آنائل

تَلفیقه غم و شادی و دلتنگی و صبرم...

روی یک سنگ قبری نوشته بود :تا خوفتیم همه بیدار شدند تا که مردیم همگی یار شدندقدر این شیشه بدانید که هست نه در این لحظه که افتاد و شکست.

ارغوان می‌بینی؟ به تماشاگه ویرانی ما آمده‌اند… مانده‌ایم تا ببینیم نبودن را آخر قصه شنودن را پشت این پنجره‌ی بسته هنوز عطر آواز بنان مانده است شهریار اینجا شعر نقاشش را خوانده است آن شب افشاری با کسایی و قوامی و ادیب تا قرایی و فرود وان درآمد از اوج شجریان، لطفی چه شبی بود، دریغ زندگی روی از این غمکده گردانیده است ارغوان در و دیوار غریب افتاده چه تماشا دارد؟ - هوشنگ ابتهاج

"یک روز که از همه‌چیز دست کشیدم تا برای تو خانه‌ای باشم، پشت در ماندم. قلبی اگر داشتی، برای این جمله ساعت‌ها گریه می‌کردی."

دروغگویی خوبی شده ام! محال است کسی باور کند ورایِ این چهره ی خندان، دردهای عظیمی پنهان شده است:)

بعد ویران شدنم ساخت مرا اما رفت! فرض کن بار دگر زلزله در بم بزند

یک روز شانه‌های مرا، کم می‌آوری؛ آغوشِ آشنای مرا، کم می‌آوری

من ردپایت را با اشک می‌شویم، در اوج شیدایی

از صبر ویرانم ولی چشم انتظارت نیستم

جسمی در اینجا، قلبی در آنجا و خیالی بسیار دور

و همان روز که از غُصه مرا ویران کرد خانه اش عقد کنان بود نمیدانستم - محمد نهاوندی

و همان روز که از غُصه مرا ویران کرد خانه اش عقد کنان بود میدانستم - محمد نهاوندی

غم ویرانیِ خود را به چه تشبیه کنم؟ فرض کن کوهِ شنی، طعنه طوفان خورده...

حس می‌کنم حسرت اینکه بتونم تو صفی علیشاه این آهنگ رو بلند بخونم و دور خودم بچرخم قراره همیشه رو دلم بمونه

کاش چون برگ خزان رقص مرا، نیمه شب ماه تماشا می کرد.

سال ها  در من پنهان بود پرنده‌ای زخمی و غمگین.