گِنآ
前往频道在 Telegram
http://t.me/HidenChat_Bot?start=5852930968 -کیستی تو؟ -هیچکس. -مقامِ هیچکس مرتبۀ بلندیست! -پس من هیچکسم نیستم.
显示更多74
订阅者
无数据24 小时
无数据7 天
-230 天
帖子存档
74
چه سود از عاشقی، که معشوق را خبری از عشق نباشد؟
چه سود از آن شبی که از خود گذشته، از تو رنجور، به تو پناه میآوردم؟
من از تو هزاران نشانه به خاطرم دارم.
آیینه تاریک چشمانت. هنگام زمزمههایت که سر تا پایم گوش میشد، که نه اینکه صدایت را بشنوم، که ذوق زبانت را بخوانم.
که اگر غمی بود آغوشی باشم. که اگر دردی بود همدمی باشم.
بارها تیزِ دردِ فکرت تنم را زخمی کرد. ولیکن با دست خالی، مرهم زخم دل را بر تو فرستادم.
عزیز خاطراتِ من، تو اما بگو رنگ چشم مرا میدانی؟
کاش مرا نزد خود که هیچ، نزد غمت نگاه میداشتی.
شاید این من نبودم که از تو گذشت، تو مرا از خویشتن خویش بیگانه کردی.
من از خود گذشتم که تا به تو برسم، و تو از کنار خویش نگذشتی که من را ببینی.
گمان میکردم این منم که عاشقم. گمان میکردم این تویی که لایق احساسی.
ولیکن تو را چه حاجت به دانستن رنجی که در من میگذشت؟
من از سکوتت هزاران واژه دریافتم،
تو یکبار صدای فریادم نشنیدی.
خویشتن را بی قلب و غرقِ در تو از یاد میبرم.
چرا که فراموش کردهام پیش از آنکه تو را بشناسم، خودم را داشتم.
74
جز آنچندتایی که پرندهات هستند و پرندهشان هستی؛
الباقی، کبوتران نامه برند.
امدهاند پیامی بدهند و بروند
نامه را از پایشان باز کن، بخوان و به خدایشان بسپار.
بیخود خانه را شلوغ نکن.
74
عاجزیم از آنکه چشمانداز خویش را در این گذرگاه دگرگون سازیم، چرا که حقیقت آن است که هرگز طعم زیستن را نچشیدهایم.
74
دلتنگی،
خوشه انگور سیاه است.
لگد کوبش کن
لگد کوبش کن
بگذار ساعتی سر بسته بماند
مستت میکند اندوه.
74
ندانم از کجا آغاز شد، که چون به دوران قبای مخمل منبر، چنین درگیر تکلیف روز و شب بودهام، که عشق را از مثابهٔ نفس رهانیدهام.
آن زمان که عشق و هوس جدا از محبت نبود. آن زمان که شمس جز به دیدگان نور آسمان نبود. آن زمان بود که امروز را چند قرنی پیش زندگی کردم.
عشق را از وجود، تو را از دیده و قلم انداختهام. که نه!
در کنج دل هنوز دوستت داشتم.
عشق را از آسمان و زمین نشکافتم، ولیکن در زمزمه روزانهام طعم بوسهها را متصور میشدم.
گرمای آغوش را به تنهایی سرد دل نگاه میداشتم. و آن هنگام نبود که بیدار شوم.
که بنویسم. تو را.
چندی قبل را کاش رقص سما بود بر امواج سرخ ابرها.
و کاش تو را به خاطر بیاورم.
74
تو اگرچه تمام زندگیام نبودی، ولی در تمام زندگیام بودی.
مثل یک عادت. نه مثل نفس، که مثل بیدار شدن از خواب.
نه شاعرانه و غمگین، که فقط درد را به سینه راه میدادی.
تو هستی؛ اگرچه پر رنج، بی رنگ، سخت، گل آلود، اما نمیشود تمامت کرد. نمیخواهم.
مثل آن نیست که خورشید طلوع نکند.
تو شبیه به زمانی هستی که بیدار نشوم. اگر نباشی، زیستن سخت میشود.
وجودت به منزله پلک زدن نیست، که عادت کنم.
مانند خوابیدن هر شب است؛ هر بار زندگیات میکنم.
پس تو بگو، میتوانم نخوابم، ولی رمقی به زندگی میماند؟
اگر نباشی چنین است.
اگرچه تمام زندگیام نیستی، ولی بدون تو زیستن چه معنی دارد؟
74
+1
تو اگرچه تمام زندگیام نبودی، ولی در تمام زندگیام بودی.
مثل یک عادت. نه مثل نفس، که مثل بیدار شدن از خواب.
نه شاعرانه و غمگین، که فقط درد را به سینه راه میدادی.
تو هستی؛ اگرچه پر رنج، بی رنگ، سخت، گل آلود، اما نمیشود تمامت کرد. نمیخواهم.
مثل آن نیست که خورشید طلوع نکند.
تو شبیه به زمانی هستی که بیدار نشوم. اگر نباشی، زیستن سخت میشود.
وجودت به منزله پلک زدن نیست، که عادت کنم.
مانند خوابیدن هر شب است؛ هر بار زندگیات میکنم.
پس تو بگو، میتوانم نخوابم، ولی رمقی به زندگی میماند؟
اگر نباشی چنین است.
اگرچه تمام زندگیام نیستی، ولی بدون تو زیستن چه معنی دارد؟
74
میگفت که دلش میخواهد به فنجانی چای دعوت شود.
وقتی بغض گلویش را میچسبد به آغوشی عمیق.
اینکه روی چمن دراز بکشد و آسمان را ببیند؛ ابر را ببیند. لمس شود.
هیچ چیز بیشتری نمیخواست. صادق بود. لطیف؛ از جنس ابرها.
۲۵/مرداد
74
میگفت که دلش میخواهد به فنجانی چای دعوت شود.
وقتی بغض گلویش را میچسبد به آغوشی عمیق.
اینکه روی چمن دراز بکشد و آسمان را ببیند؛ ابر را ببیند. لمس شود.
هیچ چیز بیشتری نمیخواست. صادق بود. لطیف؛ از جنس ابرها.
