درخت‌نشین

کویین و دیوید بویی در کنار هم، بوسیدنی نیست؟

چقدر بامزس که این همه باهم فرق دارن و چقدر من واقعا. از سبزی تا سیاهی جنگل. :)))

غذا؟ نه مرسی سیرم، بغض و چای خوردم.

این مدت خیلی سعی کردم سفر در زمان کنم و من کوچیک رو پیدا کنم و باهاش دوست بشم. سعی کردم کارهایی که دوست داشت رو انجام بدیم، براش انیمیشن گذاشتم، اون فیلم‌های پرنسسی که نمی‌ذاشتن ببینه اما خیلی دوست داشت. نقاشی کشیدیم، گذاشتم حرف بزنه اما خب یاد نداشت زیاد حرف بزنه مثل بقیه بچه‌ها. گذاشتم بیاد بیرون و مثل اون دوست نارنگی‌ایش دوست پیدا کنه، بردمش تو شهر بچگی‌هاش. باهم خیال کردیم و به چوب جادوش قدرت دادم تا باهاش بتونه حال بقیه رو خوب کنه، بهش گفتم که اون واقعا یه پریه و نذاره خیالاتش رو بکشن، ستاره بابابزرگ رو پیدا کردیم و بهش سلام کردیم. گذاشتم پنس‌های رنگی بزنه و موهاش‌و ببافه و راه بره و درخت‌ها رو نگاه کنه. اما اون هنوز حالش خوب نیست. شرمندم کوچولو من که نمی‌تونم کارِ بقیه آدم‌ها رو هم بکنم، یه چیزایی از دست من خارجه، می‌دونی؟ تنهایی نمی‌تونم که. آره خب ما هنوزم تنهاییم، خب چطور بگم، دوست داشتن آدمایی مثل من و تو سخته، می‌دونی؟ اما این عیبی نداره، باشه؟ شایدم من‌و نمی‌شناسی و ازم ترسیدی و نمیای باهم دوست شیم؟ شایدم هنوز همه سعی‌ام رو نکردم؟ آخه خیلی کارای دیگه هست که انجام ندادیم. البته منم زیاد یادم نمیاد از تو و چیزایی که خوشحالت می‌کرد، ببخشید.

The more I love humanity in general the less I love man in particular. In my dreams, I often make plans for the service of humanity, and perhaps I might actually face crucifixion if it were suddenly necessary. Yet I am incapable of living in the same room with anyone for two days together. I know from experience. As soon as anyone is near me, his personality disturbs me and restricts my freedom. In twenty-four hours I begin to hate the best of men: one because he’s too long over his dinner, another because he has a cold and keeps on blowing his nose. I become hostile to people the moment they come close to me. But it has always happened that the more I hate men individually the more I love humanity. -Fyodor Dostoevsky, The brothers Karamazov

آخه ببینید چه خوشگله. این‌و بخاطر اسمش برداشتم، امیدوارم خودشم قشنگ باشه.

امید این روزهام فقط کتاب‌هام که قرار بود بیان بود، و داداااان. TT

قشنگ‌ترین آهنگ امروز که نصف زیباییش بخاطر فرستندش و از آدم‌های ناز موردعلاقم که اگه دایناسور بود یه دایناسور آبی می‌شد که روش ستاره‌های ونگوگ رو‌ داشت. مچکرم دایناسور ستاره‌ای! :*)

خوشحالم تو دوره‌ای زندگی می‌کنم که داریوش و قمیشی درش نفس می‌کشن. می‌خواستم بگم «زندن» اما هنرمند‌ها که همیشه زندن.

خیلی غم انگیزه که با فرهاد مهراد و فریدون فروغی تو یه دوره نبودم.

براونی‌های عزیز لطفا پیش سارا هم برید.