Sessizay

در میون گذاشتنِ غم‌ها باعث تداومشون می‌شه.

وجودم به سمت تو خیز برمیداشت اما ظاهرم ساکت بود.

هی خواستیم، هی رویا بافتیم، هی آرزو کردیم، هی ابرا رو رنگی دیدیم، گلا رو بو کشیدیم، چشمامونو بستیم، لبخند زدیم، بغضمونو قورت دادیم، بالا رو نگاه کردیم تا اشکمون نریزه، داد زدیم، خشم شدیم، بی ادب شدیم، هی دویدیم، دویدیم، دویدیم.. نشد.

به تعداد تمام شب‌هایی که ناامید خوابیده‌ام، روی قلبم زخم وجود دارد.

سردرد شده بزرگ‌ترین دردسر زندگیم.

از سیاهی شب به آدم‌ها پناه بُرد، دید آدم‌ها سیاه‌ترن!

آسمون، چیزیو تو دلش نگه نمی‌داره.

متاسفم. خیلی چیزها را نمی‌شود نثر کرد. غم‌ها و دردهایی هست که هیچ‌وقت، هیچ‌کس پیش دیگری از آن‌ها حرفی نزده! واژه‌هایی هست که هنوز برای شرح احوال ما اختراع نشده‌است. در واقع، بیهوده باهم سخن می‌گوییم و انتظار فهمیده‌شدن داریم. آدمیزاد، عمیقا تنهاست!!

مگه چندنفر به چروکِ چشمات وقتی می‌خندیدی اهمیت می‌دادن؟

هيچ‌كس از درون خودش جايى دورتر نمى‌رود، در سكوت زندگى مى‌كنيم و زخم‌هایمان را دوست داريم.

هيچ‌كس از درون خودش جايى دورتر نمى‌رود در سكوت زندگى مى‌كنيم و زخم‌هایمان را دوست داريم.

از کسایی که کلا بددهنَن و لفظاشونم‌ فحشه، شدیدا بیزارم.

او مانند تکه‌ای از روحم، همیشه آنجا بود. من ناامیدانه تلاش می‌کردم انکارش کنم، تلاش می‌کردم فراموشش کنم، امّا هیچ‌کدام از آن‌ جلسه‌های مشاوره و روانکاوی نتوانست او را از وجودم بیرون بکشد. ما بخشی از همدیگر بودیم.

آدم باید چه کار کند تا دودکش زندگی‌اش با سرعت نور، دوده نگیرد و راه نفسش را تنگ نکند؟!

هرجا فرار میکنم، خودم هستم.

در حال حاضر، تنها خواسته‌ام اینه‌که بخوابم. از روابط انسانی، پیچیدگی‌های انسانی و انسان بودن خسته‌ام!

در حال حاضر، تنها خواسته‌ام اینه‌که بخوابم. از روابط انسانی، پیچیدگی‌های انسانی و انسان بودن خسته‌ام!