Reference Library
前往频道在 Telegram
📈 Telegram 频道 Reference Library 的分析概览
频道 Reference Library (@referencelibrary) 波斯语 语言赛道中的 是活跃参与者。目前社区聚集了 27 359 名订阅者,在 书籍 类别中位列第 1 199,并在 伊朗 地区排名第 12 936 位。
📊 受众指标与增长动态
自 невідомо 创建以来,项目保持高速增长,吸引了 27 359 名订阅者。
根据 18 十一月, 2026 的最新数据,频道保持稳定运转。过去 30 天订阅人数变化为 165,过去 24 小时变化为 13,整体触达仍然可观。
- 认证状态: 未认证
- 互动率 (ER): 平均受众互动率为 8.96%。内容发布后 24 小时内通常能获得 4.29% 的反应,占订阅者总量。
- 帖子覆盖: 每篇帖子平均可获得 2 451 次浏览,首日通常累积 1 173 次浏览。
- 互动与反馈: 受众积极参与,单帖平均反应数为 32。
- 主题关注点: 内容集中在 سرکوب, چیز, فرد, ایمیل, کس 等核心主题上。
📝 描述与内容策略
作者将该频道定位为表达主观观点的平台:
“کتابخانه مرجع
مرجع تخصصی کتاب
آگاهی است که طغیان میکند
چنل آرشیو کتب:
@BOOKzMA”
凭借高频更新(最新数据采集于 19 十一月, 2026),频道始终保持新鲜度与高覆盖。分析显示受众积极互动,使其成为 书籍 类别中的关键影响点。
27 359
订阅者
+1324 小时
+377 天
+16530 天
帖子存档
27 355
سلام دوستان!
اگه علاقه به بحث و گفتوگو با دیگر افراد درباره کتاب و نمایشنامه و داستان هایی که میخونید دارید، میتونیم آخر هفته ها با جمعی از افراد کتابخوان در این باره گپ و گفتی داشته باشیم.
اولین موضوع گفتوگو جمعه آینده نمایشنامه ای کوتاه به اسم دوزخ اثر ژان پل سارتر هست.
لینک دانلود: نمایشنامه دوزخ
جمعه، ساعت ۹ شب به بحث درباره این کتاب میپردازیم.
اگه علاقه به شرکت دارید، تا هفته آینده کتاب رو مطالعه کنید.
27 6月, 14:25
27 355
من گمان میکنم هر کسی در ته دلش یک باغی دارد که پناهگاه اوست.
هیچ کس از آنجا خبر ندارد، کلیدش فقط در دستِ صاحبش است.
آنجا آدم هر تصور ممنوعی که دلش میخواهد میکند. عشقهای محال، هر آرزوی ناممکن و هر خواب و خیالِ خوش، هر چیز نشدنی، آن جا شدنی است.
یک بهشت – یا شاید جهنم – خودمانی و صمیمی که هرکس برای خودش دارد.
این باغ اندرونی چه بسا از دید باغبانش هم پنهان است اما یک روزی و یک جوری آن را کشف میکند.
گفتوگو در باغ، شاهرخ مسکوببرای دانلود کتاب، اینجا کلیک کن @ReferenceLibrary
27 6月, 14:03
27 355
واعظی منبری رفت و سخنرانی جالبی ارائه داد !
کدخدا که خیلی لذت برده بود به واعظ گفت :
روزی که می خواهی از این روستا بروی بیا سه کیسه برنج از من بگیر ...!
واعظ شادمان شد و تشکر کرد. روز آخر در خانهی کدخدا رفت و از کیسههای برنج سراغ گرفت :
کدخدا گفت :
راستش برنجی در کار نیست ...!
آن روز منبر جالبی رفتی من خیلی خوشم آمد و گفتم من هم یک چیزی بگویم که تو خوشت بیاید!
