فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

همین این.

امروز خیلی مسخره بود. صبح داشتن موشک می‌زدن و اخبار میومد بیرون بعد من داشتم آزمون قلمچی می‌دادم. واقعاً کیر بره تو قبرت کاظم.

حالا ببین زنده می‌مونی که بخوای خایه‌مالی یکی که ۸۰ سال پیش مرده رو بکنی یا نه.

واقعاً ایرانی درست‌بشو نیست. وسط جنگ، یارو می‌ره از هیتلر کسشر quote می‌کنه. بابا مردی جنگ جهانی راه انداخت، بیشتر از ۶ میلیون یهودی، فرد معلول و همجنسگرا رو به راحتی کشت، توی کمپ‌های کار اجباری جنایاتی فراتر از هر تصوری رو مرتکب شد؛ و هنوز یه سری کله‌سیاه خاورمیانه‌ای که خودشون اقلیتن، هیچ ملتی کیرشم حسابشون نمی‌کنه و اگه خود هیتلر الان زنده بود پدرشونو آتیش می‌زد، میان از فاشیسم و نازیسم و تبعیض دینی و نژادی دفاع می‌کنن. ریدم تو مغزشون واقعاً.

چند روز پیش داشتم فکر می‌کردم حالا شاید تو ایران هم بشه یه زندگی‌ای ساخت. خدایا نیاز نبود انقدر زود خلافشو ثابت کنیا قربونت برم.

۵۰ درصد انرژی روزانه‌م صرف سلف کنترلی میشه که برای بدوبیراه نگفتن به بقیه به‌کار میبرم.

یه طوری وقت تلف می‌کنم انگار از تحصیل که هیچی، از دنیا فارغ شده‌م.

خب امتحانات نهایی هم تموم شد. حالا دیگه داشته باشیم کنکورو.

عدم قطعیت گاهی از اتفاق بد هم، بدتره. حداقل وقتی اونی نمی‌شه که می‌خواستی، تکلیفت مشخص می‌شه و دنبال راه حل و قدم‌های بعدیت می‌گردی.

اگه واسه امتحان شیمی تک‌ماده بزنم خیلی زشته؟

Hope is a hard habit to break. 🎥Front of the Class

دراماهای خونوادگی ما از نصف فیلمای هالیوودی جدید داستان بهتری دارن.

آدم کیارو مجبوره ببینه و کیارو نمی‌تونه ببینه. خاک بر سرت روزگار.

من نمی‌تونم هم ایران زندگی کنم، هم درس بخونم.

سردرد بعد از بیدار شدن از خوابی که از شدت گریه بهش پناه برده بودی<<<<

خیلی جالبه. یه مدت طولانی روزگار یه کاری می‌کنه فکر کنی بالاخره داره درست می‌شه. بالاخره داری زخمای قدیمی رو التیام می‌دی، داری بهتر می‌شی، داری بقیه رو بهتر می‌کنی. فکر می‌کنی بالاخره داری آجر به آجر می‌سازی و بالا می‌ری. و یهو همه چیز از هم می‌پاشه. ساخته‌هات فرو می‌ریزن و تو در کسری از ثانیه از عرش به فرش می‌رسی. زندگی دوباره می‌شه همون چیزی که ازش فرار می‌کردی.

این مدت انقدر بیش از توانم نشستم، که نیاز دارم تا مدتی زندگی را ایستاده ادامه بدهم.