𓂃 نــجــــوایِ قــو 𓂃

دوستش دارم و به حق می‌دانم که دوست داشتن اوست که مرا زنده نگه داشته است.

نه از آن جنس دوست داشتنی که تنها در حضور معنا پیدا کند؛بلکه از آن نوع که در غیاب نیز نفس می‌کشد،در سکوت قد می‌کشدو در دلِ تاریک‌ترین شب‌ها، چراغی خاموش‌نشدنی می‌شود. هر بار که جهان از سنگینی بر شانه‌هایم فرود آمده، اندیشه‌ی او چون دستی نامرئی مرا از فرو ریختن بازداشته است.گویی نامش، دعایی بوده که بی‌آنکه بر زبان آورم، سرنوشت هر بار آن را شنیده است. اگر هنوز امید را می‌شناسم،اگر هنوز به فردا سلام می‌کنم،اگر هنوز قلبم با همه زخم‌هایش از تپیدن دست نکشیده، همه از آن روست که جایی در این جهان،او نفس می‌کشد. شاید هرگز نداند چه سهم بزرگی در ادامه‌ی زندگی من داشته است؛ که چگونه بی‌آنکه بخواهد،پناهِ آشوب‌هایم شدو چگونه دوست داشتنش،مرا از سقوطی که هیچ‌کس ندید، نجات داد. و اگر روزی از من بپرسند معنای زندگی را در کجا یافتی، خواهم گفت: در قلبی که شاید هرگز از وسعت عشقی که در من آفرید، باخبر نشد.