Eror 1000 + 1

‏دلم یه سوپرایز بزرگ از طرف زندگی میخواد، یه اتفاق خیلی خیلی خیلی خوب.

افسردگیم ۳ هیچ طنزتو میزنه

فشار روانی آینده مثل کوهی سنگینه رو شونه‌هام. دائماً ذهنم داره هزار جور فکر می‌کنه، همش اورثینک می‌کنم که چی قراره بشه، که کجا باید باشم، که چرا عقبم از بقیه… اونقدر این فکرها زیاد و سنگینه که بعضی وقتا می‌خوام همه‌چیو تموم کنم، خودمو رها کنم از این همه درد و فشار. حس می‌کنم گم شدم، عقب موندم، و نمی‌دونم چطوری باید از این گرداب بیرون بیام.

امروز ی ملکه ناناییییم

جوری که دوستام باهام رفتار میکنن😶‍🌫️🙂‍↔️✨

تو هوش و لولت به ۸۰٪ حرفای من نمیخوره و متوجهش نمیشی… منم آدم توضیح دادن نیستم :) خوشگذشت اِی

سالهاست منتظر اومدن روزای بهترم ولی نمی‌دونم چرا هنوز دیروزا بهترن .

روحم خسته اس انگاری تمام وجودم درد میکنه:)

شمس تبریزی میگه: چشم چیزی که خوشحالش میکنه رو دوست داره عقل کسی که درکش میکنه رو دوست داره اما " روح" نمیتونه کسی که شبیهش نیست رو دوست داشته باشه….

نمی‌دونم کجام، نمی‌دونم باید کجا باشم. یه جور بلاتکلیفی تو روحه‌مه، نه می‌تونم جلو برم، نه حتی اون‌قدری مونده ازم که برگردم. نه امید دارم، نه ناامیدم. نه خوشحالم، نه غمگین. فقط یه چیزی وسط این دوگانگی گیر کرده، یه چیزی که اسمش احتمالاً منم. نه می‌دونم چی می‌خوام، نه دیگه حوصله‌ی خواستن دارم. یه جورایی حس می‌کنم دارم زندگی نمی‌کنم، فقط زنده‌م. فقط همین.

نگاه عمیق به جامعه و وضعیت زندگیامون داره هر روز غمگین ترم میکنه… اینکه میدونی هرچیم تلاش کنی به چیزی که میخوای نمیرسی باعث‌ مرگ هر روز روحمه… اِی

غذا؟؟ نه ممنون فقط حرص میخورم

‏ای کاش به همون اندازه که تظاهر می‌کنم اهمیت نمیدم واقعا اهمیت نمی‌دادم، اما اهمیت میدم، من درون خودم بیش از اندازه به همه چیز اهمیت میدم.

‏بعضی وقتا با آدما موافقت کن، بذار زودتر خفه‌شن.