فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

رنجِ مزمن آدم رو خاموش میکنه.

تصمیم دارم واسه این دوره از امتحان نهاییا چیل کنم. (به ریش هفت جد و آبادم خندیده‌م و در واقع این هم بخشی از هذیون‌گویی‌های نزدیک به امتحاناته)

چنل معلم ریاضیم خیلی عجیبه. تو ناشناسش هر جور شر و ور و چسناله‌ای می‌فرستن، اینم می‌شینه نصیحت و پند اخلاقی درباره زندگی و رابطه بهشون می‌ده.

ترکیب جمعه، گرما و درس‌های تلنبار شده.

از پیر شدن می‌ترسم نه چون دلم نمی‌خواد صورتم چین و چروک برداره؛ بلکه چون آدم که پیر می‌شه انگار یه قسمتی از خودش رو از دست می‌ده. بارها و بارها اطرافیانم رو دیده‌م که با بالا رفتن سنشون، بیشتر و بیشتر مستعد پذیرش عقاید افراطی و پارانوییا شده‌ن، عزیزانشون رو به راحتی رنجونده‌ن، خسیس و گوشه‌گیر شده‌ن و زندگی رو برای خودشون و کسایی که اون‌ها رو دوست دارن به شدت سخت کرده‌ن. و من ترجیح می‌دم نباشم تا اینکه به همچین سرنوشتی دچار بشم.

مقدار کوییرفوبیایی که آدم به طور روزمره بهش برمی‌خوره واقعاً دیوونه‌کننده‌ست.

اگه می‌تونستم به عقب برگردم، قبل از اینکه سال تحصیلی شروع بشه و تو پروسه‌ی کنکور بیفتم، حتماً برای گرفتن دارو‌های ضداضطراب اقدام می‌کردم.

گاهی سوال این نیست که "چه‌ کاری از دستم برمیاد؟" سوال اینه: آیا می‌تونم با کاری‌ که از دستم برنمیاد، کنار بیام؟

منتفرم از جوری که درس و کنکور باعث شده از دوستام دور بشم.

یه چیزی که خیلی از زبان‌آموزا و حتی خودم تا چند وقت پیش متوجه نمی‌شدم اینه که اکثر اوقات در مورد گوش دادن به پادکست‌ها و دیدن فیلم‌های انگلیسی (یا هر زبانی که دارین یاد می‌گیرین) اصلاً هدف فهمیدن ۱۰۰ درصد مطلب نیست. ما خیلی اوقات حتی موقع دیدن یه ویدیو یا فیلم فارسی که زبان مادریمونه و باهاش بزرگ شدیم هم بعضی کلمات و شوخی‌ها رو متوجه نمی‌شیم؛ چه برسه به زبان‌های دیگه. هدف در واقع عادت دادن گوش و چشم به اون زبان و تحلیل و تجزیه‌ی نحوه‌ی چینش کلماتشون و استفاده از قواعدشونه. اینکه کم کم متوجه مقدار مکث بین کلمات بشی یا بفهمی کدوم دو کلمه به هم می‌چسبن و با هم تلفظ می‌شن. که با لهجه و صداهای جدید اون زبان آشنا بشی و حرکات لب‌هاشون رو دنبال کنی تا بفهمی هر حرف، از کجای دهان و چطوری شکل می‌گیره. و کلاً چیزایی از این قبیل.

واقعیت اینه که خیلی روزها خبری از انگیزه نیست، اما تو مجبوری ادامه بدی؛ چون کارها صبر نمی‌کنن، فرصت‌ها منتظر نمی‌مونن، شرایط خودش به‌خودی‌خود تغییر نمی‌کنه، و منتظر موندن فقط باعث می‌شه بیشتر از اون چیزی که باید، عقب بیفتی.

اسکم واقعی آرایشگاه زنونه. واسه کوتاهی ۴۰۰ تومن پیاده شدم.

وای مناظره‌های Jon Stewart و Bill O'Reilly خیلی خوبن. آدم نمی‌فهمه الان می‌پرن بغل هم یا می‌خوان سر به تن اون یکی نباشه.

می‌دونم دقیقاً باید چیکار کنم اما گمون نکنم توانش رو داشته باشم.