Romy Quint

Ratjetoe aan berichten vandaag, gemini in de bocht… 🤭 Fijne avond! ❤️

Goed verhaal! https://youtu.be/64wI1773a1c

Neptunus draait terug naar Vissen om tot 27 januari 2026 aan het einde van Vissen te blijven hangen. Terug in de diepte om te ontdekken, om te verschuiven wat het eerder niet helemaal bereikte. Dromen die ooit verloren of op drift raakten, roepen nu misschien weer vanuit de getijden. Welke illusies moeten nog worden opgelost? Welk geloof moet worden hersteld? Dit is de laatste fase van een lange, collectieve zoektocht naar een visie, een kans om compassie terug te vinden waar verwarring heerste, om weer te luisteren naar wat onze ziel onder het lawaai door heeft gefluisterd. Dus wat is jouw wens voor deze laatste passage?

Pff postNL was al waardeloos maar als we dit aan de deur krijgen haak ik toch echt af en breng ik mijn verjaarskaart voortaan zelf wel ;) https://nos.nl/artikel/2587306-experiment-met-robothond-als-postbodehulp-in-leerdam Experiment met robothond als postbodehulp in Leerdam

Gaat er iemand hier komend weekend naar het artsencollectief event? www.backtothefuture.nu/

Peter Crone’s Insta stories… 😊

Ik moet eerlijk zijn: vluchten is voor mij jarenlang makkelijker geweest dan blijven. Ik ging liever nog dieper de analyse in, nóg meer plannen maken, nóg een gesprek voeren met mezelf, dan simpelweg zeggen: ‘dit doet pijn.’ En dan erbij blijven. Zonder drama. Zonder eindconclusie. Gewoon blijven. En dát is precies waar moed over gaat. Niet weten wat de uitkomst wordt, maar tóch bewegen. Niet zeker weten of iemand je begrijpt, maar het tóch uitspreken. Niet wachten tot je je er klaar voor voelt, maar het tóch doen. Ik dacht vroeger altijd dat moed iets was dat je vóélt en dán pas in actie kunt komen. Dat je eerst vertrouwen opbouwt, en dán een grens trekt. Dat je eerst geen angst meer voelt, en dán pas mag bewegen. Maar het werkt precies andersom. Moed ontstaat dóór te doen. Vertrouwen ontstaat dóór te bewegen. Je kunt wachten op het perfecte moment, maar dat komt niet. Wat wél komt, is dat moment waarop je denkt: ik ben het zat om mezelf klein te houden of in dit oude patroon te blijven. En dan is er eigenlijk maar één optie: het tóch doen. Met trillende benen. Met klamme handen. Met je hart in je keel. Moed is niet dat je geen angst voelt. Moed is dat je bang bent, maar je laat er niet meer door regeren. Daar krijg je geen mooie Instagram-quote voor. Het is oefenen. Elke dag opnieuw. Soms ga je op je bek. Soms doe je het half. Soms doe je het te hard. Maar dat is óók moed – dat je het daarna opnieuw probeert. Als ik eerlijk ben, had ik geen lange to-do-lijst nodig om dingen te veranderen in mijn leven. Ik had niet nóg meer inzicht of nóg een analyse nodig. Ik had moed nodig. En die kwam pas toen ik stopte met wachten of het ooit makkelijker zou voelen. Dus de vraag die ik mezelf nu stel is niet: wat moet ik nog allemaal uitzoeken of voorbereiden? Maar: wat weet ik eigenlijk al lang – en durf ik gewoon nog niet te doen? Als ik het op die manier bekijk, dan is moed niet iets wat je hébt of niet hébt. Het is iets wat je kiest. Elke dag opnieuw. Blijf ik hangen in wat veilig voelt? Of sta ik mezelf toe om iets nieuws toe te laten – ook als het ongemakkelijk is? Volgens mij is dat uiteindelijk de meest radicale vorm van leven. Niet wegvluchten. Niet wachten tot je er klaar voor bent. Maar blijven, voelen – en tóch kiezen. En ja, daar is moed voor nodig. Gelukkig is dat precies wat we in ons hebben.