BLUE!

و درکل ملاقات بدی نبود لازم بود ی‌همچین چیزی

کیری ترین قسمتی که میتونم از خودم بهش اشاره کنم ، تیک عصبی‌مِ که جای حساس صحبت کل صورتم شروع میکنه به لرزش؛ نیاز دارم سرمو قطع کنم اینطور مواقع.

تاحالا شده توی ی‌مکالمه دلتون بخواد یکسری چیزارو بگید ولی فقط سکوت کنید؟ نقطه‌ی بدیه

زیبا بود؛ باهاش ارتباط گرفتم.

یعنی من اگه اونی که شب پرستاره‌ی منو برداشته باشه پیدا کنم تیکه تیکه‌ش میکنم و کون دارش میزنم فقط اگه پیداش کنم! چون اون تابلو واسم از زندگیه خودمم باارزش تر بود!

قفلی.

ازین موقعیت متنفرم

یکی: چه اسم خاصی داری.. من: لبخند محو " توی ذهنم: اما تو داستان پشتش رو نمیدونی(: "

من؟ من.

از خونه که میزدم بیرون ، بغضم جا میموند!

نیاز دارم قلبمو بندازم جلو سگ

دلم میخواد سرمو قطع کنم