روزگار سبز🍃

بهم قول بده هر زمان زندگی به قفسه‌ی سینه‌ت تنگ شد، خبر بدی تا خودم رو بهت برسونم.

من هر زمان که تو را مرور میکنم، خودم را آن برگ تازه متولد شده‌ی مخملیِ انجیر حیاطت می‌بینم که شبیه هیچکدام از برگهای دیگر نیست. تصور کن فکر کردن به تو چقدر می‌تواند مرا از بقیه سبزتر و سپس سوا کند. #سهیلا_واله #تاسیان

دستهایش بوی لشکری ساقه‌ی ریحان جوان میداد.

بيا چشمهايمان را ببنديم و حرف بزنيم، نه! بيا چشمهايمان را بنديم و من در آغوشت سُر بخورم و بعد حرف بزنيم. من بگويم": حالا از كجا، تمام اين بلبشو را درستش كنيم؟ " و تو بگويى": از هر جايی كه دلت بيشتر براية غنج بزندا" من بگويم: "پس نگاهم كن"

«حرف که می‌زنی انگار سوسنی در صدایت راه می‌رود»

امروز یک غزل‌ فروشم.

احتیاج دارم مثل بازیگر آقای فیلم Perfect Days یه زندگی ساده داشته باشم که کل روز درگیر کارم، با هیچ آدمی هم ارتباطی ندارم و شبا توی تاریکی خونه‌ی ساکتم بخوابم و به هیچی هم فک نکنم. تنها دغدغه‌م هم این باشه که مث هیرایاما هرچی درخت افرا هست رو بیارم تو گلدون جلوی پنجره‌ی اتاقم بکارم. دوس دارم به بیست سال بعد اون درخت افرا فکر کنم که زیر سایه‌ش استراحت میکنم🫠 #سهیلا_واله

قول میدهم باز هم یکروزی شاید زیر درختِ لیمویی که برایم کاشته‌ای در خواب به ملاقاتت بیایم. احتمال میدهم درخت لیمو آن روز تنومند شده و زیر سایه‌اش گفت‌و‌گو خواهیم کرد. #سهیلا_واله #تاسیان🪽

احساس میکنم روحی هستم که برای عاشقی آفریده شده و گِل تنم را از خاک قبرستان عشاق ناکام برداشته‌اند و اشتباهی در زمانه‌ی قلب های یخ زده در سرمای تنهایی به دنیا آمده‌ام.

و چندبار تنهایی‌ات را مفت فروختی به آدم‌ها، تا عاقبت فهمیدی هیچ همراهی‌ای به اندازه‌ی تنهایی تو را از آسیب در امان نگه نمی‌دارد‌.

«بیشتر مناسب زندگی تو دوره انسان اولیه‌م؛ غار، تنهایی، طبیعت، سکوت.»

رفقا نام کانال از روزگار سبز به گذار و گذر تغییر کرد🌝

دختری فانوس بدست در تاریکی شب با موهای پریشان توی جنگل گم شده‌ام. دورتر صدای زوزه‌ی گرگی بر نوک صخره بر مغزم چکش می‌زند. صدای دریده‌اش آشفتگی‌ام را بیشتر می‌کند. تاریخ ما را، روی هر برگ کاغذی که بنویسند آن برگ از سوز و گدازِ آنچه بر ما گذشته آتش می‌گیرد. در یکی از دفترهایم نوشته ام: خودم را از سنگ نساخته‌ام که نشکنم. ساخته‌ام از احساس، از نور، از لحظه‌های عبور. راستش شکستم، بارها… اما در شکستنم ترسی نیست. هر تَرَک، جایی برای عبور نور و جاری شدن آب شد. هر پایان، بهانه‌ای برای شروع. من خودم را از نو ساختم، نه یک‌بار، که هزار بار. و این تمام هنر من است که عشق بلد باشم و دوباره برخاستن و ساختن... امشب در دفترم می‌نویسم: از ساختن بندبند وجودت چه حاصلت شد؟ و پایین صفحه احیانا بنویسم: «از آنچه بر روزهای جوانی‌ام گذشت.» #سهیلا_واله

دوست ندارم کسی را برنجانم و این یکی از ضعف هایی‌ست که بیشترین مشکل را برایم درست کرده.

بوکوفسکی