گندمزار

دارم یاد می‌گیرم جهان را پیش از آن‌که ترکم کند ترک گویم همین حالاش هم از ماه، چشم پوشیده‌ام و از برف هم دارم پرده می‌کشم به نور سمج. و جهان پدرم را از من گرفته است دوستانم را هم. از خطوط موزون تپه‌ها چشم پوشیده‌ام و دارم به چشم‌اندازی تخت و یکنواخت نقل مکان می‌کنم. هر شب، تنم را اندام به اندام رها می‌کنم و استخوان به استخوان تا قلب بالا می‌روم. اما صبح با دلخوشی‌های کوچکی از راه می‌رسد: قهوه وُ آواز پرندگان. درختی پشت پنجره که تا همین چند لحظه پیش فقط سایه‌ای بود و بس شاخه‌هایش را ترکه به ترکه وُ برگ به برگ باز پس می‌گیرد. همچنان که دارم تنم را دوباره پس می‌گیرم خورشید پوزهٔ گرمش را به دلجویی بر دامنم می‌گذارد لیندا پاستان ترجمه: محمدرضا فرزاد