گیلاسِ ناناس.

شفافیت مفهومی درک نشدنی.

به امید خوش غزل شنیدن از تو، حافظِ شیرازم.

چخوف رو رها کردم و دنبال محمد کیان رفتم، باهم از آرزو ها سخن گفتیم، از اولین روز بزرگ تر شدن و همه چیز را رنگی کرديم

امروز نشسته بودم وسط چمنا و غرق آهنگ های شوپن بودم تا اینکه ایشون اومد و به نام چخوف برگزیده شد

اوه نه غمگین نیستم، شاید پری غیر کوچک شادم حتی فی الحال، ولی نیاز دارم الان با خودم باشم بیشتر.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ درسته آدم آنقدر غمگین باشه تو روز تولدش؟

و تولدش را به خودش تبریک گفت، پتو را کشید و خوابید.

فقط با سایه ی خودم خوب میتوانم حرف بزنم. اوست که مرا وادار به حرف زدن می‌کند. فقط او ميتواند مرا بشناسد، او حتما می‌فهمد.

چجوری با غم تموم شدن پاییز قراره کنار بیام؟

به استقبال فصلی سرد میروم.

و آن سه نفر_پری کوچک، سای جوان، محمد کیان_با هم در ابدیت قدم زدند، سیگار کشیدند و شعر خواندند و میان شعر های شهریار خود شهریار را دیدند.

و این پروانه از بین عجیب ترین روزهام پر کشید مثل نور امید و رفت تو دفتر خاطراتم