van hun? Hoeven zij niet veilig gehouden te worden? Of moeten zij daar dan zelf maar voor zorgen? Wat ze dus ook doen. Zij regelen hun zaakjes. Zorgen dat ze kunnen vechten, hebben wapens. Of dat het oplost? Ik vermoed van niet. Maar voelen zij zich veiliger? Mogelijk ook niet. Het is wel een teken. Tegelijkertijd geldt dat, hoewel mannen statistisch vaker slachtoffer zijn van geweld, vrouwen zich structureel onveiliger voelen in de openbare ruimte. Dat is minstens zo reëel, want hun veiligheid wordt historisch en cultureel vaker verbonden aan gender. Precies dát maakt de roep om de nacht terug te eisen zo indringend. Iedereen wordt echter geraakt door geweld (mannen én vrouwen), en dit verbindt ons in plaats van te verdelen. Eén dader staat ook nooit gelijk aan een hele groep. Laten we dus niet in die val trappen. Het slachtoffert de slachtoffers opnieuw, want haat lost niets op. Veiligheid is geen kwestie van muren of massale uitzettingen, of van extreme controle en meer macht, maar van helen, zien en begrijpen waar het werkelijk wringt in onze samenleving. De nacht terugnemen betekent voor mij dan ook: stoppen met vingerwijzen en licht brengen daar waar het donker en duister nog heerst in de mens en in de samenleving. Het is tijd dat het gif eruit wordt gehaald. Maar dat gaat niet met nog meer gif. Integendeel. Daarbij is het een utopie om te denken dat we het systeem zo waterdicht kunnen maken dat we kunnen zorgen dat eenieder veilig over straat kan. Ik opteer overigens wel voor veel meer beschikbaarheid van politie en misschien zelfs wel betere bevoegdheden, eventueel strengere straffen, zodat bij een signalement eerder en effectiever kan worden ingegrepen. Maar volledig voorkomen kun je het niet. Sterker nog: gekken heb je altijd. En zolang we als samenleving steeds zieker worden, met name mentaal, door een misschien wel losgeslagen overheid die totaal niet meer het belang van de burger, laat staan de mens, in het oog houdt, zullen de mensen die met PTSS rondlopen waarbij ieder klein vonkje een vuur in hun kan doen ontsteken, waardoor het in hun bovenkamer zo zal knetteren, nog steeds een willekeurige voorbijganger neersteken.