Polemos

ვისაც არაფრის ეშინია - საკუთარი თავის ბატონია

«არქეოფუტურიზმი — ეს არის ახალი ტექნოლოგიების გამოყენება გაცილებით ძველი ტრადიციების ასაღორძინებლად. ეს არის ტრადიციებისა და ინოვაციების შერწყმა. გარკვეულწილად, არქეოფუტურიზმში ყველა ჩართულია. თუ ჩვენ ვიყენებთ კომუნიკაციის თანამედროვე საშუალებებს ჩვენი ფესვების, მემკვიდრეობისა და ტრადიციების პოპულარიზაციისთვის, მაშინ ჩვენ ერთგვარ არქეოფუტურიზმს პრაქტიკაში ვახორციელებთ» ჟან-ივ ლე გალუ

მთელი ევროპა შეძრა, ბრიტანეთში 18 წლის სტუდენტის - ჰენრი ნოვაკის სასტიკმა მკვლელობამ. ჰენრი ნოვაკი წვეულებიდან სახლში ბრუნდებოდა, როდესაც 23 წლის სიქჰი ვიკრუმ დიგვა თავს დაესხა და ხანჯლით ხუთი ჭრილობა მიაყენა, მათ შორის სასიკვდილო - გულმკერდის არეში. პასუხისგებისგან დაძვრენის მიზნით მკვლელის ძმამ პოლიციაში დარეკა და განაცხადა, რომ მის ძმაზე რასუსტული თავდასხმა განხორციელდა. "რასიზმის" შიშით დაბრმავებულმა პოლიციამ დაიჯერა ტყუილი, დახმარების ნაცვლად მათ დაჭრილი ჰენრი მიწაზე დაანარცხეს და ხელბორკილები დაადეს. ჰენრი მათ ემუდარებოდათ: "ვერ ვსუნთქავ... დაჭრილი ვარ... მიშველეთ". დახმარების ნაცვლად კი ოფიცერმა ირონიით მიუგო: "არმგონია დაჭრილი იყო". ჰენრი ბორკილდადებული ადგილზე გარდაიცვალა. ოჯახი მკვლელს აქტიურად აფარებდა ხელს, ცდილობდნენ გამართლებასა და მსხვერპლად წარმოჩენას - როგორც ეს ხშირად ხდება მსგავს სიტუაციებში. ბრიტანეთში სიქჰებს რიტუალური ხანჯლის - კირპანის ტარების პრივილეგია აქვთ, რაც კანონით ნებადართულია, როგორც მათი რწმენის ნაწილი, თუმცა ამ ტრაგედიის შემდეგაც კი კანონის გადახედვა არ მომხდარა. ყველას გემახსოვრებათ ამერიკაში ზედოზირებით გარდაცვილილი კრიმინალი ჯორჯ ფლოიდი. მისი სიკვდილი გლობალურ კულტად და რევანშის საშუალებად აქციეს. დასავლეთ ევროპაში ყოველი საფეხბურთო მატჩის წინ ფეხბურთელებს მუხლებზე, რომ აყენებდნენ ხომ გახსოვთ? ლიბერალური მედიები და პოლიტიკოსები სისტემურ რასიზმზე ჰყვიროდნენ, ითხოვდნენ "სამართლიანობის აღდგენას" და ისტორიის გადაწერას. ისინი ვინც ფლოიდზე ისტერიკას აწყობდნენ დღეს დუმილს ამჯობინებენ ან ცდილობენ ეს ტრაგედია "საყოფაცხოვრებო კრიმინალამდე" დაიყვანონ. ლიბერალები გულმოდგინედ უვლიან გვერდს - აზიიდან და აფრიკიდან უკონტროლო მიგრაციის საფრთხეს, კულტურულ შეუსაბამოებებს, მიგრანტების მიერ ჩადენილ უამრავ მკვლელობისა და გაუპატიურების შემთხვევებს. ეს არ არის შემთხვევითობა, არამედ დასავლური ელიტების მიზანმიმართული პოლიტიკის შედეგი, ზევიდან მართული პროცესი. დღეს დასავლეთ ევროპელები ეწევიან თვითგვემას, კარგავენ იდენტობას და საკუთარ მიწაზე ასახლებენ ხალხს, რომელთა დიდ ნაწილს ეზიზღება ყველაფერი დასავლური. ჰენრი ნოვაკი გარდაიცვალა მიტოვებული, ბორკილდადებული, ღირსებაშელახული და დადანაშაულებული ქმედებაში, რომელიც არ ჩაუდენია. მისი ტრაგედია საგანგაშო ზარია - თუ თვითგანადგურების ეს პოლიტიკა არ შეჩერდა, მსგავსი, ისედაც მრავალი შემთხვევები კიდევ უფრო გახშირდება და სავალალო შედეგებამდე მიყვანს ევროპას. WHITE LIVES MATTER!