امثال و حکم، علی اکبر دهخدابرای دانلود کتاب، اینجا کلیک کن @ReferenceLibrary
27 6月, 09:00
27 355
انزوای وجودی حتی با زیستن در کنار دیگران همچنان پرناشدنی باقی میماند. هر یک از ما به تنهایی وارد جهان هستی میشویم و البته باید به تنهایی نیز از آن خارج شویم. «کتاب میجوسکوویچ کمکی نظرورزانه و برانگیزاننده به حوزهای مطالعاتی است که تاکنون نادیده گرفته شده است؛ تنهایی. تقریر او از ریشههای فلسفیِ تنهایی برای درمانگران و همچنین فیلسوفان، پربهره است. این کتاب را به همۀ کسانی که به حوزۀ رواندرمانی وجودی علاقهمندند، توصیه میکنم.»
رواندرمانی اگزیستانسیال، اروین دی یالومبرای دانلود کتاب، اینجا کلیک کن @ReferenceLibrary
27 6月, 05:50
27 355
فرض کنیم انسانی با نیروی عضلانی خارقالعادهٔ هرکول تحت شرایط خارجی ناچار شود به فعالیت نشسته، مثلاً کاردستی ظریف و دقیق تن در دهد یا مشغول به مطالعات و فعالیتهای فکری شود که لازمهٔ آن داشتن نیروهایی از نوع کاملاً دیگری است، یعنی نیروهایی که در وی رشد نیافتهاند، و در نتیجه، درست آن نیروهایی که در او برجستهاند بیاستفاده بماند، چنین کسی در همهٔ عمر ناخرسند خواهد بود. اما ناخرسندتر از او کسی است که نیروهای ذهنیاش غالب باشند و او آنها را رشد ندهد و بیاستفاده بگذارد و به مشغلهای بپردازد که نیازی به این نیروها نداشته باشد یا حتی به کاری بدنی بپردازد که نیروهایش کفاف آن را ندهند. بهخصوص در سنین جوانی باید از پرتگاه گستاخی پرهیز کنیم و نیروهایی را که نداریم به خود نسبت ندهیم.
در باب حکمت زندگی، آرتور شوپنهاوربرای دانلود کتاب، اینجا کلیک کن @ReferenceLibrary
27 6月, 02:40
27 355
اگر لازم است کسی را متقاعد کنید که دوستتان داشته باشد، هرگز شما را دوست نخواهد داشت. اگر لازم است به کسی باج بدهید تا به شما احترام بگذارد، هرگز به شما احترام نخواهد گذاشت. اگر لازم است کسی را متقاعد کنید تا به شما اعتماد کند، در حقیقت هرگز به شما اعتماد نخواهد کرد.
باارزشترین و مهمترین چیزها در زندگی، ذاتاً ماهیتی غیرمعاملاتی دارند و تلاش برای مذاکره سرِ آنها بلافاصله نابودشان میکند.
نمیتوانید برای رسیدن به خوشبختی توطئهچینی کنید؛ غیرممکن است.
اوضاع خیلی خراب است، مارک منسنبرای دانلود کتاب، اینجا کلیک کن @ReferenceLibrary
26 6月, 14:03
27 355
توانایی آرام ماندن از جمله مهارتهای بسیار مهم زندگی است که بسیار نادیده گرفته شده است. بدترین تصمیمات را هنگامی میگیریم که آرامشمان را از دست دادهاییم یا دچار اضطراب و آشفتگی شدهاییم.
ترس بهطورِ کشندهای میتواند توانایی ما را برای مقابله با مشکلات واقعی و زیربنایی از بین ببرد. آرامتر بودن اصلا به این معنا نیست که فکر کنیم همه چیز به خیر و خوشی تمام خواهد شد، بلکه صرفا بدین معناست که با وضعیت ذهنی بهتری با چالشهای حقیقی زندگیِمان روبهرو خواهیم شد.
آرامش، آلن دوباتنبرای دانلود کتاب، اینجا کلیک کن @ReferenceLibrary
26 6月, 08:40
27 355
مادرم به پرستارهايی که در بيمارستانهای مختلف از پدرم مراقبت کرده بودند حسادت میکرد. دلش میخواست پدرم سلامتیاش را فقط مديون او بداند، میخواست پدرم به وفاداری خستگی ناپذير او اهميت دهد.
