the highs.

حوالیِ خواب‌های ما سال پر بارانی بود، می‌دانم همیشه حیاطِ آنجا پر از هوای تازه‌ی باز نیامدن است.

منظورت از اینهمه فرو رفتگی زیر چشم چیههه

عکس خوب حق مطلب رو ادا نمی‌کنه.

خنده‌دار و بدبخت خودتی.

ثابت کن رشتت ریاضیه😂

شبیه توکیو تو مانی هیستی

آره دیگه.

https://t.me/high_forever/24287 حالا جدا از علاقه برای خودم به این صورته که نمی‌فهمم زمان چطور میگذره و تنها درسیه که تمام تمرکزم رو بهش میدم و برای مدتی از دست افکارم خلاص میشم.

بیش از حد تصور ریاضی رو دوست دارم. هنوز هم ازش پشیمون نیستم.

چرا رفتی رشته ریاضی؟

حق با ایشونه. به ولله حق با ایشونه.

به عنوان یه دهم ریاضی خیلی وقته زنده ای

بله.

متنی که الان گذاشتیو شما نوشتی؟

دستِ بید به دستانِ باد است، کاپیتان می‌بینی؟ عجب ازل‌پرست شده‌‌ام. دارد از بودن خیلی بدم می‌آید، بگذار لعنتم را به روح زندگی روا دارم. بگذار نباشم. بر گمانم که بند نافم را با تیشه‌ی اندوه زده‌اند، ورنه این زیادِ غم را چه سبب باید بود؟ یادم هست که در بحبوحه‌ی فراغ می‌گریسم، شب شد، اینک در تاریکی می‌گریم. باریا، اگر به راستی باد هرچیز را با خود می‌برد، چرا در این سرزمین ما، باد با احزان‌گیر شدگان کاری ندارد؟ حال که باد هم وجود از ما اریب ساخته، چه ز دستان کوچکم بر می‌آید جز به آرمانِ پوچ شدن؟ چه بر می‌آید؟ جز به انتظار بر رسیدن اجل نامعلق. نامعلق، چرا که همیشه منتظرش هستم. ای‌آقا، امید کدام است؟ من حتی در املای واژگان روشن می‌لنگم. بگذارید به‌حالِ خود، زاهدِ زهد اندوه بمانم. رهایم کن کاپیتان، رهایم کن. می‌خواهم تا دنیا همین دنیاست، بر گور پدر آنکه زاد را آیین ساخت، لعنت کلان بفرستم. می‌خواهم نباشم، حتی به طریقت درخت و ستاره یا هر خزعبل دیگری. اصلاً از خشت زدن بدم می‌آید، نهایت خواسته‌ام این است که بمیرم. حال هرچه زودتر، بهتر.

اندک زمانی نیستم، گر سخنی هست همین شب.

خدا مون بکشه.