کوچنده‌ٔ اجباری

خطاب به کسی که شاید بخواد سفید بده فارغ از اینکه در دور دوم یک رأی هم مهمه و فلان سفید نده برای رشد خودت و مسئولیت پذیرتر شدنت سفید دادن انتخاب آسون ترین راهه مگر نه اینکه اومدیم به این دنیا برای رشد کردن؟ مگر نه اینکه لحظه لحظه از دل چالش‌های ولو به ظاهر ساده‌ی زندگیمون باید درس بگیریم و قد بکشیم؟ مثلا با محل کار دعوام شده چون باید مهارت نه گفتن یاد بگیرم، با دوستم به مشکل خوردم چون کنترل هیجانی ندارم و..... خب انتخابات هم یه چالش یاد بگیریم فکر کردن رو و تصمیم گرفتن رو و مسئولیت پذیرفتن رو سخته؟ بله اما قد میکشیم🌱

مخلص کلام همون که ظهر گفتم مقدس سازی بیجا نتیجه برعکس میده عزیزان

واضحه که استوری من نیست😐

فکر میکنیم این پیاز داغ اضافه کردن‌ها فقط تأثیر مثبت داره اما.......

چقدر قشنگ بود🥲 منو ببرید زنجان بعد دهه اول برم گردونید🚶🏻‍♀️

تحقیقی که باید تا امشب تحویل بدم و نصفه س و امتحان فردا که یه خط هم براش نخوندم به کنار دوراهی امتحان یکشنبه و شب اول محرم ارک رو چه کنم خدایا بدبختی ها زیادی زیاد شد یهو 🤯🫤

بسيار حرص خوردم این یک هفته از طرفدارانی که اسطوره‌ی مقدس سازی زورکی بودند... از کسی که رأی دادن به آقای پزشکیان رو در حکم پرتاب تیر به امام حسین می‌دونست تا کسی که رأی سفید دادن رو باعث قبول نشدن عزاداری‌هایی که از فردا شروع میشن و..... اما در هرحال با دلی پر غصه رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا 🇮🇷🇮🇷🇮🇷

#درس_امروز تلاش کن واسه چیزی که میخوای واسه آدمی که دوسش داری واسه شرایط دلخواهت جایی که میخوای باشی و.. از هرچیزی که حس میکنی تو زندگیت باارزشه ساده دست نکش.. که حتی اگه آخرشم نشد تو از اینکه نسبت بهش بی تفاوت نبودی پیش خودت و وجدانت سربلند باشی..

چقدر حرص بخوریم از دست عزیزانی که تخصصشون شور دربیاریه🚶🏻‍♀️ چرا رأی دادن به آقای پزشکیان رو به چیزی تشبیه میکنی که نباید عزیز من😐

