💥"Ҳайратдаман"... (хаётий хикоя) 1-қисм.
Гр:🔥Ҳикоя ва қиссалар🔥
Бу воқеани ёзишга анча қийналдим. Ҳайратимни ечими йўқ гўё...Воқеаликни кўрасан. Мулоҳаза қиласан. Аммо..."бирор нима дейиш"га келганда "тизгин"ини тополмай қолсанг...ёмон бўлар экан. Мен кимнидир ёмонлаб, кимнидир мақтамоқчи эмасман. Ақл ўргатишдан эса бутунлай йироқман. Ўйлаб-ўйлаб, воқеаликни қандай бўлса, шундай баён қилишга, шунчаки ўз мулоҳазамни айтишга қарор қилдим: Сиз ҳам чуқурроқ ўйлаб кўринг, илтимос!
Водийда (аниқ манзилини ёзмай қўя қолай) анча йиллардан бери яхши таниш бўлган, хурматга сазовор бир дўстим бор эди. Сафарим давомида уларни йўқламасликни иложиси йўқ эди (водийга келганимни эшитиб, кетма-кет қўнғироқ бошланганди) Ва ниҳоят биз учрашдик. Водариғ!..Кўзларимга ишонмай қолдим...Келишган, юз-кўзидан ўт чақнаб турадиган, тирмашиб бўлса-да йўқни йўндирадиган олов дўстимдан асар ҳам қолмабди...Сочлари оппоқ, юзларида ажинлар ўрмалаб қолган, қадди ҳам бир оз букилгандай...
Улар мен билан кўришар экан "дўстим бормисиз?"деди-ю, кўзини олиб қочди. Юрагим шувиллаб кетди. Биз шинамгина бир тамадихонага кириб ўтирдик. Салом-алик, хол-аҳволдан сўнг, рости, сабр қилишга журъатим етмай, "тинчликми, дўст, намунча ўзингизни ташлаб юборибсиз?"дедим. Дўстимга шу керак эди менимча. Шу боис ҳам кетма-кет қўнғироқ қилиб, учрашишга ошиқганини англаб етгандек бўлдим. Бугун дўстимга қайнамас, ҳамма нарсани ичига юта оладиган ХУМ кераклигини тушундим ва индамай қулоққа айландим...
"Эй, дўст, сиз сўраманг, мен гапирмай...Мен тугадим синглим...Мени еб тугатишди...Ўз яқинларим, бутун умр жонимни сўрашса берадиганларим мени еди дўст...Сиз мени яхши биласиз! Бошимдан нима кунларни ўтказганимни ҳам биласиз. Ўша оғир кунларимда, минг рахмат сизга қўллагансиз, туриб бергансиз. Ўшанда ҳам шу хотиним, болаларимни хор қилиб, кимгадир мухтож қилиб қўймаганман-ку?.. Бир умр шулар учун яшадим. Ўқитдим, уйли-жойли қилдим. Хотинимни оғзидан чиққанини муҳайё қилган бўлсам...Топганимни беркитмасам...Ишларим яхши. Биласиз, битта ишга қараб, битта жойда ўтира олмайман. Фирмам кундан кун кенгайиб борган сари одамни ҳам тиними бўлмайди. Кунига 2 соатгина ухлардим. 22 соат елиб-югурибман дўст...Ким учун? Эҳ, онасини...узр, дўст. Тўйиб кетдим! Ич-ичимдан алам қиляпти...Ёшликда билинмас экан. Бир оз улғайган саринг, бир яқин инсонга суянгинг, ҳамфикр бўлгинг келар экан. Кўзимни очиб қарасам, мен билан бир дардлашадиган, юрагимга малҳам бўладиган на хотин, на болалар бор...Ҳаммаси "бер, бер, қилиш керак, топиб беринг"...Болалар майли, хотиним-чи? Етти йилдан бери биз нормал эр-хотин бўлганимни эслолмайман. Шунда ҳам чидадим. Харомга юрганим йўқ. Аламимни ишдан олардим...
«