*اِکــــو؛

هیچ‌وقت فکرش رو نمیکردم این رو بگم ولی عمیقاً دلم واسه اون وقتا که دغدغه‌م حفظ کردن معنی کلمات آخر کتاب فارسیم بود تنگ شده؛ برا شنبه‌هایی که زنگ اول ریاضی داشتیم و طبق معمول من قبلش بدو بدو داشتم جواب تمرین‌هارو مینوشتم تنگ شده، برا رحیمه و صف اول، برا فاطمه و فائزه، نرگسی که بعید می‌دونم منو یادش باشه،

و در آخر مرگ آخرین پروانه‌های امید.

سلام بر قصیده‌ای که قافیه‌اش پس‌از تو، گم شد.

آن عاشقان شرزه که با شب نزیستند رفتند و شهر خفته ندانست کیستند.

*شنیدنی/. https://t.me/HarfChatBot?start=08f8f4bea7ba

*هنر رندانه‌ی نجات بغض قبل از تبدیل شدن به غمباد.

میگه که روبرو‌ کن با خیالت، دیده‌ی بارانی‌ام را.

من در خیال هم نرسیدم به بودنت…

*بیا تو کوچه پس کوچه‌های‌ مسجد‌جامع گم شیم.🫠

*جداً که من به دستانِ تو پل بستم؛

جداً که من به دستانِ تو پل بستم؛

عه این قرار نبود فرستاده بشه و مثل اینکه تایمر:")))) خلاصه‌ش که از دیشب؛

حرفاتو به ماه زدی.

*گذشت روزگاری که معراجِ دل بود به درگاهِ مهتاب.

«گو نامِ ما ز یاد به عمداً چه می‌بری؟»

انقدر هنوز بادهٔ ناخورده در رگِ تاک است که خدا می‌دونه.

بالاخره همون داستانه که میگفتی یادت رفته یه‌جا از خواب می‌پروندت.