t e l e p a t h テレパシー能力者 ᓷᓺᓺᕿᔍᕣᒔᖍ

(این پست به‌روزرسانی می‌شود) فهرستی از چنل‌ها و گروه‌های پیشی‌دوست (و پیشی هم اونا رو دوست): دوستان عزیزمون: https://t.me/fumo_adidas https://t.me/amadiinjakirbokhoridadash https://t.me/saghie_tataloo https://t.me/PhosphoricLungs https://t.me/cheetz0 https://t.me/vsdump https://t.me/tbkts https://t.me/iranianshitposting https://t.me/manodustdari https://t.me/amirdotrnd پروژه‌های جانبی پیشی: https://t.me/ShabhayeHejr https://t.me/BanovaneSharghi https://t.me/FoshTheMovieBackup (inactive) چنل‌هایی که همسو با چنل قضیه پیشیِ بی‌نهایت، در تلاش برای ضبط روح گم‌شده دهه‌های دیجیتالی پیشین هستند: https://t.me/purgatorylol https://t.me/howtocreategmale https://t.me/blogfanameh https://t.me/oldwideweb (Content Warning) چنل شیر بلال: https://t.me/shirbla چنل‌های کیوت جذاب: https://t.me/bewsi https://t.me/Halva_Ardehye_Ardakan https://t.me/curlymeme https://t.me/golchingohshitpost https://t.me/BingusRepublic https://t.me/Maz_Gurbe https://t.me/clashroyalsex

آلبوم «راه به سوی عدن گم‌شده» که یک Split Album از Nmesh و t e l e p a t h テレパシー能力者 است، جنگلِ «اینک آخرالزمان» را موضوع محوری خود قرار داده‌. منتها در جنگلِ این آلبوم خبری از جنگ ویتنام، شرارت، جنون و خون نیست ولیکن آن بن‌مایه اودیسه‌گونه عرفانی جنگل حفظ شده است و بیش‌ازبیش حس می‌شود. آلبوم با آن گفت‌آورد از ویلارد که در پست پیش گذاشتم شروع می‌شود و اودیسه صوتی خود را به سوی قسمتِ تله‌پث ادامه می‌دهد و در شاهکاری به نام «کشش سطحی» به اوج خود می‌رساند. «کشش سطحی» آن‌چنان برای من جادویی و محترم است که آن را با واژگان آلوده نمی‌کنم. این ترانه عطش بازگشت به جنگل را پاسخ می‌دهد. عطشی که نمی‌شود راجع به آن سخن گفت و تنها می‌بایست آن را نشان داد و درست مثل ویلارد، ما بعد از عبور از این جنگل آن شخص سابق نیستیم و Hero's Journey ما تکمیل می‌شود.

When I was here, I wanted to be there; when I was there, all I could think of was getting back into the jungle یکی از دلایل اصلی کششِ بی‌مرز و حد من به «اینک آخرالزمان»، که اتفاقا از دلایلی است که معمولا توسط تماشاگران فیلم نادیده گرفته می‌شود ولی همگی آن را زیرپوستی حس می‌کنند، این است که این فیلم یک «اودیسه» مدرن تمام‌عیار است. «ویلارد» شخصیت اصلی داستان، با وجود این که می‌داند در جنگل چیزی جز شرارت عظیم او را استقبال نمی‌کند، رانه قوی‌ای به سوی بازگشت به جنگل دارد. این رانه با ماموریتی که به او داده شده است قابل توضیح نیست؛ یک اتم از کالبد او برای «میهن‌پرستی» نمی‌لرزد. برای خانواده‌اش هم نیست چرا که او خانواده‌ای ندارد. او باید به هومری‌ترین شکل ممکن به جنگل، این خانه شرور و تاریک‌اش، برگردد تا Hero's jorney اش را تکمیل کند؛ جنگل برای او یک سفرِ عرفانیست.

Is it over?