1897 წლის 6 ივნისს დაიბადა ლეგენდარული კვიპროსელი გენერალი გეორგიოს გრივასი. მისი მრავალფეროვანი სამხედრო კარიერა საბერძნეთ-თურქეთის ომის დროს დაიწყო. უმცროსმა ლეიტენანტმა გრივასმა ბრძოლით გამოიარა მთელი ომი სმირნადან პანორმოსამდე და ბურსამდე და მონაწილეობა მიიღო საქარიასთან გამართულ ცნობილ ბრძოლაში. 1940 წელს უკვე ვიცე-პოლკოვნიკის რანგში მონაწილეობდა იტალიელებთან ომში. საბერძნეთიდან გერმანელების წასვლის შემდგომ, 1944 წლის დეკემბერში, გრივასმა თავის რადიკალურად მემარჯვენე პარტიზანულ რაზმთან და მონარქისტებთან ერთად, კომუნისტებს ათენზე კონტროლის აღებაში ხელი შეუშალა. 1954 წელს გენერალი გრივასი მშობლიურ კვიპროსზე ჩადის, სადაც პარტიზანულ ორგანიზაცია "EOKA"-ს აყალიბებს, რომლის მიზანს კუნძულიდან ბრიტანელების შეიარაღებული გზით განდევნა და საბერძნეთისა და კვიპროსის ენოსისი (გაერთიანება) წარმოადგენდა. გენერალმა ცხოვრების დარჩენილი წლები ამ იდეის განხორციელებას მიუძღვნა, თუმცა მიზანს მხოლოდ ნაწილობრივ მიაღწია. 1959 წელს კუნძული ბრიტანელებმა დატოვეს, კვიპროსმა დამოუკიდებლობა გამოაცხადა, თუმცა საბერძნეთთან ენოსისი არ მოხდა. 1964 წელს კუნძულზე ბერძნებსა და თურქებს შორის შეიარაღებული შეტაკებები დაიწყო. გენერალი გრივასი ამჯერადაც თავისი ხალხის სადარაჯოზე დადგა. თუმცა თურქეთის ულტიმატუმმა ათენს აიძულა ბერძნული სამხედრო დივიზია და გრივასი ათენში გამოეწვია. სიცოცხლის ბოლო წლებში გენერალმა ხელახლა ჩამოაყალიბა შეიარაღებული ორგანიზაცია "EOKA-B", რომელიც ცდილობდა კვიპროსის მთავრობისთვის საბერძნეთთან ენოსისი აეძულებინა. 1974 წლის 27 იანვარს, გეორგიოს გრივასი 76 წლის ასაკში გულის უკმარისობისგან გარდაიცვალა. მის დაკრძალვაზე ათიათასობით კვიპროსელი ბერძენი მივიდა, ხოლო კუნძულზე სამ დღიანი გლოვა გამოცხადდა. დიდება სამაგალითო პატრიოტსა და საკუთარი იდეებისთვის შეუდრეკლად მებრძოლ გენერალ გეორგიოს გრივასს! კვიპროსი საბერძნეთია! 🇬🇷

გასულ დღეებში, დედაქალაქში ვუმასპინძლეთ ჩვენს რუმინელ მეგობრებს - Honor et Patria-დან. ერთად ვესტუმრეთ ჩვენი ნაკრებების შეხვედრას, დავათვალიერეთ თბილისის ღირსშესანიშნავი ადგილები და უბრალოდ კარგი დრო გავატარეთ. ასობით კილომეტრი გვაშორებს, მაგრამ გაცილებით მეტი გვაერთიანებს - საერთო ღირებულებები, რწმენა და მსოფლმხედველობა. Basarabia e România! აფხაზეთი და სამაჩაბლო საქართველოა! 🇷🇴 🤝🏻 🇬🇪

