فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

جواب آیلتسم اومدددددد

وای بچه‌ها یه چیزی بگم پشماتون بریزه؟

کار از اصلاح و تغییر روند زندگی گذشته؛ بنده نیاز دارم از اول تعبیه شوم.

حاضرم هر کاری واسه کسی که تکلیف ttcم رو برام انجام بده بکنم.

به نظرم ایرانی‌هایی که برای واقعی از کمد دراومدن خیلی شجاع هستند. بوس به همتان. حتا عزیزان در کمد.

سخت نبود ولی خب استرس داشتم. رایتینگمم یه کسشرایی نوشتم که فقط امیدوارم خدا واسه این همه بلوف و دروغ شاخدار منو نفرسته جهنم.

وای بچه‌ها جون زاییدما.

حاجیتون اومده آیلتس بده.

در دستشویی رو می‌بندم، شیر آب رو باز می‌کنم تا کسی صدام رو نشنوه و اشک می‌ریزم. بابت اتفاقاتی که قراره بیفتن اشک می‌ریزم. سعی می‌کنم به خودم دروغ بگم. تلقین کنم که همه‌ی اینا فقط یه احتماله و اصلاً کسی نمی‌دونه چی می‌شه؛ ولی یه جایی، وسط تاریک‌ترین و پوشیده‌ترین لایه‌های وجودم، من می‌دونم. می‌دونم چیزایی که در آینده‌ی خودم می‌بینم فراتر از اما و اگر و شایدن؛ و شدیدتر اشک می‌ریزم.

وای دیسفوریا سرویس کرد امروز.

سعی کن وقتی بهت میگه “انتخاب کن” خنده‌ت نگیره. بیا فکر کنیم که کاپیتان کشتی هستیم. ازش نپرس مگه من خواستم که سوار کشتی بشم؟ سعی کن نخ‌هایی که به دست و پاهات وصله رو نبینی. تظاهر کن که اقیانوس مال توعه. انگار نه انگار که از موج‌هاش متنفری. و حالا اگرچه در هزارمین شب بی‌خوابی هستی اما تلاش کن که بخوابی.

پیش به سوی تهران.

آدم پی‌پی بخوره ولی شبی که صبح زودش کار مهم داره بی‌خواب نشه.

حالا که فکرشو می‌کنم دبیرستان اونقدرام خوش نگذشت؛ مخصوصاً این سال آخر. رفت تو پاچه‌مون اسماعیل.

یه طوری الان تواریخ زندگیم گوریده‌ن به هم که نمی‌دونم چطوری از وسطشون دربیام.

من میترسم و میترسم بگم که میترسم.

مامانمو می‌خوام.