کانال تبادل عقاید

⁉️تاریخ میلاد حضرت معصومه سلام الله علیها چه زمانی است؟؟ ✅ تاریخ دقیق میلاد حضرت معصومه سلام الله علیها معلوم نیست 🔰 البته اینکه روزی برای گرامیداشت حضرت معصومه سلام الله علیها یا سایر امامزادگان در نظر گرفته شود امر بسیار پسندیده ای است ؛📚=============📚؛ 🔸«تبـادل عقــاید»🔸 «کسب معارف اهل بیت = سعادت ابدی» @aghayed_ch https://t.me/+-MY-KE3cMB03Y2Zk

✅ویژه برنامه سحر و جادو و طلسم در ادیان 🎙با حضور سرکار خانم سلیمیان کارشناس ادیان ؛📚=============📚؛ 🔸«تبـادل عقــاید»🔸 «کسب معارف اهل بیت = سعادت ابدی» https://t.me/+-MY-KE3cMB03Y2Zk @aghayed_ch

🔹پاسخ آیت الله سید قاسم علی احمدی به دکتر دینانی 📍آیا هر کس قائل به وحدت وجود نباشد مشرک است ؟ 📍آیا نامتناهی بودن خداوند به معنایی سعه وجودی است ؟ 📍سخنان علماء شیعه در مورد عقیدهٔ وحدت وجود 📍کلام‌ علاء الدولة سمنانی ضمن سخن ابن عربی (سبحان من اظهر الاشیاء فهو عینها) 📍آیا وجودی در مقابل خدا قائل شدن موجب حد خوردن ذات خداوند می شود ؟ #وحدت_وجود ؛📚=============📚؛ 🔸«تبـادل عقــاید»🔸 «کسب معارف اهل بیت = سعادت ابدی» https://t.me/+-MY-KE3cMB03Y2Zk @aghayed_ch

نظر فقهای شیعه درباره اسلام و ایمان مخالفین شیعه مثل سنی ها زیدیه اسماعیلیه و... چیست؟ بزرگانی مثل ابن ادریس و محقق بحرانی جمیع مخالفین را ناصبی و نجس میدانند ولی مشهور علما مخالفین را کافر در باطن و مسلمان در ظاهر میدانند که در آخرت هم اهل جهنم هستند (اگر مستضعف نباشند) ✅ شیخ انصاری:

و قد ورد أخبارٌ كثيرة في خصوص الزيديّة: أنّهم النصّاب [4]، و في بعض الأخبار عطف الواقفة عليهم [5]. لكنّك خبير بأنّ ظاهر تلك الأخبار كون هذه الفرق بمنزلة المخالفين، و لا ينفعهم القول بولاية أمير المؤمنين (عليه السلام) فإطلاق الكفر عليهم باعتبار إرادة ما يقابل الإيمان، لا ما يقابل الإسلام الذي لا خلاف في نجاسته كتاب الطهارة نویسنده : الشيخ مرتضى الأنصاري جلد : 5 صفحه : 129و130

«روایات فراوانی در مورد زیدیه نقل شده است که آنان را در شمار ناصبیان دانسته‌اند. و در برخی از روایات، فرقهٔ واقفه نیز در کنار آنان ذکر شده است. اما روشن است که ظاهر این دسته از روایات آن است که این گروه‌ها در حکم مخالفان به شمار می‌آیند، و ادعای آنان درباره ولایت امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) سودی برایشان ندارد. بنابراین، اطلاقِ کفر بر آنان از این جهت است که مراد، مقابلِ ایمان می‌باشد؛ نه مقابلِ اسلام، که در ناپاک بودن آن هیچ اختلافی وجود ندارد.» ✅روح‌الله خمینی:

وأما الحمل على أنهم كفار حقيقة لكن يجري عليهم أحكام الاسلام ظاهرا ولو من باب المصالح العالية وعدم التفرقة بين جماعات المسلمين نام کتاب : كتاب الطهارة نویسنده : الخميني، السيد روح الله جلد : 3 صفحه : 323 دو صفحه بعد حکم زیدیه رو همین میدونن ، وأما مجرد الزيدية والواقفية فلا يوجب الكفر المقابل للاسلام وحال الاخبار الواردة فيهم حال ما وردت في الناس، وقد عرفت الكلام فيها

حکم زیدیه مانند سنی هاست در ظاهر مسلمان در باطن کافر: «و اما حمل بر این‌که آنان حقیقتاً کافرند، ولی احکام اسلام ظاهراً بر ایشان جاری می‌شود، هرچند از باب مصالح برتر و جلوگیری از پراکندگی میان گروه‌های مسلمانان باشد… دو صفحه بعد درباره زیدیه: ...اما صرفِ زیدی بودن یا واقفی بودن، موجب کفر در برابر اسلام نمی‌شود. و روایاتی که در این‌باره آمده‌اند، همان حال و معنایی را دارند که درباره دیگر مردم وارد شده، و سخن در آن‌ها پیش‌تر گذشت.» ✅ سید ابوالقاسم خویی:

