فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

تا حالا تو زندگیم هیچ چیزی رو به اندازه‌ی مهاجرت نخواسته‌م.

حالا می‌دونم شرایط همه‌مون همینه ولی واقعاً زیر فشار و استرس دارم می‌زام.

پنهان شدن پشت نقاب‌هایی که طی سال‌های اخیر با دقت و ظرافت تمام ساختم به طرز آزاردهنده‌ای دیگه راضیم نمی‌کنه اما ترسم از طرد شدن توسط آدمای مهم و تاثیرگذار زندگیم، بزرگتر از اونه که بخوام کوچیکترین اقدامی انجام بدم.

همه چیز بهتر میشه؛ فقط شاید امروز نه.

کلا نمی‌شه پیشبینی کرد. مثلا من فکر می‌کردم سریال Hawkeye خیلی قراره خوب بشه و خیلی منتظرش بودم ولی بعد دیدم متاسفانه مارول یه بیلاخ گنده‌ی طلایی به همه فن‌های هاکای داده با این سریال. (هنوز بابتش تروماتیزه‌م)

اخیرا دیدن سریالای مارول مثل Russian roulette عه. یا پشمای آدمو می‌ریزونه یا تا ابد عن می‌زنه تو اعصابت. (احتمال دومی بیشتره)

می‌ترسم daredevil born again رو ببینم و همه تصوراتم از شخصیت دردویل رو خراب کنه. (دردویل کاراکتر موردعلاقه‌م از ماروله)

راستش خودمم نمی‌دونم چطوری جلوی میل شدیدم به گریه کردن و زدن زیر کاسه‌کوزهٔ همه‌چیز رو می‌گیرم و به روتین برمی‌گردم، ولی خب می‌دونم که دوست داشتم زندگیم چیزی بیشتر از این خویشتنداری دائمی می‌بود.

عاشق به اشتراک گذاشتن آهنگام با بقیه‌ام. انگار دارم یه تیکه‌ی باارزش از خودم رو باهاشون قسمت می‌کنم.

Not to suck my own dick but I look particularly good today.

این ویدیوهای Buzzfeed که توش سلبریتی‌ها thirst tweet هاشونو می‌خونن خیلی چرته ولی فانه. درود بر کسشر بانمک.

تو Arrow یه شخصیتی هست ازش عنم میاد بعد دقیقاً همون همیشه تو کون اون شخصیتیه که عاشقشم. احساس می‌کنم نویسنده‌های سریال روانین.

بعد از مدتی، درد خصوصی میشه و گفتنش به دیگران لطفی نداره. شروع انزوا از همین نقطه‌ست.