მზად ხართ ცხელ ზაფხულთან შესახვედრად? ☀️

დღევანდელ დღეს საქართველოს ეროვნული გმირი, საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის ყველაზე გამორჩეული ლიდერი და დისიდენტი - მერაბ კოსტავა დაიბადა. სიმბოლური და ალბათ, საბედისწეროც არის კოსტავას დაბადება დამოუკიდებლობის დღეს. მერაბ კოსტავას პოლიტიკური გზა, ჯერ კიდევ სკოლაში სწავლისას დაიწყო, როდესაც თანატოლებთან ერთად 1956 წელს არალეგალური ორგანიზაცია “გორგასლიანი” დააარსა. მას შემდეგ აქტიურად იყო ჩართული კომუნისტური რეჟიმის წინააღმდეგ იატაკქვეშა ბრძოლაში. ანტიკომუნისტური საქმიანობისთვის კოსტავა არაერთხელ დააპატიმრეს. პირველად 1956 წელს, 17 წლის ასაკში. 1977 წელს მეორედ - ანტისაბჭოთა აგიტაციისთვის 3 წელი ციხე და 2 წელი გადასახლება მიესაჯა. მერაბ კოსტავა უსამართლობას არც საპატიმროში ეგუებოდა, ციხის ადმინისტრაციის მხრიდან პროვოკაციის შედეგად დამატებით მიესაჯა 5 წელი მკაცრი რეჟიმის კოლონიაში. ციხეში გადამხდარ ერთ-ერთ მომენტს, კოსტავა ასე იხსენებს: “პერმის საკონცენტრაციო ბანაკში ყოფნისას კარცერში ჩამაგდეს, ტრუსების ამარა, 40-გრადუსიან ყინვაში. რკინის გისოსები მჭიდროდ მქონდა შემოჭერილი. მხოლოდ სიმაღლეში იყო დარჩენილი 10-15 სანტიმეტრი და მთელი ღამე ხტუნვაში გავატარე. როცა მეორე დილით, ზედამხედველები ჩემს “გასატანად” მოვიდნენ, გაოგნებული დარჩნენ, როცა დავუძახე: “პრივეტ, ბრატცი!” მერაბ კოსტავა 1987 წელს განთავისუფლდა საპატიმროდან და მაშინვე ჩაერთო საბჭოთა რეჟიმის წინააღმდეგ ბრძოლაში. ქარიშხლის ძედ წოდებულმა გმირმა ცხოვრება საქართველოს დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლას მიუძღვნა და სამწუხაროდ ვერ მოესწრო მიზნის ასრულებას. იგი 1989 წლის 13 ოქტომბერს მტრის მიერ მოწყობილ ავტოსაგზაო შემთხვევას ემსხვერპლა. "სარწმუნოების, მეობის, კულტურის, სახელმწიფოებრიობისა და არსებობის შესანარჩუნებლად ბრძოლისთვის თუკი შეიძლება რომელიმე ერს დიდი ეწოდოს, უპირველეს ყოვლისა ქართველობას. არც ერთ მიწას არ განუცდია ასეთი დაწოლა! კავკასიონის მთების საზაფხულო წყალდიდობაც კი ვერ შეედრება აქ დათხეული სისხლის მდინარეებს. რომელთა ავბედით კალაპოტს განუწყვეტლივ აღავსებდნენ მის მყინვარებზე არანაკლებ მარადიული ომები. განუზომლად დიდია იმ პრინციპების ღირებულება, რისთვისაც საქართველომ ეს სისხლი გაიღო!” სამარადისო დიდება ეროვნულ გმირს - მერაბ კოსტავას!