والأخبار الواردة بهذا المضمون وإن كانت من الكثرة بمكان إلاّ أنه لا دلالة لها على نجاسة المخالفين ، إذ المراد فيها بالكفر ليس هو الكفر في مقابل الاسلام وإنما هو في مقابل الايمان كما أشرنا إليه سابقاً ، أو أنه بمعنى الكفر الباطني وذلك لما ورد في غير واحد من الروايات ص۷۸.... هذا كلّه بالاضافة إلى أهل الخلاف . ومنه يظهر الحال في سائر الفرق المخالفين للشيعة الاثني عشريّة من الزيـدية والكيسـانية والاسماعيلية وغـيرهم ، حيث إن حكمهم حكم أهل الخلاف لضرورة أنه لا فرق في إنكار الولاية بين إنكارها ونفيها عن الأئمة (عليهم السلام) بأجمعهم وبين إثباتها لبعضهم ونفيها عن الآخرين (عليهم السلام) كيف وقد ورد أن من أنكر واحداً منهم فقد أنكر جميعهم (عليهم السلام) التنقيح في شرح العروة الوثقى نویسنده : الخوئي، السيد أبوالقاسم - الشيخ ميرزا علي الغروي جلد : 3 صفحه : 80

«روایاتی که با این مضمون وارد شده‌اند ـ هرچند بسیار فراوان‌اند ـ دلالتی بر نجاست مخالفان ندارند. زیرا مقصود از کفر در آن روایات، کفر در برابر اسلام نیست، بلکه کفر در برابر ایمان است؛ چنان‌که پیش‌تر اشاره شد. یا آن‌که مراد، کفر باطنی است، بر اساس آنچه در چندین روایت آمده است. ...۳ صفحه بعد... تمام این مطالب مربوط به اهل خلاف است. و از همین جا روشن می‌شود که حکم سایر فرقه‌های مخالف شیعهٔ دوازده‌امامی ـ مانند زیدیه، کیسانیه، اسماعیلیه و دیگران ـ نیز همان حکم اهل خلاف است. زیرا به ناچار، هیچ تفاوتی میان کسی که اصل ولایت را انکار کند و کسی که آن را تنها برای برخی از ائمه (علیهم‌السلام) بپذیرد و برای دیگران نفی کند، وجود ندارد. چگونه چنین نباشد، در حالی که در روایت آمده است: هرکس یکی از آنان (ائمه) را انکار کند، گویا همهٔ آنان را انکار کرده است.» ؛📚=============📚؛ 🔸«تبـادل عقــاید»🔸 «کسب معارف اهل بیت = سعادت ابدی» https://t.me/+-MY-KE3cMB03Y2Zk @aghayed_ch

روش اول در انجام نماز آيات مسأله ۱۵۱۵ ـ نماز آيات دو ركعت است و در هر ركعت پنج ركوع دارد ، و كيفيّت آن اين است كه انسان بعد از نيّت تكبير بگويد و يك حمد و يك سوره تمام بخواند و به ركوع رود و سر از ركوع بردارد ، دوباره يك حمد و يك سوره بخواند باز به ركوع رود تا پنج مرتبه ، و بعد از بلند شدن از ركوع پنجم دو سجده نمايد و برخيزد ، و ركعت دوم را هم مثل ركعت اوّل به جا آورد ، و تشهّد بخواند و سلام دهد. روش دوم و سوم در انجام نماز آيات مسأله ۱۵۱۶ ـ در نماز آيات ممكن است انسان بعد از نيّت و تكبير و خواندن حمد ، آيه هاى يك سوره را پنج قسمت كند ، و يك آيه يا بيشتر يا كمتر از آن را بخواند و به ركوع رود و سر بردارد و بدون اين كه حمد بخواند قسمت دوم از همان سوره را بخواند و به ركوع رود ، و همين طور تا پيش از ركوع پنجم سوره را تمام نمايد ، مثلا به قصد سوره ( قُلْ هُوَ اللّهُ اَحَدٌ ) ، ( بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيْمِ ) بگويد و به ركوع رود ، بعد بايستد و بگويد: ( قُلْ هُوَ اللّهُ اَحَدٌ ) دوباره به ركوع رود و بعد از ركوع بايستد و بگويد: ( اَللّهُ الصَّمَدُ ) باز به ركوع رود و بايستد و بگويد: ( لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُوْلَدْ )و به ركوع برود ، و سر بردارد و بگويد: ( وَ لَمْ يَكُن لَهُ كُفُواً اَحَدٌ ) و بعد از آن به ركوع پنجم رود و بعد از سر برداشتن دو سجده كند ، و ركعت دوم را هم مثل ركعت اوّل به جا آورد و بعد از سجده دوم تشهّد بخواند و نماز را سلام دهد ، و نيز جايز است به كمتر از پنج قسمت تقسيم كند ، ولى هر وقت سوره را تمام كرد لازم است حمد را قبل از ركوع بعدى بخواند ، و بعد از آن يك سوره يا بعض از يك سوره را نيز بخواند. يك ركعت از نماز آيات را به روش اول و ركعت ديگر به روش دوم مسأله ۱۵۱۷ ـ اگر در يك ركعت از نماز آيات پنج مرتبه حمد و سوره بخواند و در ركعت ديگر يك حمد بخواند و سوره را پنج قسمت كند ، مانعى ندارد. واجب و مستحب در نماز آيات مسأله ۱۵۱۸ ـ چيزهايى كه در نمازهاى يوميّه واجب و مستحبّ است ، در نماز آيات هم واجب و مستحبّ مى باشد ، ولى در نماز آيات ـ در صورتى كه با جماعت باشد ـ به جاى اذان و اقامه رجاءً سه مرتبه بگويند (اَلصَّلاة). «سمع اللّه‏ لمن حمده» بعد از ركوع پنجم و دهم و تكبير ركوع مسأله ۱۵۱۹ ـ مستحبّ است بعد از سر برداشتن از ركوع پنجم و دهم بگويد: (سَمِعَ اللّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ) و نيز پيش از هر ركوع و بعد از آن تكبير بگويد ، ولى بعد از ركوع پنجم و دهم گفتن تكبير مستحبّ نيست. قنوت در نماز آيات مسأله ۱۵۲۰ ـ مستحبّ است پيش از ركوع دوم و چهارم و ششم و هشتم و دهم قنوت بخواند ، و اگر فقط پيش از ركوع دهم هم بخواند كافيست. شک در رکعتهای نماز آيات مسأله ۱۵۲۱ ـ اگر در نماز آيات شكّ كند كه چند ركعت خوانده و فكرش به جايى نرسد ، نماز باطل است. شك دراینکه ركوع آخر ركعت اول است يا اول ازدوم و در عدد ركوعها مسأله ۱۵۲۲ ـ اگر شكّ كند كه در ركوع آخر ركعت اوّل است يا در ركوع اوّل ركعت دوم و فكرش به جايى نرسد ، نمازش باطل است ، و اگر در عدد ركوعها شكّ كند بنا را بر كمتر بگذارد ، مگر در صورتى كه شكّ كند چهار ركوع كرده يا پنج ركوع ، كه در اين صورت چنانچه براى رفتن به سجده خم نشده بايد ركوعى را كه شكّ كرده به جا آورد ، و اگر شكّ او بعد از خم شدن براى سجده و پيش از رسيدن به سجده باشد بنابر احتياط واجب برگردد و ركوع را به جا آورده و نماز را تمام نمايد واعاده كند ، ولى اگر به سجده رسيده باشد ، بايد به شكّ خود اعتنا نكند. کم یا زیاد شدن ركوع، در نماز آيات مسأله ۱۵۲۳ ـ هر يك از ركوعهاى نماز آيات ركن است كه اگر عمداً يا سهواً كم يا زياد شود ، نماز باطل است. ؛📚=============📚؛ 🔸«تبـادل عقــاید»🔸 «کسب معارف اهل بیت = سعادت ابدی» https://t.me/+-MY-KE3cMB03Y2Zk @aghayed_ch

