නුඹට ! 🥀

මං අද බැංකුවට ගියපු වෙලාවේ එක ගැහැණු කෙනෙක් දැක්කා . ගොඩක්ම තරුණ කෙනෙක් නෙවෙයි. තිස් දෙකක් තිස් තුනක් විතර වසය ඇති. සමහර විට ඊට අඩු වෙන්නත් පුළුවන් , වැඩි වෙන්නත් පුළුවන්. එයා ගොඩක් ලස්සන යි. දුඹුරු පාට ඇස් එයාට තිබුණෙ . රෝස පාට ලස්සන මූණක් . ඇත්තටම මට අනුව හරිම ලස්සනයි එයා . මං ආයෙ ආයෙම එයා දිහා බලන් හිටියා. මූණෙ එක කැලලක්වත් නෑ , හරිම පැහැදිලි යි . ඒත් මොකක්දෝ මන්දා අමුතු දුකකින් , වේදනාවකින් ඒ මූණ පිරිලා තිබුණා . මං පැය කීපයක් බැංකුවෙ හිටියා. ඒ පැය කීපයේම එයත් හිටියා. හැබැයි ඒ හිටපු වෙලාව අතරතුර කිසිම වෙලාවක ඒ මූණෙ කිසිම හිනාවක් ලාවටවත් ඇදුනෙ නෑ. හරියට නිකන් එයාගෙ හිනාව හොරු අරන් ගිහින් වගේ. ඇත්තමයි එයා හිනා වුණා නම් හරිම ලස්සන ඇති . මට අහන්නත් හිතුනා චුට්ටක් හිනා වෙන්න පුළුවන් ද , එතකොට ඔයා ලස්සනට ඉඳියි කියලාත්. එයා දිහා බලන් ඉදන් ටිකක් ගැඹුරට හිතන් යද්දි මට හිතුනා , මනුස්සයෙක්ට තමන්ගෙ හිනාව සදහටම නැති වෙන විදියෙ දේවලුත් වෙන්න පුළුවන් නේද කියලා. ඒක හරිම අවුල් දෙයක් විදියටයි මට දැනෙන්නෙ. අනෙ මන්දා ... හිනා වෙන්න බැරි තරමටම දේවල් වුණත් , කිසිම අවුලක් නෑ වගේ හිනා වෙලා ඉන්න මිනිස්සු ... හිනාව කියන දේ සදහටම අමතක කරලා දාපු මිනිස්සු ... ඔව් , ඇත්තටම සමහර මිනිස්සු හරි පුදුමයි. ✍🏻 Sarah