روزگار سبز🍃

رد زخم‌هایی که تو راه رسیدن به هدفت خوردی تا ابد روی تنت باقی می‌مونه. حتی وقتی به تمام چیزی که خواستی رسیدی، شبا کابوس راه وحشتناکی که پشت سر گذاشتی رو میبینی. ای کاش میشد تک تک این زخم‌ها و اشک‌ها رو جایی حکاکی کرد... جایی که قابل اعتمادتر از ذهن ناقص آدمی باشه. اگه روزی به رضایت حاصل از رسیدن به اهدافم رسیدم، کسی رو جز این رخم‌ها بغل نمی‌کنم. اون بغل، خودِ التیامه... #من

در برابر "سیاست" و ابتذال روزمره، ادبیات، موسیقی یا نقاشی پادزهر خوبی است. •شاهرخ مسکوب روزها در راه

لینک پیام ناشناس، برای خوندن نظرات شما توی بیو قرار گرفت ☘

«در این لحظه نه چیزی هست که به هستی درآید و نه در آن چیزی هست که از هستی رهایی یابد، پس زاد و مرگی نیست که پایان یابد؛ از این رو، لحظه ی حال، آرامشِ مطلق [نیروانه] است. این لحظه اگرچه در این دَم هست، اما حدی ندارد و این جا [مقام] شادیِ جاوید است.»

رنج، در نهایت به تو چیزهایی رو بصورت غریزی می‌آموزه که ممکنه بعدها توی مکاتب مختلف فلسفی یا کلام یه فیلسوف یا یه پاراگراف از یه رمان معروف بخونیش. نیاکان ما سواد آنچنانی نداشتن اما شما فکر میکنید چی باعث بقاشون شده؟ رنج! یه وقتایی ممکنه از مادربزرگ کم سوادت یه حرفی رو بشنوی که اسپینوزا یا نیچه اونو در قالب یه نگرش فلسفی، به جهان معرفی کردن. دلیلش چیه؟ چی مادربزرگو به این بینش رسونده؟ رنج زندگی...! اونجا که سعدی می‌گه درد می‌کش تا دوا یابی/دُرد می‌نوش تا صفا یابی، منظورش از دوا دقیقا همون آگاهیه که تو با هر بار درد کشیدن با تک تک سلول‌هات به دستش میاری. طعم تلخ دُرد شراب رو فقط کسایی حاضرن به جون بخرن که شجاعت مواجهه با صفای دل رو به واسطه این تلخی داشته باشن. «جسارت روبرو شدن با حقیقت» کمترین پاداشیه که شما می‌تونید از رنج بگیرید. #من

من؟ من اون توپ پلاستیکی‌ِ راه‌راه هستم که گوشه‌ی حیاط افتاده و منتظره یکی بیاد لگد بکوبه توی شکاف دلش و شوتش کنه...

تتها چیزی که الان فکر کردن بهش خوشحالم میکنه رسیدن پاییزه، بخصوص حسی که صبح‌های پاییزی داره.

من درباره‌ ریشه‌ لغت شادی (Happiness) پژوهش کردم و دریافتم که این کلمه از فعل اتفاق افتادن (Happening) گرفته شده است. به‌عبارت دیگر، شادی، در مشاهده‌ هر آنچه که روی می‌دهد یافت می‌شود. اگر نتوانی از آنچه برای صبحانه‌ امروزت تدارک دیده شده شاد شوی، احتمالا شادی را در جای دیگری هم نمی‌یابی... ✍🏼رابرت جانسون 📚تکامل آگاهی

پنجره روح مهربانِ اتاق است. • نادر ابراهیمی

"شب سرودش را خواند نوبت پنجره‌هاست."

کل تابستون با خیالِ شب‌ها در کنار آتش کوچک بالای تپه‌های بلند نشستن و چای نوشیدن و حرف زدن سپری کردم