روزگار سبز🍃

اين ما نيستيم كه به موسيقى گوش میدهيم اين موسيقى ایست كه ما را مى شنود.

آیا فکر می‌کنی به همین سادگی است که برای رهایی از یک زخم، آن را ببندی؟

روزگار چقدر سخاوت داشت که در یک قرن، ابتهاج، نیما، فروغ، ثالث، شاملو، سهراب، شهریار و... را به ما بخشید. داشتم فکر می‌کردم که در عصر ما و قرنی که رفت، چه نام‌های بزرگی بود. روزگار چقدر سخاوت داشت. هر بار شاعری از تاریکی آمد و به قول سايه، دستی به دل ما زد و رفت. •معین دهاز

سهراب همه‌جا تأکید می‌کنه که مردم "دیدن" بلد نیستن، چیزی که بهش میگه "دیدن اصیل". با اجازه‌ی جناب سپهری من هم اضافه کنم که مردم عمدتا شنیدن و چشیدن و بوییدن و لمس‌کردن هم بلد نیستن. [خیلی‌ها دست می‌کشن روی چیزی، اما لمسش نمی‌کنن.] #معین_دهاز @nabayad_m

سهراب سپهری در نامه‌ای: "اگر این شاخه‌ی بیدِ خانه‌ی ما، هم‌اکنون نمی‌جنبید، جهان در چشم‌به‌راهی می‌سوخت." چقدر شعر. شعرِ خالص و ظریف. صرفا سخنی خوشگل نیست. سهراب خود را با جهان آمیخته بود و شادی و غم را پذیرفته بود. نه‌اینکه برده‌وار و از سرِ بدبختی خود را "تسلیم" کند، بلکه بنظرم رسید تعاملش با جهان، هم‌سطح و دوستانه است. در شعرها و در نامه‌ها روحيات کم‌و‌بیش رواقی او را می‌توانیم شناسایی کنیم. می‌گوید: "شکفتگی را دوست دارم. پژمردگی را هم." و "همه‌چیز همانطور است که باید باشد" شاخه‌ی بید باید می‌جنبید، پس جنبید و جهان نمی‌خواست که او نجبند. سهراب کمک‌کننده است. #معین_دهاز نقل‌قول‌ها از کتاب "هنوز در سفرم" است. @nabayad_m

"شاید از آغاز، خدا را، و حقیقت را در دشت‌های آفرینش درو کرده‌اند" سهراب در ادامه‌ی نامه نوشت: "نپرسیم. و با خود بمانیم." خلاصه اینکه حقیقتی در کار هست یا نه، مهم نیست. ما فقط به خودمان دسترسی داریم. تلخ یا شیرین، زندگی همین است. به قول سهراب بهتر که "درون خویش را آب‌پاشی کنیم. و در آسمان خود بتابیم. خویشتن را پهنا دهیم. و اگر تنهایی از نفس افتاد، در بگشاییم. و یکدیگر را صدا بزنیم." #معین_دهاز نقل‌قول‌ها از کتاب "هنوز در سفرم" است. @nabayad_m

سهراب در نامه‌ای: "کار من تماشاست و تماشا گواراست. من به مهمانی جهان آمده‌ام. و جهان به مهمانی من."

‏«هنوز سپیده کاملا ته‌مانده‌ی سیاهی‌ها را از روی شهر نلیسیده. هوای خنک پگاه پوستم را می‌مکد، لذت می‌برم، سَبُکم، نشئه‌ام، می‌خواهم فکر کنم.» • نصرت رحمانی

#آن

موسیقی دمارِ اندوه را از عمیق‌ترین پوسته و رگهای انسان میکشد. بسانِ آبیاری به گیاه پژمرده‌ای که جان میگیرد.

چیزی هست به نام وجدان؛ که می‌توانی به‌ آسانی با یک گلوله خلاصش کنی و برای همیشه از شرّ حضورِ تُرش‌ رویانه‌اش راحت شوی. اما در این حال، دیگر هیچ گاه عطرِ شادیِ خالص را استشمام نخواهی کرد؛ و صافی کمرنگ اما عمیقِ آرامش، بر زندگیت جای نخواهد گرفت. • نادر ابراهیمی

حتی اگر مطمئن شدی که هیچوقت دستت رو نمیشه، بازم خیانت و بدی نکن چون هیچی زیباتر از این نیست که آدم پیش وجدان خودش سربلند باشه.