🟥 ابوبکر منافق اعظم 🔸میدانید اهل سنت صحابه را جمیعا عادل میدانند 🔸عدالت هم گفتن اجتناب از گناهان کبیره و عدم اصرار بر گناهان صغیره هست 🔸از این تعریف عدالت نتیجه گرفتند که صحابه هرگز عمدا دروغ به پیامبر نمیبندند مثلا عینی در شرحش بر صحیح بخاری درباره این موضوع میگه🔽 ✅الصحابه کلهم عدول لا یتوهم فیهم الکذب عمده القاری ج ۱ ص ۱۵۸ همه صحابه عادل هستند و در آنها کذب توهم نمشود 🔸خب به اندازه کافی از صداقت صحابه صحبت کردیم و اینم بگیم که میگن این ها رو از قرآن استخراج کردند این هم مدنظرتون باشه حالا بر میگردیم به ابوبکر شاگرد ممتاز مکتب پیامبر ✅فخر رازی نقل میکند التفسیر الکبیر ج ۲۹ ص ۲۴۷ وقتی پیامبر فوت کرد حضرت فاطمه زهرا ادعا کرد که پیامبر فدک را به ایشان بخشیده است ابوبکر گفت تو عزیزترین مردم بر فقرا هستی و محبوب ترینشان نزد ثروتمندان اما من صداقت حرف تو را نمیدانم ، پس برای من جایز نیست که به آن حکم کنم ✅خیلی نکته جالبی فهمیدیم اونم اینکه ابوبکر دروغ رو از صحابه که یکیش دختر پیامبر هست ممتنع نمیدونه و میگه ممکنه تو حضرت زهرا دروغ بگی و من نمیدونم راست میگی یا دروغ ✅دوباره حرف عینی عالم مشهور سنی رو بخونید🔽 👈الصحابه کلهم عدول لا یتوهم فیهم الکذب👉 عمده القاری ج ۱ ص ۱۵۸ همه صحابه عادل هستند و در آنها کذب توهم نمشود خب این تا اینجا کل ادعای اهل سنت نسبت به عدالت صحابه رو نابود کرد ا🔸ما میخوایم ثابت کنیم ابوبکر نفاق داشته امیدواریم این را حمل بر توهین نکنید داریم مستند صحبت میکینم 🔵در جای دیگر یک صحابی میاد و میگه پیامبر قول فلان مقدار پول رو به من داد ابوبکر هم بیش از دوبرابرش بهش میده!!! آقای ابوبکر اگر شما نمیتونی صداقت گفتار حضرت زهرا را متوجه بشی چگونه میتوانی صداقت گفتار جابر را مطئن بشوی؟؟؟؟ ✅این نقل رو از معتبر ترین کتاب اهل سنت ببینید صحیح البخاری ج ۲ ص ۸۰۳ ح ۲۱۷۴ جابربن عبدالله مى‌گوید: پیامبر به من فرمود: اگر اموال بحرین برسد به تو چیزى از آن خواهم داد؛ ولى از بحرین مالى نرسید و رسول خدا صلى الله علیه وسلم از دنیا رفت، وقتی که رسید، 👈ابوبکر دستور داد هر کس که رسول خدا صلى الله علیه وسلم به او وعده‌اى داده و یا طلبى از آن حضرت دارد نزد من بیاید، من نیز نزد وى رفته و گفتم : رسول خدا صلى الله علیه وسلم به من چنین و چنان فرمود ، او مشتى از درهم (یا دینار) به من داد وچون آن را شمردم پانصد درهم بود وگفت: دو برابر آن را خودت بردار. ✅در این روایت میبینیم ابوبکر نه شاهدی میخواد نه مدرکی و اهل سنت گفتن چون صحابه عادل هستن و دروغ نمیبندن ابوبکر قبول کرده اما میپرسیم چرا وقتی به حضرت زهرا رسید شاهد و دلیل میخواد و میگه نمیدونم راست میگی یا نه!!! ✅در پایان یک فضیلت از حضرت زهرا در کتب اهل سنت میزارم🔽 المستدرک على الصحیحین ج ۳ ص ۱۶۴ ح ۴۷۲۱ 👈… فاطمه علیها السلام، سرور همه زنان اهل بهشت…👉 ؛📚=============📚؛ 🔸«تبـادل عقــاید»🔸 «کسب معارف اهل بیت = سعادت ابدی» https://t.me/+-MY-KE3cMB03Y2Zk @aghayed_ch

