به راه خود.

‌خانواده سهیل دارن از نگرانی میمیرن به خانواده ی سهیل اجازه ی صحبت کردن باهاش رو نمیدن و توسط بازپرس پرونده تهدید شدن که خواهر بزرگتر سهیل رو هم میگیرن و به سرنوشت سهیل دچارش میکنن صدای #سهیل_خوشدل و خانوادش باشیم که اگر الان حرف نزنیم دیگه وقتی نیست.

گوش دادن به آهنگ‌هایی که لینکشون رو براتون می‌ذارم، رو واقعاً پیشنهاد می‌کنم.

ما می‌جنگیم، حتی برای تو، ماهِ من.

آدمهای سابق و قدیمی، دردسرهای جدید و وحشتناک.

می‌گید هرکی کشتید اغتشاش‌گر بوده. باشه ولی اون بچه‌ی ده-دوازده ساله‌ توی زاهدان که کشتید اصلا معنیِ کلمه‌ی اغتشاش رو می‌دونه؟

اما این دفعه فرق می‌کنه. فرق می‌کنه.

اینجا جنگ است. آبادی را کشتند و آزادی را زندانی. به مردم بگویید بیدار شوند. آهای مردم، بیدار شوید از خواب زمستانی‌تان. آبادی را احیا کنید و آزادی را آزاد. "امروز نوبتِ دخترِ ماست، فردا نوبتِ دخترِ شما، امروز نوبتِ فرزندِ من است، فردا نوبتِ فرزندِ شما. نوبتِ شما هم خواهد رسید."

جنگ در خوزستان و ایران، هیچ‌گاه به اتمام نرسید. خوزستان آزاد نشد، ایران آباد نشد. چهل و سه سال است که فرزندانِ ایران، برای حفظ وطن می‌میرند. همه را می‌کشند. آنقدر می‌کشند، تا رنگ خاک خونین شود. قاتلان ما یکی غریبه، همان بعثی بود و دیگری آشنا، همان هموطن بود. جنگ تحمیلی فقط بخشی از داستانِ آن جنگ بود. جنگی که در آن، برادر به برادر رحم نمی‌کند. خواهر، بال‌های خواهر را می‌کَند. می‌کشند بخاطر اعتقاد و دین‌شان. در کتاب‌ها خواندیم که دین، یعنی خاتمه به گمراهی یعنی پیدایشِ زندگی اما در همین زندگیِ مُردنی‌مان دیدیم که دین، خطرناک‌ترین سلاح کشتار است. دین پایان گمراهی نبود، بلکه سرآغاز آن بود. دیدیم، که آنان، تشنه به دینند(دینِ کشتار، دین ستایش نانِ حرام‌) و دین، تشنه به خون.

دردسر چیزیه که ازش دوری می‌کنم، و درنهایت، تنها چیزیه که گیرم میاد.

گلوله‌ای غذا شد و کودک ١۴ ساله‌ای رو از زندگی، سیر کرد.

از نظرِ تو، شاید اهمیت ندادن بزرگترین گناه من و این آدم‌های خاکستری بود.

I'm not gonna lie and tell you it's alright, it's alright. You're gonna cry and, baby, that's alright, it's alright.

I'm fightin' with myself and my sobriety every night; And last time I couldn't barely open up my eyes, I apologize.