مسترمون°

تیپیکال مرد ایرونی تو مهمونیا واقعا حال بهم‌زنه؛ نه کمک میکنه، نه دست به سیاه و سفید میزنه، دستوری‌ترین نوع صحبت رو با خانومش داره، شوخیای بد میکنه و پر سر و صداست.

این حجم از تقدیس رنج مادرانه رو اصلا دوست ندارم. به نظرم یه مادر قرار نیست برای اینکه مادر خوبی باشه، همیشه از خودش بگذره و غصه بخوره. دوران سلطان غم مادر بسه دیگه؛ نه؟! امیدوارم نسل بعدی مادرهای شاد داشته باشن؛ مادری که بخنده، برقصه، زندگی کنه و سهم خودش از شادی رو داشته باشه.

"نوشته بود دلم می‌خواهد پسر بودم، معشوقی موپریشان داشتم و تا صبح برایش شعر میگفتم؛ برای این مردها نمیشود شعر گفت که آخر پریشانت می‌کنند."

متنفرم از اینکه انقدر رقیق شدم و نمی‌تونم جلوی احساساتمو بگیرم؛ دیگه قول میدم گریه نکنم.(به جز امروز البته)

"کاش آدم وقتی غمش زیاد میشد می‌مرد."

فکرِ به اینکه به بهار انقدر دوریم اندوه عمیقی رو به دلم می‌نشونه.

خیلی ناعادلانه‌است که وقتی یکی از چشم می‌افته صدای شکستن از دل تو میاد.

خیلی ناعادلانه‌است که وقتی یکی از چشمت میفته صدای شکستن از دلِ تو میاد.

به نظرم رز مینیاتوری لایق توجه بیشتریه.

محبوبِ دلم.. من اما نمی‌میرم من گنجشک می‌شوم و پرواز می‌کنم و برای دلتنگی‌هایت اشک می‌ریزم.

فروغ، پیونی و لاله.

"بازنده واقعی خودمم، وقتی میگم همه چیز رو پذیرفتم اما ته دلم هنوز نپذیرفتم، خیلی سخته و بیشتر از چیزی که بتونم توضیح بدم درد داره."

خوشگله بهم گفت حالش ازم بهم میخوره و دیگه دوسم نداره.(فقط گفت امروز با دوستش خیلی بهش خوش گذشته)

اگر دیدی داره زیر بار غم خم می‌شه حتی اگه باری هم از دوشش داشتی، بعدا حق نداری بابت خمیده بودنش قضاوتش کنی.

"امروز اون بستنی‌ایم که قبل رسیدن به خونه آب شده؛ اون لامپ‌ایم که هی چشمک می‌زنه اما هنوز کامل نسوخته؛ اون یه تیکه از پازلم که گم شده؛ اون پشه‌ایم که تو یه ماشین گیر کرده و رفته یه شهر دیگه و اونجا هیچکسی رو نمیشناسه."

ببین نمیدونماا ولی به نظرم گل نخریدن بهتر از گلِ زشت خریدنه.

"مشکل من اینه که همیشه فکر می‌کنم هنوز وقت دارم که به موقع برسم؛ در حالی که بارها و بارها ثابت کردم نمی‌تونم."

خیلی آدمِ "یه لحظه اینجا وایسا ازت عکس بگیرم"ای هستم.