ديکتاتوری روی ديگر فداکاری است...
آدمکش کور، مارگارت النور آتوودبرای دانلود کتاب، اینجا کلیک کن @ReferenceLibrary
26 6月, 05:40
27 355
گاه چنین است که جهنم هم دلچسب مینماید. فریب پیچ و تاب شعله، بهخود میکشانَدَت. میبلعدَت. کدام کس توانسته آتش را زشت بشمرد؟
عشق سودایی، همان آتش است.
بهخود میکشانَدَت، فرو میبلعدَت، آتش میزند، آتشت میکند. به آنکه درافتی، خود آتشی. خودِ آتش. بسوزد این خرمن.
کلیدر، محمود دولت آبادیبرای دانلود کتاب، اینجا کلیک کن @ReferenceLibrary
26 6月, 02:50
27 355
ما برای جاویدنامهای مذهبیمان هم آنچنان که شایستهٔ قهرمانهایی میهنپرست است سوگواری میکنیم، چرا که هیچچیز باورشان با هیچچیز باور قاتلهایشان یکی نبود.
نام و خاطرشان را آمیخته به میهن و زادگاه و مرگگاهشان روایت میکنیم. آمیخته به بودباش و شهروندی و روح ایرانی.
ما زندهایم که روایت کنیم. ما ملتی زنده بر زمین تاریخیم، نه فرقهای معلق در اوهام و افسانههای قرون. ما ایرانیم.
نویسنده : آزاد عندلیبی
Instagram :
azadandalibi25 6月, 13:54
27 355
چرا ۱۸ و ۱۹ دیماه تاسوعا و عاشورا نیست
نه، ۱۸ و ۱۹ دیماه تاسوعا و عاشورا نیست.
قیاس و روایت آن دو شب با افسانههای کربلا، تحریف و تحقیر جاویدنامها و میلیونها ایرانی میهنپرست و دلیر است که برای بازپسگیری ایران از چنگال مداحها و حاجیها و آخوندها و سردارها و بچههشتیها به خیابان آمدند.
همهچیز، همهٔ کشتگان با همهچیز، همهٔ کشندگان در نبرد است. برای روایت قتل عام، به افسانههای قاتلها نیازی نیست.
جاویدنامهای دیماه تنیارانشان پیچیده در پرچم شیر و خورشید و یا درفش کاویانی خاک شدند. شعارشان ایران بود، سرودشان «ای ایران».
وصیتنامهشان لغت به لغت عشق به ایران و آزادی ایران بود. نه انکارشدنیست، نه حق داریم که انکار کنیم؛ اکثریت مطلق آنها باوری به نوحهها و «حوسی حوسی» قاتلهایشان نداشتند. از عرق و عربده و چرک و ریش و پشم نفرت داشتند. آنها حیدر حیدر نزدند و کشته نشدند. مردم ایران، ایران و جاویدشاه گفتند و کشته شدند.
حسینی کشته نشدند، ایرانی کشته شدیم.
آن بچههشتیهایی که پشت کلاش و دوشکا و اسنایپ دوشادوش حشدالشعبی (اعزامی از نجف و کربلا و سامرا) قتل عام کردند، آنی دستشان نمیلرزید چون اعتقاد داشتند این ایرانیها به الف تا یای کربلا بیباورند. آنها مردد نبودند، ما نیز نباید تردید کنیم.
در پی غمگساری و همدلی چه کسانی هستیم؟ مذهبیهایی که کلاً لامذهبی گرفتند؟ دگرداندیشهایی که در خونشویی سنگ تمام گذاشتند؟ بله، در میان جاویدنامها مذهبیهای میهنپرست هم هست...
نام چندده تن از آنها حسین و ابوالفضل است. اما آنها کشته شدند چون میدانستند که حتا مذهب این شهروندان شریف، مذهب خودشان نیست که خونریزی و تجاوز و توحش را تقدیس میکند. میدانستند که هرکه در خیابان است، ایران و سرنوشتش را بر عاقبت غزه و لبنان اولویت میدهد و بارها فریاد زده: «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران.» لیک گفتند و به نیابت از تمام امت کربلایی کشتند و سرمست شدند.