تاریخ هلاکت عمر چه زمانی است؟ 📚 منابع اهل‌سنت ، فَاتَّفَقَ لَهُ أَنْ ضَرَبَهُ أَبُو لُؤْلُؤَةَ فَيْرُوزُ الْمَجُوسِيُّ الْأَصْلِ، الرُّومِيُّ الدَّارِ، وَهُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي فِي الْمِحْرَابِ، صَلَاةَ الصُّبْحِ مِنْ يَوْمِ الْأَرْبِعَاءِ، لِأَرْبَعٍ بَقِينَ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ مِنْ هَذِهِ السَّنَةِ بِخِنْجَرٍ ذَاتِ طَرَفَيْنِ، فَضَرَبَهُ ثَلَاثَ ضَرَبَاتٍ، وَقِيلَ سِتَّ ضَرَبَاتٍ، إِحْدَاهُنَّ تحت سرته قطعت السفاق فَخَرَّ مِنْ قَامَتِهِ «اتفاق چنین افتاد که ابو لؤلؤ فیروز، مجوسی‌الاصل و اهل روم، او (عمر) را هنگامی که در محراب ایستاده و نماز صبح روز چهارشنبه را می‌خواند، در حالی که چهار روز از ماه ذی‌الحجه باقی مانده بود، با خنجری دو لبه مورد حمله قرار داد. او را سه ضربه زد – و گفته شده شش ضربه – که یکی از آن‌ها زیر نافش بود و پرده‌ی شکمش را پاره کرد، پس از آن نقش بر زمین شد.» نام کتاب : البدايه والنهايه - ط احياء التراث نویسنده : ابن كثير جلد : 7 صفحه : 154 https://lib.eshia.ir/40019/7/154 --- 📚 منابع شیعه 1. و فى اليوم السادس والعشرين منه سنه 23 ثلث وعشرين من الهجرة طعن عمر بن الخطاب «و در روز بیست‌وششم آن [ماه]، در سال بیست‌وسوم هجرت، عمر بن خطّاب مورد طعن (ضربت) قرار گرفت. نام کتاب : مسار الشيعة نویسنده : الشيخ المفيد جلد : 1 صفحه : 23 https://lib.eshia.ir/15245/1/23 2. و في سابع عشريه طعن عمر بن الخطاب و من زعم أنه قتل في يوم التاسع من ربيع الأول فقد أخطأ و قد نبهنا على ذلك فيما تقدم عند ذكر شهر ربيع الأول «و در بیست‌وهفتم [ماه ذی‌الحجه]، عمر بن خطّاب مورد طعن (ضربت) قرار گرفت. و هر کس گمان کند که او در روز نهم ربیع‌الاول کشته شده است، دچار خطا شده است.و ما پیش‌تر هنگام ذکر ماه ربیع‌الاول بر این نکته تذکر داده‌ایم. نام کتاب : المصباح- جنة الأمان الواقية و جنة الإيمان الباقية نویسنده : الكفعمي العاملي، الشيخ ابراهيم جلد : 1 صفحه : 515 https://lib.eshia.ir/71570/1/515 3. وفي التاسع والعشرين منه قبض عمر بن الخطاب «و در روز بیست‌ونهم همان ماه، عمر بن خطّاب درگذشت.» نام کتاب : منتهى المطلب - ط القديمة نویسنده : العلامة الحلي جلد : 2 صفحه : 612 https://lib.eshia.ir/10167/2/612 --- ✅ خلاصه همه متفق‌اند که عمر در ۲۶ ذی‌الحجه سال ۲۳ هجری توسط ابو لؤلؤ (رض) ضربت خورد. ⚠ پس ماجرای جشن ۹ ربیع چیه؟؟ برای جشن گرفتن و شاد کردن شیعیان و تبری (مثل لعن) بر دشمنان اهل بیت، مناسبت و تاریخ خاصی لازم نیست بنا بر مشهور شیعه در این روز هر سال جشن میگیریم #عمر #وحدت #عمرکشون ؛📚=============📚؛ 🔸«تبـادل عقــاید»🔸 «کسب معارف اهل بیت = سعادت ابدی» https://t.me/+-MY-KE3cMB03Y2Zk @aghayed_ch

