درخت‌نشین

If I had enough freedom to dress like who I am:

استادم گفت نباید انقدر شلخته باشم و پالتم باید تمیز باشه، اما من دلم می‌خواست رنگ‌ها روش بمونه تا ترکیب رنگی خوشگل و درهم برهم بهم بده، الانم مجبور شدم تمیزش کنم و ناراحتم.

فیلم‌های پدرها هیچ‌وقت رویمان را زمین نمی‌اندازند. 😭

چون هوا بارونیه دارم بخش دوزیستان رو می‌خونم. تنوع دادن به زندگی به‌عنوان یک فرد محکوم به درس، این شکلیه. شاید شما بپرسید دوزیست بودن و هوای بارونی به هم چه ربطی داره، باید بگم نپرسید، به خودم مربوطه.

من نمی‌تونم پری‌ای باشم که هر شب به چشم رسیدن مهتاب و ستاره‌ها در سیاهی آسمون رو با دوست‌های کوچکش دور دایره‌ی قارچ‌های کنار برکه‌ی نقره‌ای جشن می‌گیره. نمی‌تونم جادو رو داشته باشم. نمی‌تونم توی جنگل زندگی کنم و روحم از وجود آدم‌ها خبر نداشته باشه و مهم‌تر از همه یک آدم نباشم. من فقط می‌تونم یه آدم عادی باشم و گریه کنم و سعی کنم با هنر زنده بمونم. ما زندگی می‌کنیم ولی همیشه زنده نیستیم. حتی وقتی نفس می‌کشیم همیشه زنده نیستیم.

منم همینطور، گوجه سبز.

هدیه خریدن، هدیه ساختن و هدیه دادن به بقیه، من رو زنده می‌کنه.

آقای ساربان شما هم با خوندن هر «یا مولا دِلِم تنگ آمده، شیشه دلم اَی خدا زیر سنگ آمده» بغضتون می‌گرفت و سنگ دنیا رو بیشتر رو قلبتون حس می‌کردید؟

طبیعتا نباید وقتی خواننده می‌خونه: «دردا، من جوانی را به سر کردم» قلبم باهاش گریه و تمام روز زمزمه‌ش کنه، اما قلبِ پیر که سن و سال نمی‌شناسه.

اینکه این دایناسورها کنار کتابی‌اند که اسمش all my friends still dead ئه، خیلی بانمک بود. 😭

How can a person know everything in high school but nothing in college?

I NEED them to be my fathers.

درخت

گفتنِ You're on your own, kid You always have been به ذکر روزم تبدیل شده.