بخش هایی از افکار من

من درد در رگانم، حسرت در استخوانم. چیزی نظیر آتش در جانم پیچید، سرتاسر وجود مرا گویی چیزی بهم فشرد تا قطره‌ای به تفتگی خورشید جوشید از دو چشمم از تلخی تمامی دریاها در اشک ناتوانی خود ساغری زدم، آنان به آفتاب شیفته بودند زیرا که آفتاب تنهاترین حقیقت‌شان بود احساس واقعیت‌شان بود، با نور و گرمی‌اش مفهوم بی‌ریای رفاقت بود، با تابناکی‌اش مفهوم بی‌فریب صداقت بود. ای کاش می‌توانستند از آفتاب یاد بگیرند که بی‌دریغ باشند در دردها و شادی‌هاشان حتی با نان خشک‌شان و کاردهای‌شان را جز از برای قسمت‌کردن بیرون نیاورند. افسوس آفتاب مفهوم بی‌دریغ عدالت بود آنان به ابر شیفته بودند و اکنون با آفتاب گونه‌ای آنان را این‌گونه دل‌فریفته بودند، ای کاش می‌توانستم خونِ رگان خود را من قطره قطره قطره بگریم تا باورم کنند. ای کاش می‌توانستم یک لحظه می‌توانستم ای کاش بر شانه‌های خود بنشانم این خلق بی‌شمار را گرد حباب خاک بگردانم تا با دو چشم خویش ببینند که خورشیدشان کجاست و باورم کنند. ای کاش می‌توانستم. "احمد شاملو"

آدما واقعا تخمی، رو مخ، احمق، دو رو، خود برتر بین، نون به نرخ روز خور و بی مصرفن. هیچ چیز برای زمین مضر تر از وجود آدما نیست.

موسیقی با اختلاف زیبا ترین چیزیه که توی دنیا خلق شده. چه شاد و چه غمگین، چه باکلام و چه بی کلام.

غم از زیاد فهمیدن و حافظه‌ی قوی میاد. وگرنه اگه احمق باشی و کم حافظه چیزی یادت نمیمونه که ناراحتت کنه.

حالم خوب بود نبودی، له بودم نبودی، ذوق زده بودم نبودی، گریه می‌کردم نبودی، تولدم شد نبودی، شب خوابم نمی‌برد نبودی، صبح خورشید درومد نبودی، وقتی خیلی تنها بودم نبودی، ناراحت بودم نبودی، وقتی دلم گرفته بود نبودی، هنوزم نیستی، دیگه کِی میخوای بیای و باشی پس؟

تو کم حرف نیستی؛ منو دوست نداری.

من هم خوب میبینم هم خوب میشنوم هم خوب یادم میمونه هم نمیتونم وانمود کنم ندیدم، نشنیدم، نفهمیدم پس اشتباه نکن.

‏دخترای دیگه رو که می بینم میگم خب حقیقتا چرا باید کسی منو بخواد؟

برای هرکسی یه اسم تو زندگیش هست که تا ابد هرجایی اونو بشنوه، ناخودآگاه برمیگرده به همون سمت؛ یا از روی ذوق یا از روی نفرت و یا از روی حسرت.

بعضی وقتا وقتی نوشته‌های خودمو ک میخونم شک می‌کنم این منم یا نه،خود آدم عاشق انقدر معشوقشو توصیف نمیکنه که من سیاهی زندگیمو عشق توصیف کردم

سخت‌ترین قسمت ترک سیگار نه فیزیکیه نه روانیه، اجتماعیه. مقاومت در برابر اینکه با دوستات سر فیلم، بعد غذا، تو بالکن، تو حال خوب، تو حال بد، تو مسافرت،… (این لیست واقعا ته نداره) سیگار نکشی.