انگیزه‌ عبدالله بن زبیر در تشویق امام حسین (ع) به خروج از مکه: در این بخش، انگیزه‌های عبدالله بن زبیر در تشویق امام حسین (ع) به ترک مکه، با توجه به درک و تحلیل امام و نظر ابن عباس مورد بررسی قرار می‌گیرد. امام حسین (ع) آگاه بود که هدف ابن زبیر از این تشویق، نه دوستی و خیرخواهی، بلکه تسهیل تحقق آرزوهای شخصی اوست. امام با صراحت بیان می‌کند که هیچ چیز در دنیا برای ابن زبیر عزیزتر از این نیست که ایشان از حجاز خارج شود و دانسته است که مردم با او به عدالت رفتار نمی‌کنند؛ (ر.ک: تاريخ الأمم و الملوك، ج۵، ص۳۸۳؛ الكامل في التاريخ، ج۳، ص۱۴۸) بنابراین، هدف او این است که با خروج امام، مسیر برای تحقق منافع شخصی او هموار شود. بررسی دیدگاه ابن عباس دربارهٔ این جریان، ابعاد تکمیلی و تحلیل دقیق‌تری از انگیزه‌های ابن زبیر ارائه می‌دهد. سخنان ابن عباس نشان می‌دهد که او نیز به انگیزه‌های منفعت‌طلبانه ابن زبیر پی برده بود. هنگامی که امام قصد خروج از مکه را داشت، ابن عباس تأکید کرد که این اقدام موقعیتی مناسب برای ابن زبیر فراهم می‌کند تا جایگاه خود را در شهر تثبیت کرده و توجه مردم به او جلب شود؛ زیرا در وضعیت فعلی کسی به او توجهی ندارد و با خروج امام (ع) ، چشم او روشن خواهد شد.(ر.ک: تاريخ الأمم و الملوك، ج۵، ص۳۸۳؛ الفتوح، ج۵، ص۶۶؛ مقتل الحسین، خوارزمی، ج۱، ص۳۱۱؛ تاريخ دمشق، ج۱۴، ص۲۱۱؛ المنتظم في تاريخ الملوك والأمم، ج۵، ص۳۲۸؛ الكامل في التاريخ، ج۳، ص۱۴۹؛ البداية والنهاية، ج۸، ص۱۶۰) یا در جریان خروج امام (ع) از مکه، ابن عباس در ملاقاتی با عبدالله بن زبیر، اشعاری در طعن به او می‌خواند. اگرچه الفاظ این اشعار اندکی متفاوت است، اما مضمون اصلی یکسان است: ابن عباس در این اشعار به او اشاره می‌کند: «ای مرغ در در آسمان پرواز کن، در این خانه‌ای که برای تو خلوت شده تخم بگذار و آواز بخوان.» در ادامه، او صراحتاً به ابن زبیر می‌گوید: «پسر زبیر، آنچه دوست داشتی فرا رسید؛ چشمت روشن باد! حسین بن علی(ع)قصد دارد به عراق برود و حجاز را برای تو خالی بگذارد.»(ر.ک: الطبقات الكبرى، ج۱۰، ص۴۵۱؛ انساب الأشراف، ج۳، ص۱۶۲؛ الأخبار الطوال، ج۱، ص۲۴۴؛ تاريخ الأمم و الملوك، ج۵، ص۳۸۴؛ الفتوح، ج۵، ص۶۶؛ مروج الذهب، ج۳، ص۵۵؛ مقاتل الطالبيين، ج۱، ص۱۱۱) ابن زبیر پس از شهادت امام (ع) : پس از آن‌که عبدالله بن زبیر برای تسلیت شهادت امام حسین (ع) آمد، ابن عباس این تسلیت را نه نشانهٔ همدردی، بلکه نوعی سرزنش و حتی شادی پنهان او تلقی کرد.(ر.ک: الطبقات الكبرى، ج۱۰، ص۴۹۳–۴۹۵) همچنین مسور بن مخرمه که در مکه حضور داشت، ابن زبیر را دید و به او گفت: خبر مرگ حسین بن علی (ع) را که آرزویش را داشتی دریافت کردی.(ر.ک: الطبقات الكبرى، ج۱۰، ص۴۹۴) هرچند ابن زبیر در ظاهر از شهادت امام (ع) ابراز اندوه می‌کرد، و در خطبه‌ای کوفیان را به‌شدت سرزنش نمود و آنان را خیانتکار و بی‌وفا در عمل به پیمان خود خواند.(ر.ک: أنساب الأشراف، ج۵، ص۳۰۴؛ تاريخ الأمم و الملوك، ج۵، ص۴۷۴؛ تذكرة الخواص، ج۲، ص۲۱۵) این خطبه با اظهار خرسندی پنهان او منافاتی نداشت؛ زیرا ابن زبیر با محکوم ساختن قتل امام حسین (ع) در واقع به طعن و نکوهش عبیدالله بن زیاد و یزید ـ مخالفان سیاسی‌اش ـ پرداخت. از سوی دیگر، اگر شادی او آشکار می‌شد و قاتلان امام را محکوم نمی‌کرد، بی‌گمان موجبات طردش در مکه فراهم می‌آمد؛ چرا که امام حسین (ع) در نظر مردم آن دیار جایگاه و احترامی ویژه داشت، چنان‌که در گزارش‌ها آمده است تا هنگام حضور امام، به ابن زبیر توجهی نمی‌شد. پس از این خطبه نیز گروهی از اصحاب به نزد او آمدند و پیشنهاد بیعت دادند؛(ر.ک: أنساب الأشراف، ج۵، ص۳۰۴) و این همان رویای دیرین ابن زبیر بود که پس از شهادت امام (ع) تحقق یافت، چرا که با حذف رقیب سیاسی خویش، میدان برای او خالی مانده بود.»

