Eror 1000 + 1

باور کنید ما آدمای ساکت هیچ مشکلی نداریم جز شمایی که هی میپرسی چرا ساکتی.

ببخشید الان سرم شلوغه، دارم درمورد موضوعاتی که هیچوقت قرار نیست اتفاق بیوفتن اورثینک می‌کنم، بعدا جوابتو میدم.

وقتی از عزیزی زخم می‌خوری هر بار تو همون مسئله باهات رفتار درستی بشه دردت می‌گیره، که چرا از اول این زخم رو انقدر به ناحق خوردی .

من نمیتونم به راحتی از آدما دل بکنم،انقدر صبر میکنم تا به حدی ناراحتم کنن و دلمو بشکنن که بتونم بدون عذاب وجدان تنهاشون بزارم :)

سنت که بره بالاتر متوجه میشی طرز برخورد پارتنرت باهات یه جاهایی حتی از علاقشم مهمتره

یه ریمیکس خوب واسه تابستون حال کنید

من ظرفیتم یهو پر میشه. بدون اینکه اطرافیانم چیزی بفهمن. یه روز صبح بلند میشم از خواب و میبینم دیگه نمی‌تونم تحمل کنم. به اندازه کافی بخشیدم/فداکاری کردم/کوتاه اومدم. یهو اون فرد سقوط میکنه و جلوی چشمم میشکنه و خرد میشه. دقیقا مثل اون جملات معروف، به خودم میام می‌بینم از دستش عصبانی نیستم، ناامید نیستم، ناراحت نیستم، هیچی نیستم. فکر کنم خیلیهامون اینطوری هستیم که اگه رسیدیم اینجا دیگه راه برگشتی نیست. ادمِ سنگی این ته خط خیلی بیشتر از اون یکی که حالا سقوط کرده و دیگه کوپنش جا برای فرصت دوباره نداره قربانیه. کریم عبداللطیف میگه: ما قربانی‌های بخشیدن‌های مکرریم.

خوشحال بودم مدرسه نمیرم ولی الان بچه مدرسه ای ها تو تعطیلات تابستونه هستن و من تازه امتحاناتم شروع شده🥴

هر شب سوخت روحم دست بردار:)