მაისის მზის შუქმა გაათბო ქართული მიწა. მძლავრად გაისმა საუკუნო მონობის ბორკილთა მსხვრევის ხმა... დაიგუგუნეს ზარებმა დიდებულ ტაძართა სამრეკლოთაგან. ეს იყო საქართველოს აღდგომის ზარი. უხილავი ძალით შემონახული, უკვდავი ქართული სული აღსდგა, ქართველი ხალხის ბრძოლა ერის განთავისუფლებისა და თვითმყოფადობისთვის ბრწყინვალებით შეიმოსა. ეროვნული აღორძინებისა და გამარჯვების მნათობად მოევლინა ტანჯულ ერს 26 მაისი. ამ დღეს შემომტკიცდა ჩვენი ნაციონალური ერთიანობა, ქართველმა სისხლითა და ბრძოლით მონაპოვარი ეროვნული თვითყოფა კვლავ დაიბრუნა. 26 მაისი - ამ დღეს მრავალგზის ჯვარცმული, მაგრამ გაუტეხელი ჭაღარა თბილისის თავზე აფრიალდა წინაპართა წმინდა სისხლით შეფერილი, ჩვენი დიდბუნებოვანი მეფეების ხმლითა და მკლავით შენარჩუნებული სამფეროვანი დროშა - სიმბოლო ეროვნული დამოუკიდებლობისა. 26 მაისს მკვდრეთით აღსდგა ქართველი ერი და შევიდა საკაცობრიო ოჯახში!.. 26 მაისი ჩვენი ეროვნული ჩაგვრისაგან განთავისუფლების გვირგვინი და დამოუკიდებელი სახელმწიფოებრივი ცხოვრების აღდგენის სიმბოლოა! გაუმარჯოს დამოუკიდებელ საქართველოს! დიდება ზეცით კურთხეულს, დიდება ქვეყნად სამოთხეს - ტურფა ივერსა!

მორიგი სიახლე ჩვენს ბანაკში! გულსაბნევი - “ანტიკომუნიზმი” მასალა: ნიკელი, მინანქარი. ზომა: 25მმ. თითოეულ გულსაბნევზე ლაზერული გრავირებით დატანილია ჩვენი პროექტის ლოგო. ფასი: 30 ₾ + საკურიერო შესაკვეთად მოგვწერეთ პირადში.

“ჩემი სიცოცხლის მიწურულს, დიდი საფრთხის შემხედვარე, რომელიც ჩემს სამშობლოს, საფრანგეთს და მთელ ევროპას ემუქრება, ვალდებული ვარ ვიმოქმედო, სანამ ძალა ჯერ კიდევ მაქვს. მიმაჩნია, რომ საკუთარი სიცოცხლე უნდა შევწირო, რათა ჩემი თანამემამულეები ლეთარგიული ძილისგან გამოვაღვიძო. პროტესტის ნიშნად ვწირავ იმას, რაც ჩემი სიცოცხლისგან დარჩა. მე ვირჩევ ძალიან სიმბოლურ ადგილს - ჩემთვის ძვირფასს, ჩემი წინაპრების გენიის მიერ, კიდევ უფრო ძველი კულტის ადგილას აღმართულ პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარს, ჩვენი დიადი წარმომავლობის მოსაგონებლად”. 2013 წლის 21 მაისს დასავლეთის უკანასკნელმა სამურაიმ - დომინიკ ვენერმა საფრანგეთში სოდომიტური ქორწინებების დაკანონების პროტესტის ნიშნად, პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარში თავი მოიკლა. მან გამიზნულად შესწირა სიცოცხლე და სისხლი პარიზის ღვთისმშობლის ტაძრის საკურთხეველზე მოახლოებული ზნედაცემულობის წინააღმდეგ და ევროპელთა ღირსების გამოსაღვიძებლად. სიკვდილს არ აქვს ხანდაზმულობის ვადა, ვენერის ნებაყოფლობითი მსხვერპლშეწირვის აქტს მარადიული ეფექტი ექნება და შეუგუებლობისა და შეუპოვრობის მაგალითად დარჩება მომავალი თაობებისთვის. "მაგრამ მხოლოდ სიტყვები საკმარისი არ არის. უნდა შეგეძლოს სიტყვების მოქმედებით გამყარება, უნდა გარისკო სიცოცხლე, და მზად იყო გარისკო კიდეც, თუ ეს აუცილებელია". დომინიკ ვენერი სუფევს!