- Сизга ҳамма нарса ярашади, опа. Мен у аблаҳни ўлдираман. Сизга ҳам, жиянимга ҳам ўзим қарайман. У сизга ўҳшаб чиройли қиз бўлади.
- У менга ўхшамайди. Чунки, унинг ҳимоя қиладиган меҳрибон тоғаси бўлади.
Кейин менга юзланди.
- Ойижон, бир нарса сўрасам майлими? Агар ўз туққан қизингиз бўлганимда, ўша номардга узатган бўлармидингиз?
Қотиб қолдим. Унга ким, нима деб айтганини билмайман, лекин кутмаган эдим. Султон бир менга, бир опасига қарайди.
Бу орада докторлар Лазизани олиб чиқишди.
Йўлакка чиқдик. Султон савол назари билан қараб турарди. Тутилиб ҳаммасини унга айтиб бердим.
Орадан бир соатча вақт ўтиб доктор қаршимизга чиқди.
- Қиз набиралик бўлдингиз. Қўлимиздан келган ҳамма нарсани қилдик. Онани асраб қола олмадик. Бандачилик.
Султон йўлакни бошига кўтариб, бақириб йиғлаб кимларнидир сўкарди. Нима қилишимни билмай қолгандим.
Султон опасини ўз уйимиздан чиқаришимизни хоҳлади. Жиянимни аллақачон милиция ходимлари олиб кетишган экан.
Лазизани ювиб, кафанлаб қўйишган хонага кирдим. Оппоқ кафанга ўралган Лазиза негадир гўзаллашиб кетганди. Лабида ним табассум қотиб қолган, кўзлари ярим очиқ эди. Шу он қулоқларим остида унинг овози жаранглаб кетди.
- Ойижон, ярашибдими?
- Сенга ҳамма нарса ярашарди. Фақат, ўлим ярашмади, қизим. Мени кечир. Илтимос. Кечир.
Бир кун сўнгра чақалоқни олиб келишди. Уни қўлимга олмоқчи эдим. Султон мендан аввал кўтариб олди.
- Унга тегмайсиз. Ёдгорамни сизга кўрсатмайман ҳам.
- Болам...
- Мени болам деманг. Сиз оналикка эмас, она деган номга ҳам арзимайсиз.
Хуллас, Султон аммаси билан иккинчи уйимизда яшаяпти. Ёдгора бир ёшдан ошди. Ўғлим мени кечирмаяпти. Яқинда уйланишини эшитиб қолдим. Ёнига ялиниб бордим.
- Болам, Лазиза ҳам бир ёшда эди. Аввал яхши боққан бўлсам ҳам, сен туғилганингдан кейин фикрим ўзгарган. Хато қилганман. Сенинг аёлинг ҳам бу хатони такрорламасин. Ёнингда бўлай. Ёдгорани катта қилай. Менга бир марта фурсат бер.
- Менинг аёлим сизга ўхшамайди. Чунки, мен дадам эмасман. Ёдгорани хўрлатиб қўймайман. Опамни оҳири гапи эсингиздами? Ёдгора бахтли қиз бўлади. Унинг орқасида тоғ каби тоғаси бор. Энди кетинг. Менинг ҳаётимни ҳам заҳарламанг.
Шунақа гаплар, Сабо. Илтимос, буларни ҳаммасини ёзинг. Хозир битта ширин сўзга, кичкина бўлса ҳам тасаллига муҳтожман.
- Албатта ёзаман. Аммо сизга тасалли бўлсин деб эмас, увол бўлган Лазиза учун, ибрат учун ёзаман. Ўқувчиларим орасида сизни оқлайдиган, тасалли берадиганлар борлигига ҳам ишонмайман. Сиз инсонлардан эмас, Аллоҳдан паноҳ сўранг. Биз эса Султоннинг тарафидамиз. Менга қайтиб қўнғироқ қилманг.
Ҳаёт жуда қисқа. Қалбларни парчалаш бизга ярашмайди. Сизларни яхши кўраман. САБО МАРУФЖОНОВА.