صندلی شماره ۳۲☁️

سری پیش که قرار بود جنگ شه، من یه ماه از استرس خواب و خوراک نداشتم. تمام هورمون‌هام بهم ریخته بود و با کوچیک‌ترین صدایی تمام حواسم جمع می‌شد. این‌دفعه ولی حتی وقتی می‌گن صدای جنگنده می‌آد، می‌گن انفجار داریم، می‌گن آتیش‌بازی توی تهران و هرچیز از این قبیل، دیگه نه استرسی نه چیزی فقط انتظار واسه گذشتن یه برهه‌ی‌ خیلی طولانی از زندگی نصیبم شده. نمی‌دونم، شایدم درستش همینه چون خب خاور میانه‌ای اگه عادت به این چیزا نداشته باشه کی داشته باشه؟