Биз ачомлашиб кўришаётсак, бошқалар ҳам югуриб, пешвоз чиқишди. (Мени ҳеч ким ҳеч қачон пешвоз чиқиб кутиб олишмаган) биз кўришиб, "машинадан нарсаларни туширинглар! Онаси столни яхшилаб безатинглар-чи. Бугун ўзим қўл бола чойхона палов қилиб бераман! Бир байрам қилайлик"дедим. Улар ҳам хурсанд бўлишди. Юз-кўзларида самимият балх уриб турган бу инсонларни кўриб, қувонмасликни иложиси йўқ. Ошни дамлаб бўлганимда, ортимдан адвокат болам ҳам кириб келди. Шўрлик сувга тушган мушукдек шумшайиб, нуқул "яхши бўлмади...бекор қилдингиз"дейди. "Қўй, укам, сиқилма! Ҳаммаси яхши бўлади. Хали сен билан янада яхшироқ иш қиламиз"дея тинчлантириб, ошга таклиф қилдим. Катта қизим менга уйга кийишга халат(шими билан) кичкинаси кўйлак галстуги билан олиб келишибди. Томоғимга бир нима тиқилиб қолди...Кўз ёшимни билдирмоқчи эмас эдим-у, киприк қурғурни ушлаб қолишга кучи етмай қолди...Йиғлаб туриб кулардим. Нуқул "ошдан олинглар"дея ҳаммани кўзини ошга қаратишга ҳаракат қилардим. Фалакнинг ўйинини қаранг, бир умр жонимни берган ўз пуштикамаримдан бўлган фарзандларим нима қилишди-ю, ўгай (энди эса ўз қизларим) бўлса-да ҳеч қандай манфаатсиз, самимият билан меҳр кўрсатишяпти...Биз кичик стол атрофида дили -дилига, сўзи -сўзига тўғри келадиган инсонлар ҳаёт ҳақида, адабиёт, мусиқа, фалсафа ҳақида анча суҳбатлашдик. Ширин бахслашиб ўтирдик. Мазза қилдим. Шукур дедим. Тундан кейин тонг келишини ана ўшанда билдим.
" Елкамдаги барча масъулиятлардан фориқ бўлгач, биринчи марта эрталаб ишга шошилмадим. Бемалол ухлаб, ўрнимдан турсам, хотиним ишга кетибди. Ошхонага кирсам, стол устида ҳамма нарса қўйилган, дастурхон билан ёпиб, бир парча қоғоз ҳам қўйилган эди. Ўқисам ;"Жоним, ҳайрли тонг! Мен ишга кетдим. Қозонда овқат тайёрлаб қўйдим. Еб олинг! Дориларингизни ичишни унутманг! Кўчага чиқсангиз, кийимларингиз стул устида. Алиштиринг! Кечаги кийимларингизни кийманг! Кўришгунча. Ишларингизга омад!"деб ёзилган экан. Кайфиятим кўтарилиб, иштаҳа билан овқат едим. Кийимларимни алиштириб "бисмиллоҳ" деб кўчага чиқдим. Энди йўналишим фақат битта туман четидаги кичкина ферма. Ҳа, айтмоқчи, мен хотиним номига катта ховлини (15 соток, 2 этаж, 17та хона, боғи билан), 2 та дом (2-3 хоналик) ишлаб турган фирма барча жихозлари билан, 2та юк машинаси, 3та кичкина мотороллерни, болаларимни машиналарини ўзини номига, катта қизим ўтирган уй ҳам мени номимда эди, ўзини номига ўтказиб бердим. Туман четидан (аҳолидан узоқда) бир 20 сотокли ховли олиб, 15 тача мол, 50та қўй-эчки, товуқ ташлаб қўйгандим. Яхшики, бу уйни хали расмийлаштирмаган эдим. Ҳеч ким билмасди. Шу ёққа қараб кетаётсам, йўлда уйимизда хизмат қиладиган қўшни аяни турганини кўрдим. Машинани тўхтатиб, саломлашдим ва ўтиришга таклиф қилдим. Ая мени кўриб хурсанд бўлиб кетди. Машинага ўтиргач, хол-аҳвол сўрашаётиб йиғлаб юбордилар. Қўшни туманга тўйга кетаётган экан. Бекорчилигим, вақтим борлиги боис, ўзим олиб бориб қўйишга қарор қилдим. Шўрлик нуқул дуо қилади. Суҳбат асносида ишдан кетганларини, энди бизни уйда ишламаётганини, кичик ўғлимга "отангдан кечирим сўра, оқпадар бўласан"деган экан хотиним урушиб хайдаб юборибди. У кичик ўғлига "онани оёғи тагида жаннат. Худ