نامه های دزیره برای ناپلئون

«درست مثل یک اثر هنری. ساختن، شکل دادن، تغییر دادن. هنرمندانی با بومی مقابلشان، و رنگ‌هایی که آرام‌آرام از مرزها عبور می‌کنند. بی‌آنکه کسی بپرسد کِی نقاشی شروع شد و کِی از خود فاصله گرفت. اما بعد.. نه با یک تصمیم، بلکه با تکرارِ آرامِ خط‌هایی که شبیه هم نبودند، چیزهایی که باید جدا می‌ماندند، در هم حل شدند. بعضی رنگ ها جای خود را از دست دادند، بعضی خطوط راستای خود را گم کردند، و چیزی که اول “اضافی” بود، کم‌کم تبدیل شد به بخش اصلی تصویر. تا جایی که دیگر نه بوم همان بوم بود، نه هنرمند همان هنرمند. فقط چیزی مانده بود که هنوز زیبا دیده می‌شد اما دیگر معلوم نبود از کجا شروع شده است.»

مردم میگن از چشم های خالی باید ترسید. اما من میگم: اسلحه گرفتن به سمتت با چشم های خالی راحت تر بود، اما حالا این غمی که منو گرفته و چشم هامو خونی کرده تا ابد تو رو مقصر می‌دونه. غم های من، تو رو به یادم میارن و من نمیتونم ببخشمت. @napdes Dvx