ملاقات‌های هدفمند ابن زبیر با امام حسین (ع): مورخین گزارش داده‌اند که ابن زبیر ملاقات‌های متعددی با امام حسین (ع) داشته‌اند، اما متأسفانه جزئیات و حتی محتوای بسیاری از این ملاقات‌ها در دست نیست. محتوای آن دسته از ملاقات‌ها که به دست ما رسیده، را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: دسته اول: متونی که نشان می‌دهند ابن زبیر، مانند سایر خیرخواهان، از جمله ابن عباس و عبدالله بن جعفر، نه تنها امام را نسبت به خروج نهی کرده ، بلکه پیشنهاد کرده بود که امام در مکه بماند، ادعای خلافت کند و با اطمینان از حمایت مردم، جایگاه خود را مستحکم سازد.و خود او نیز در این امر امام را یاری میرساند. همان‌طور که مورخين اشاره کرده‌اند، این نهی با هدف کاهش اتهام و سوءظن نسبت به خود ابن زبیر بوده است.(ر.ک: أنساب الأشراف، ج۳، ص۱۶۳؛ تاريخ الأمم و الملوك، ج۵، ص۳۸۳؛ مروج الذهب، ج۳، ص۵۵) و قرائن متعددی از جمله اندوه عبدالله بن زبیر از ورود امام به مکه، طعنه ابن عباس پس از خروج امام و دیگر موارد، این موضوع را تأیید می‌کنند. دسته دوم: متونی که نشان می‌دهند ابن زبیر، با اشاره به نامه‌های کوفیان، امام حسین (ع) را به خروج تشویق می‌کرد تا میدان سیاسی حجاز برای خود خالی شود. وقتی امام درباره تصمیم خود نسبه به حرکت به سوی کوفه با او سخن گفت و دعوت شیعیان عراق را برای او بازگو کرد. ابن زبیر نه‌تنها مخالفتی نشان نداد، بلکه با لحنی تشویق‌آمیز گفت: «به خدا سوگند، اگر من همانند شیعیانی که تو در عراق داری پیروانی داشتم، هرگز در هیچ کاری درنگ نمی‌کردم.» (ر.ک: الطبقات الكبرى، ج۱۰، ص۴۴۳؛ تاريخ خليفة بن خياط خليفة بن خياط العصفري، ج۱، ص۲۳۳؛ أنساب الأشراف، ج۵، ص۳۰۱؛ تاريخ الأمم و الملوك، ج۵، ص۳۸۳؛ مروج الذهب ومعادن الجوهر، ج۳، ص۵۵؛ مقاتل الطالبيين، ج۱، ص۱۱۰؛ مقتل الحسین علیه السلام خوارزمی، ج۱، ص۳۱۰) در مقابل، ابن عباس امام حسین(ع) را از این حرکت نهی می‌کرد و می‌گفت: «این کار را نکن» (ر.ک: الطبقات الكبرى، ج۱۰، ص۴۴۳). همچنین، مسور بن مخرمه نامه‌ای نوشت و هشدار داد که فریفته نامه‌های عراقیان و عبدالله بن زبیر نشود و به آن‌ها اعتماد نکند. علاوه بر آن، ابو سلمة بن عبد الرحمان گفته است که برای حسین(ع) شایسته بود عراقیان را بشناسد و به سوی ایشان نرود، ولی عبدالله بن زبیر او را بر آن کار تشویق کرد (ر.ک: الطبقات الكبرى، ج۱۰، ص۴۴۶). با این حال، هیچ چیز خوشایندتر از حرکت امام (ع) به سوی عراق برای ابن زبیر نبود، زیرا می‌دانست دستیابی به قدرت در حجاز تنها پس از رفتن حسین (ع) ممکن است و تشویق او به خروج، راه را برای تحکیم موقعیت سیاسی خود هموار می‌کرد.(ر.ک: مروج الذهب ومعادن الجوهر، ج۳، ص۵۵؛ مقاتل الطالبيين، ج۱، ص۳۱۰؛ مقتل الحسین علیه السلام خوارزمی، ج۱، ص۳۱۰) این تشویق در حالی صورت می‌گیرد که ابن تیمیه تصریح می‌کند خیرخواهان و دوستان امام (ع) در نهی از حرکت به سمت عراق اتفاق نظر داشتند : «مصنّفان اهل علم با اسناد معتبر نقل کرده‌اند: وقتی اهل عراق برای حسین(ع) نوشتند در حالی که او در حجاز بود، که به سوی آنان برود و گفتند: «همانا سنت نابود شده و بدعت زنده شده است.» و گفته شده که حتی کتاب‌هایی به او فرستادند به اندازهٔ یک صندوق و بیشتر. و دوستان دانشمند به او پیشنهاد دادند، اما مشورت آنان را نپذیرفت، زیرا همان‌طور که گفته شده است: «هر صاحب خردی مشورت همه را نمی‌پذیرد… و هر کسی مشورت دهد، خردمند نیست.»پس افرادی مانند عبدالله بن عباس و عبدالله بن عمر و دیگران به او توصیه کردند که به آنان نرود. و برادر او حسن(ع) این موضوع را دیده بود و نظرشان بر این بود که این کار سودی ندارد و اهل عراق به او دروغ می‌گویند و او را رها خواهند کرد، زیرا آنان سریع‌ترین مردم به فتنه‌اند و در آن پایداری ندارند.» (مجموع الفتاوى، ج ۲۷، ص ۴۷۰) با وجود این اتفاق نظر، نمی‌دانیم چرا ابن زبیر به طور اکید توصیه به خروج امام از مکه می‌کرد! شاید ابن زبیر جزو دشمنان امام بوده است و در رویای خلافت بود که می‌خواست رقیب خود را حذف کند!!

