دوات🕯

دیدی وقتی یک مشت شن خشک رو محکم و با حرص فشار می‌دی، از لای انگشت‌هات فرار می‌کنن و چیزی توی دستت نمی‌مونه؟ ولی وقتی دستت رو شل و باز نگه‌ می‌داری، شن‌ها آروم کف دستت جا خوش می‌کنن؟ زندگی هم دقیقاً همین مدلیه. انسان هرچقدر حریصانه‌تر، با استرس بیشتر و چنگ‌زنان به دنبال چیزی بدوئه، اون هدف بیشتر مثل سایه ازش دور می‌شه‌. چرا؟ چون این نوع دویدن، از سرِ ترس و احساسِ کمبوده، نه از سرِ آرامش و شایستگی.

کاترین منسفیلد یک‌جایی توی داستان کوتاه «خیارشور»اش نوشته: «احساس می‌کردم تو تنهاترین آدم این دنیایی. و با این حال، شاید تو تنها آدم این دنیا بودی که واقعاً زنده است، واقعاً.» دستکش را نوازش کرد و نجواکنان گفت: «فرزند زمانهٔ خودت نبودی… نفرینت کرده بودند.»

‏از انسان‌های شفاف خوشم میاد، از اینایی که حرفشون رو می‌زنن و مواضع‌شون رو با تو مشخص می‌کنن، اعصابت رو خط خطی نمی‌کنن و برای زمان و احساساتت ارزش قائلن؛ تکثیر بشید و این عقب‌مونده‌های کدر و ناجالب رو هم بخورید زودتر تموم بشن لطفا.

من می‌دونم که نمیشه آدم‌ها رو برای همیشه توی زندگیت نگه داری و بعضی آدم‌ها فقط قراره برای یک مدتی توی زندگیت باشن و یک چیزی بهت یاد بدن و برن، و می‌دونم که چطوری باید با رفتن آدم‌ها کنار بیام، ولی وسط روز، وسط انجام دادن یک کار کوچیک، یا با دیدن بعضی چیزها دوباره همه‌چیز یادم میاد و دلم تنگ میشه. بعد با خودم فکر می‌کنم که شاید فقط وانمود می‌کنم که می‌تونم با این موضوع خوب کنار بیام، درحالی‌که واقعا دلتنگ میشم.

زمان آدم‌ها را دگرگون می‌کند اما تصویری را که از آن‌ها داریم، ثابت نگه می‌دارد. هیچ‌ چیزی دردناک‌تر از این تضاد میان دگرگونی آدم‌ها و ثبات خاطره نیست. -در جست و جوی زمان از دست رفته / مارسل پروست

و بخشی از من برای همیشه تبدیل به غروب شده …

اصطلاح از چشم افتادن، اوج سردی عاطفیه. وقتی کسی توی چشمت عزیز باشه، کم‌وکاستی‌هاش رو می‌بخشی؛ اما وقتی از چشمت می‌افته، یعنی تصویری که ازش داشتی شکسته و جای اون تصویر، بی‌تفاوتی نشسته. بدترین اتفاق در روابط، نفرت نیست؛ بلکه بی‌تفاوتی و نداشتن میل به دیداره. چیزی که یک‌بار حرمتش شکست، برای من دیگه هرگز مثل روز اول نمی‌شه.

گوش شاید کلمات قشنگ و عذرخواهی رو بشنوه، اما سیستم عصبیِ آدم، دردِ اون رفتار رو با تمام سلول‌هاش ثبت کرده. ترمیمِ زخمی که با رفتار ایجاد شده، ماه‌ها و سال‌ها عملِ متعهدانه و جبران واقعی می‌خواد، نه چند تا جمله‌ی احساسی و زودگذر.

گاهی چیزی که آدم رو خسته می‌کنه، خودِ احساس نیست؛ تلاش مداوم برای پنهان کردنشه.

یه راه خیلی سریع برای از دست دادن من هست؛ ازم پنهان‌کاری کنی و فکر کنی چون دوستت دارم، هر رفتاری کنی تحمل می‌کنم.

توی روانشناسی مفهومی داریم به اسم رشد پس از سانحه. یعنی بعد از یه دوره سوگ، شکست یا غم عمیق، روان انسان از بین نمی‌ره؛ بلکه سیستم دفاعی و جهان‌بینی فرد ارتقا پیدا می‌کنه. پس وقتی غم اومد سراغت، فرار نکن، انکارش نکن، نترس که قراره نابود بشی؛ این غم داره وجودت رو صیقل می‌ده، داره تو رو از یه آدم معمولی به یه انسانِ حکیم و باظرفیت تبدیل می‌کنه.

تیکه‌هام رو هر روز دارم جمع می‌کنم، چسب می‌زنم و تصمیم می‌گیرم باز هم ادامه بدم. فقط خیلی خستم اما چاره‌ای ندارم.

ما حیف بودیم عزیزم. از داستانمون فقط همین یه کلمه یادمه؛ حیف.

هربار چسبوندن هزار تیکه خودم زیر مشت و لگدهای دنیا سخت‌ترین و تکراری‌ترین کار دنیا شده.

خانومه گفت: «ترس باعث می‌شه که همه‌چیز رو وسط راه رها کنی.» از دیروز دارم به همه‌ی چیزهایی که در نیمه‌ی راه رهاشون کردم فکر می‌کنم. نقاشی و طرح‌هایی که نصفه موندن، سازی که نصفه و نیمه یاد گرفتم، شغلی که وسط راه رها کردم، زبانی که نصفه یاد گرفتم، آزمونی که واسه‌ش درس خوندم ولی هیچ‌وقت امتحان ندادم و… . مهم‌تر از همه، به همه‌ی رابطه‌هایی که نصفه موندن فکر کردم. هنوز هم همین‌طوره. بعد تا مدت‌ها به این فکر می‌کنم که اگر نترسیده بودم چه اتفاق‌های جالبی ممکن بود بیفته. ترس از چی؟ شاید واقعا نصفه و نیمه زندگی می‌کنم. مثلا اگر تمام تیکه‌های زندگیم رو به هم بچسبونم، احتمالا شبیه پازل‌هایی می‌شه که چند قطعه‌شون گم شده. پازل‌های نصفه و نیمه رو دوست ندارم و برای اینکه کامل بشه باید ترس رو بذارم کنار. فردا یک قدم ازش فاصله می‌گیرم و روز بعدش یک قدم و نصفی. اگر هم ترس دوباره اومد دنبالم، سعی می‌کنم با ترس انجامش بدم.