حسین افسانههایشان در اقلیت بود و برای کسب قدرت خیز برداشت، خودشان هم در اقلیتاند و برای حفظ قدرت قتل عام کردند.
خوب که دقت کنید، نوحهشان نوحهٔ ناکامی در کسب قدرت است و حالا کردارشان نهایت شرارت در حفظ قدرت به هر قیمتی. هزار سال نوحهٔ مظلومیت سر کردند که «خون بر شمشیر پیروز است»، چون نتوانستند شمشیر را بر شمشیر پیروز کنند. حالا که شمشیر دست خودشان است، خون ملت را حلال میدانند. تنها زبان شمشیر را میفهمند.
راویان حرفهای افسانهٔ کربلا، پیشینیان همین آخوندها و مداحها بودهاند. از جبل عامل تا قم و نجف؛ همینها که در آن دو شب سلاح دست گرفتند و کودک کشتند، برادر کشتند، خواهر کشتند، پدر کشتند، مادر کشتند، پدربزرگ کشتند، مادربزرگ کشتند، همسر کشتند، رفیقها را در کنار هم کشتند، زخمی کشتند، معصومه برآبادی و سه فرزندش را به رگبار بستند و از کشته پشته ساختند و حالا وقیحتر از نهایت، وقاحت انکار میکنند و ریشخند میزنند. همینها. همینها.
اما راویان قتل عام دیماه، میلیونها ایرانی دلیر هستند که آن دو شب با تن و یا قلب در خیابان بودند؛ راویان قتل عام دیماه، اسیران و دوستان و عزیزان جاویدنامهایی هستند که با چشمهای خودشان دیدند و روایت میکنند، میان ما هستند، میلیونها صفحه در فضای مجازی دارند و هر یک سند زندهٔ آن جنایتاند.
یادتان باشد، هر جمله که مینویسید دهها و صدها نفر از آنها (ما) میخوانند. این واقعیت زندهٔ تپندهایست که درونش زندگی میکنیم. بیش از این به چه چیز تکیه کنیم؟
۱۸ و ۱۹ دیماه نه جدال دو قبیلهٔ گمگم واقعی در بیابانهای پرت عراق آباد بر سر قدرت و غنیمت، که نبرد ملتی بزرگ با فرقهای تا دندان مسلح و تا مغز استخوان جنایتکار بود.
ملتی با کولبار سترگ تاریخی و فرهنگیاش پا به خیابان گذاشت تا میهنش را از چنگ حاملان این افسانهها و اصول عقاید رها کند؛ قتل عام کردند و ملت هنوز نتوانسته. هنوز. هنوز. هنوز، نیاز نداریم و حق نداریم که این سوگ عظیم را ذرهای به عنعنات قاتلها و تبارشان آلوده کنیم.
خانوادههای جاویدنامان ما رامبد سوگ و زندگیاند؛ رقص سوگ کردند، شاهنامه خواندند، سرودهای محلی خواندند، «ای ایران» خواندند، از دلیری و زیبایی فرزندانشان گفتند، از بزرگواری پدران و مادرانشان گفتند، موسیقی پخش کردند، ریلز ساختند، توییت زدند، قصههایشان را گفتند.
نگذاشتند نوحهخوانها خون قتل عام را بشویند و انکار کنند. در یک کلام، آداب سوگواری ملی را بازآفرینی کردند. سازهای سوگمان را از قاتلها بازپس گرفتند: کرنا، سنج، دمام. به آنها نگاه کنیم.
25 6月, 13:54
27 355
ما کنار همدیگریم و از همدیگر دوریم، کنار همدیگر مثل ریگهای ساحل دریاچه، گاهی با خودم میگویم که کلمات، با ایجاد توهم هم زبانی، نه تنها ما را به هم نزدیک نمیکنند بلکه چه بسا برعکس، بیشتر از هم دور میکنند.
خانواده تیبو، روژه مارتن دوگاربرای دانلود کتاب، اینجا کلیک کن @ReferenceLibrary
25 6月, 13:50