وصیت معاویه: معاویه بن ابی‌سفیان در وصیت‌نامه‌ای که خطاب به فرزندش یزید نگاشت، از سه تن ـ و به روایت برخی منابع، چهار تن ـ از چهره‌های بانفوذ و اثرگذار قریش یاد می‌کند که در زمان حیات او از بیعت با یزید سر باز زده بودند. او برای رویارویی با هر یک از این افراد، توصیه‌هایی متناسب با شخصیت‌شان ارائه می‌دهد. در این میان، عبدالله بن زبیر را جدی‌ترین مخالف حکومت آینده معرفی کرده و درباره خطر او هشدار می‌دهد. معاویه با شناختی دقیق از منش و رفتار سیاسی ابن زبیر، او را چنین توصیف می‌کند: «چون شیر می‌جهد و چون روباه مکار است». سپس به یزید سفارش می‌کند که اگر او را به چنگ آورد و از درِ صلح درنیامد، بی‌درنگ پاره‌پاره‌اش سازد (ر.ک: اخبار الطوال، ج۱، ص۲۲۵؛ تاریخ الأمم و الملوك، ج۵، ص۳۲۲–۳۲۳؛ امالی شیخ صدوق، ج۱، ص۲۱۵). نامه یزید به ولید بن عتبه: یزید پس از رسیدن به خلافت، نخستین اقدامات خود را با ارسال نامه‌ای به ولید بن عتبه، والی مدینه، آغاز کرد. در این نامه، فرمان می‌دهد که از چهره‌های سرشناس و بانفوذی که در زمان حیات معاویه از بیعت با ولیعهدی او سر باز زده بودند − از جمله عبدالله بن زبیر − بیعت گرفته شود (ر.ک: أنساب الأشراف، ج۳، ص۱۵۵ و ج۵، ص۲۹۹؛ تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۴۱؛ تاریخ الأمم و الملوك، ج۵، ص۳۳۸؛ الفتوح، ج۵، ص۹). اقدام ولید در پی فرمان بیعت یزید: ولید بن عتبه پس از دریافت فرمان یزید، فرستادگانی را نزد عبدالله بن زبیر فرستاد تا او را به بیعت وادارد؛ اما ابن زبیر با شتاب‌زدگی مخالفت کرد و خواستار مهلت بیشتری شد (ر.ک: الطبقات الكبرى، ج۱۰، ص۴۴۲؛ تاريخ خليفة بن خياط خليفة بن خياط العصفري، ج۱، ص۲۳۲؛ أنساب الأشراف، ج۵، ص۲۹۹ و ص۳۰۰؛ تاريخ الأمم و الملوك، ج۵، ص۳۴۰؛ المحاسن و المساوي، ج۱، ص۴۹؛ الفتوح، ج۵، ص۱۴) حرکت عبدالله بن زبیر از مدینه به مکه: عبدالله بن زبیر پس از تعلل در بیعت، شبانه و به‌طور پنهانی به همراه برادرش جعفر، مدینه را ترک کرد و از مسیر فرعی راهی مکه شد. این اقدام پیش از حرکت امام حسین (ع) صورت گرفت. ولید بن عتبه پس از آگاهی از فرار او، گروهی را برای تعقیبش فرستاد، اما نتوانستند او را بیابند. گفته‌اند که آنان تمام روز را در پی او بودند و همین امر موجب غفلت موقت از پیگیری وضعیت امام حسین (ع) شد (ر.ک: الطبقات الكبرى، ج۱۰، ص۴۴۳؛ تاريخ خليفة بن خياط، ج۱، ص۲۳۲؛ أنساب الأشراف، ج۵، ص۳۰۰؛ الاخبار الطوال، ج۱، ص۲۲۸؛ تاريخ الأمم و الملوك، ج۵، ص۳۴۰–۳۴۱؛المحاسن و المساوي، ج۱، ص۵۰؛ الفتوح، ج۵، ص۱۵). اقامت عبد الله بن زبیر در مکه: چون ابن زبیر به مکه رسید، در حجر اسماعیل ساکن شد و جامه زهد و درویشی بر تن کرد و به شوراندن مردم بر ضد بنی‌امیه پرداخت (ر.ک: الطبقات الكبرى، ج۱۰، ص۴۴۳). وی در کنار کعبه به اعمال عبادی روی آورد، نماز می‌خواند و طواف می‌کرد و بدین‌گونه چهره‌ای معنوی از خود در جامعه ترسیم نمود (ر.ک: الطبقات الكبرى، ج۱۰، ص۴۴۳؛ أنساب الأشراف، ج۳، ص۱۵۶ و ج۵، ص۳۰۱؛ تاريخ الأمم و الملوك، ج۵، ص۳۵۱) اندوه عبد الله بن زبیر از ورود امام حسین (ع) به مکه: با ورود امام حسین (ع) به مکه، جایگاه اجتماعی عبدالله بن زبیر به‌شدت تضعیف شد. مردمی که پیش‌تر به او توجه داشتند، همگی روی به امام آوردند و این برای ابن زبیر بسیار ناخوشایند بود.او به‌خوبی دریافته بود: «تا زمانی که حسین (ع) در مکه باشد، مردم پیش او نخواهند آمد؛ زیرا در نگاه آنان، امام (ع) دارای منزلتی والاتر است و فرمان‌پذیری‌شان از او بیشتر خواهد بود.» از همین رو، حضور امام (ع) در حجاز برای ابن زبیر «سنگین‌ترین مسئله» به شمار می‌آمد.(ر.ک: انساب الأشراف، ج۳، ص۱۵۶؛ الاخبار الطوال، ج۱، ص۲۲۹؛ تاریخ الأمم و الملوك، ج۵، ص۳۵۱؛ الفتوح، ج۵، ص۲۳؛ مروج الذهب ومعادن الجوهر، ج۳، ص۵۵؛ مقاتل الطالبين، ج۱، ص۱۱۰؛ الإرشاد، ج۲، ص۳۶؛ مقتل الحسین علیه السلام، ج۱، ص۲۷۷؛ المنتظم في تاريخ الملوك والأمم، ج۵، ص۳۲۷؛ الكامل في التاريخ، ج۴، ص۲۰؛ تذكرة الخواص، ج۲، ص۱۴۵؛ نهاية الأرب في فنون الأدب، ج۲۰، ص۳۸۵؛ البداية والنهاية، ج۱۱، ص۴۷۷).