شاهد بالاترین سرعت تولید تهمت بر ثانیه هستیم🚶🏻‍♀️

من اصولا آدم خاطره بازی هستم! معروفم به حافظه‌ی دقیقم که به یاد می‌آورد ده سال پیش در فلان سفر ، در روز دوم وقت خوردن بستنی فلانی چه گفت و بهمانی چه جواب داد. از دوران نوجوانی به بعد روزانه نویسی را شروع کردم. اوایل خیلی ریز و با جزئیات و به مرور کمتر و گزیده تر . اهل اسکرپ بوک درست کردنم و داخلش چه می‌چسبانم؟ بلیط آن فیلم که دیدنش برایم خاطره شد ، فاکتور کافه‌ای که فلان روز با رفقا رفتیم، پوست شکلاتی که مشاور پیش‌دانشگاهی شب‌های قدر بهشان جوشن کبیر خوانده بود و داد برای سر جلسه کنکور، بلیط ورودی آن موزه در فلان سفر و.... یک کارتن کوچک هم دارم برای خاطراتی که چسباندنی نیستند و حجم دارند. مثلا دندان عقلی که سر جراحی اش ملک الموت را با چشمانم ملاقات کردم، درون شیشه‌ای داخل آن کارتن نگهداشته ام ، یکی دو کاردستی که خواهرجان وقتی خیلی کوچولو بوده برایم درست کرده و اولین دفتر مشق کلاس اولم و چیزهایی از این قبیل. پاک شدن چت‌هایم با آدم‌های مهم زندگی ام بهمم می‌ریزد و گالری گوشی ام همیشه پر بوده و هست از ثبت لحظات... حتی لحظاتی که از نظر بقیه بی‌اهمیت‌ند. یک دیوار اتاقم را با ریسه ی چراغ دار و عکس‌های چاپ شده ی آویزان پوشانده ام. و خلاصه خاطره در هر شکل و شمایلی باشد دو دستی بهش می‌چسبم! اما در طول همه‌ی این سالها گاهی هم زندگی مرا به زور از خاطراتم جدا کرده مثلا آن باری که دستم خورد و اشتباهی بخشی از عکس‌های درون هاردم را پاک کردم و همه‌شان بازیابی نشد... و گاهی هم مجبورم کرده خودم این کار را بکنم. مثل این بار و امروز. گاهی زندگی طوری می‌چرخد که مجبور شوی خودت بعضی خاطره‌ها را دور بریزی و به همان مقداری که در حافظه‌ات می‌ماند اکتفا کنی! مجبور شوی شجاعتی را که در جدایی از خاطرات از خودت سراغ نداشتی پیدا کنی ، گزینه‌ی حذف را بزنی ، پنج ثانیه در برابر وسوسه‌ی بازگردانی مقاومت کنی ، به صفحه‌ای خالی زل بزنی و بعد... با آپدیت جدیدی از خودت روبرو شوی... آپدیتی که تکه‌ای از روحت را جایی میان پیام‌های پاک شده جا گذاشته و معلولیتی روحی را برایت آورده به یادگار تا آخر عمر...! #مغز_نوشت

اون موقع امتحان ترم آخر کارشناسی رو میدادم حالا فردا همین شعر رو به عنوان امتحان ارشد باید ارائه بدم گذر عمر....🫠🧓🏻

به نظر چیز خوبی میاد🙄 شماره ی یکمش با اسم (کتاب) داره پیش فروش میشه

درود بر حاج مهدی رسولی که باز هم نشون داد در اخلاق و بصیرت حداقل یک پله بالاتر از بقیه‌ست. خدا حفظت کنه.

من اين بغضی که هربار موقع انداختن رأی تو صندوق می‌چسبه بیخ گلوم و اون حس غرور و افتخاری که تنمو مورمور میکنه رو با هیچی عوض نمی‌کنم... 🇮🇷🇮🇷🇮🇷

این یکی از همون رشدها بود نه فقط آقای جاودان که همه‌ی انسان‌های مطرح دیگری که این چند روز چه بی احترامی‌ها که نشد بهشون فقط بخاطر اعلام حمایتشون از آقای جلیلی یا آقای قالیباف و همسو نبودنشون با ما.... این خیلی خطرناک‌تر از هر چیزیه....

اون روزی که بتونیم قبول کنیم انسان‌ها ساحت‌های مختلفی دارن و ما می‌تونیم از هنر کسی، صدای کسی، اخلاق کسی، تخصص کسی، الخ در عین تفاوت زاویه‌ی دید، سلیقه و نظر بهره‌مند بشیم، اون روزی که بتونیم قبول کنیم همه مثل ما فکر نمی‌کنن و مثل ما به ماجرا نگاه نمی‌کنن، اون روزی که خودمون رو محور اصلی جهان ندونیم، میشه به درست شدن ایران هم فکر کرد😑

"مردم مختارند. فرض بکنید که اگر همه کسانى که در رأس [هستند] بروند پیشنهاد بکنند که فلان آدم را شما وکیل کنید. لکن شما به نظرتان درست نباشد، جایز نیست بر شما تبعیت کنید. باید خودتان تشخیص بدهید که آدم صحیحى است تا اینکه بتوانید رأى بدهید." صحیفه امام، ج ۱۸، ص ۲۸۴