ֶָ𓏲 𝙼𝚘𝚛𝚊𝚗𝚊 ❅

ما آدم‌هایی که روزی ما رو آزرده خاطر کردن راحت تر فراموش می‌کنیم تا آدم‌هایی که بهترین روز‌ها رو برای ما ساختن.. هرچی کنار یک آدم حالت بهتر بوده باشه،هرچی بیشتر کنارش خندیده باشی،جای خالیش بیشتر احساس می‌شه.

دلم می‌خواست وقتی ساعت دوی نیمه شب غم‌زده‌ام و از تمام آدم‌ها و اتفاقات اطرافم خسته‌ام،سر تا سر اتاقم رو با شمع‌هام روشن کنم و روی تختم دراز بکشم.. با روحی کاملاً خسته و غرق خواب،ولی جسمی شدیداً بیدار.. دلم‌می‌خواست تو پایین تخت من می‌نشستی و من رو نوازش می‌کردی؛بلکه سرمای وجود من رو دست‌های تو گرم کنن. دلم می‌خواست تمام حرف‌هایی که شنیدم و آزارم دادن رو نقض می‌کردی. می‌دونم که صرفاً قرار بود شیرین‌زبونی باشه و برای آروم کردن من باشه،اما همین هم برای ذهن من قابل باور بود… حرف‌های تو تا همین حد من رو تحت تاثیر قرار می‌دن.. شاید الان می‌فهمم که چرا گاهاً دوستام شدیداً ناراحت می‌شدن از اینکه یک آدم مهمی بهشون می‌گفت:”تو واقعاً نفرت‌انگیزی.” یا حتی :”تو واقعاً بی‌نظیری.” این به خاطر دل شکستگی و شادی نیست؛به خاطر اهمیت لغت به لغت حرف‌هاییه که از مهم ترین آدم‌های زندگی می‌شنویم..

چقدر به جا بود.

روزهای آنالیز،از سخت ترین روزهای زندگیمه فکر کنم.