⚜️تحلیل سیاست عبدالله بن زبیر نسبت به حضور امام حسین (ع) در مکه⚜️ ✍🏻 عبدالله بن زبیر بن عوام، از صغار صحابه پیامبر (ص) و از چهره‌های برجسته قریش، با امتناع از بیعت با یزید بن معاویه و پناه بردن به مکه، در پی گسترش نفوذ سیاسی خود در حجاز برآمد. او که خود داعیه خلافت داشت، حضور امام حسین (ع) را در مکه تهدیدی جدی برای موقعیت سیاسی خویش تلقی می‌کرد؛ چرا که شخصیت ممتاز امام (ع) و جایگاه دینی و اجتماعی ایشان، توجه عموم مردم را به‌سوی آن حضرت جلب کرده و عرصه را بر تحرکات ابن زبیر تنگ می‌ساخت. هرچند ابن زبیر در مخالفت با خلافت یزید موضعی مشابه امام (ع) داشت، اما بررسی رفتار سیاسی او نشان می‌دهد که نه‌تنها هیچ همراهی عملی با نهضت حسینی از خود بروز نداد، بلکه با تشویق امام (ع) به حرکت به‌سوی کوفه، در پی تأمین منافع شخصی خویش بود. این اقدام را می‌توان تلاشی زیرکانه برای حذف رقیبی تأثیرگذار از صحنه رقابت دانست، بی‌آن‌که خود را درگیر خطرات و پیامدهای سنگین کند. بدیهی است که تصمیم امام حسین (ع) برای ترک مکه و حرکت به‌سوی کوفه، تصمیمی مستقل، الهی و برخاسته از وظیفه‌ای دینی بود، نه حاصل توصیه یا ترغیب افرادی چون عبدالله بن زبیر. با این حال، تحریک‌ها، القائات و منفعت‌جویی‌های چهره‌هایی مانند ابن زبیر، هرچند در اراده امام نقشی نداشت، اما در تحلیل شخصیت ابن زبیر حائز اهمیت است. این نوشتار بر آن است که با رویکردی تحلیلی و بر پایه شواهد تاریخی، انگیزه‌ی عبدالله بن زبیر در ترغیب امام حسین (ع) به ترک مکه و حرکت به‌سوی کوفه را بررسی و ارزیابی کند.

ویژه برنامه حدیث قرطاس ساعت 00 : 22

مقتل‌سازی با سبکی جدید: «ابوالشعثاء گفت: آقا جنگ شیمیایی شروع شده است!» https://t.me/AlMostabin/702 سبحان الله! @Bandani1

❌ چرا با عزاداری اهل بیت علیهم السلام بازی میکنید؟ ❌ سینه اگر در راه غیر معصوم سرخ شود کفاره دارد ❌ عزاداری را فدای خودتان نکنید ❌ سینه زنی برای غیر معصوم را به ما اجازه ندادند ؛📚=============📚؛ 🔸«تبـادل عقــاید»🔸 «کسب معارف اهل بیت = سعادت ابدی» https://t.me/+-MY-KE3cMB03Y2Zk @aghayed_ch