Donya🦦

محرم ما اون روزی بود که پدر مادر های بیگناه مجبور بودن ده ها کاور مشکی رو باز کنن که شاید بچشون داخل یکی از اونا باشه، اون روزی بود که یه مادر تا صبح جنازه دخترشو تو خونه بغل گرفت تا ازش ندزدنش، محرم تن نیمه جونی بود که از ترس تیر خلاص نفسشو حبس کرد و سه روز بین جنازه ها موند برای مایی که نفسمون هنوز بودی خون میده، محرم اون روزی بود که دستای خدانور رو به میله بستن و جلوش آب گذاشتن و الان برای حسین تشنه لب گریه میکنن، تو هرچقدرم بلند داد بزنی یا حسین صدای بابای سپهر بلندتر بود. کشوری که دی‌ماه با چهل هزار جاوید نام داره به محرم با 72 کشته نیازی نداره!

همیشه کسایی که افکارشون به ما نزدیک‌تره، لوکیشنشون از ما دورتره.

رفتار قشنگ بهتر از حرفای قشنگه.

یه سری چیزا وقتی قشنگن که بدون درخواستت انجام بشن، نه وقتی که خودت میگی.

حتی پنگوئن‌ها هم وقتی خیانت میکنن خودشون رو از عذاب وجدان میندازن جلوی کوسه‌ها، بعد اونوقت پسر ایرانی میگه مگه چیشده حالا چرا انقدر بزرگش میکنییی 🗣

عذرخواهیتو بکن تو کونت، تو از قصد انجامش دادی چیو ببخشم؟

نصف بیشتر مشکلات من تو زندگیم بخاطر اینکه حرف زور تو کتم نمیره و خایه مالی‌ام بلد نیستم.

زندگیم انگار کلا یه روزه که همش به صورت مداوم داره تکرار میشه.

کلمه "باشه" واقعا کاربردیه وسط بحث با یه آدم نفهم این کلمه‌ رو استفاده میکنی و خودتو نجات میدی.

-

توی یه قسمتی از زندگیم قرار گرفتم که نمیتونم کسیو دوست داشته باشم و اون حس و به کسی بدم و وقتی بهش فکر میکنم تموم وجودم درد میگیره که کسی رو دوست ندارم و نمیتونم بخوام و فقط دارم یه راهی رو میرم که تهش بازه و قرار نیست بدونم به اون نقطه میتونم برسم که از این دنیایی که برای خودم ساختم بیرون بیام یا قراره این اوضاع سخت و تحمل کنم ولی آدما چقدر ناامید کننده شدن که تورو به این نقطه از زندگیت میرسونن و برای خودت هم غیر قابل تحمله و از طرفی هم حس عجیب خوشحالی میاد سراغت که کسی دیگه نمیتونه بهت آسیب بزنه ولی فقط چند دقیقه این خوشحالی دووم میاره، همه چیز توی این نقطه از زندگی برات ضد و نقیض میشه.

توی یه قسمتی از زندگیم قرار گرفتم که نمیتونم کسیو دوست داشته باشم و اون حس و به کسی بدم و وقتی بهش فکر میکنم تموم وجودم درد میگیره که کسی رو دوست ندارم و نمیتونم بخوام و فقط دارم یه راهی رو میرم که تهش بازه و قرار نیست بدونم به اون نقطه میتونم برسم که از این دنیایی که برای خودم ساختم بیرون بیام یا قراره این اوضاع سخت و تحمل کنم ولی آدما چقدر ناامید کننده شدن که تورو به این نقطه از زندگیت میرسونن و برای خودت هم غیر قابل تحمله و از طرفی هم حس عجیب خوشحالی میاد سراغت که کسی دیگه نمیتونه بهت آسیب بزنه ولی فقط چند دقیقه این خوشحالی دووم میاره.

حرفای پشت سرم حرف نیست؛ فشار کونشونه.

📮فور کنید بزارمتون فولدر جذب بگیرید.

باورم نمیشه این عکسا واقعی و تو ایرانه.🫪 اینجارو حتما داشته باشید.🫕🌟

19:01

‏به طور میانگین هفته‌ای دو بار از آدما نا امید میشم.

ولی دقت کردی آدما چقدر عجيبن انقدر عجيب كه نميفهمی كی دوسته؟ كی دشمن؟ كی پيشت ميمونه؟ كی ميره؟ كی برای به دست آوردنت لحظه شماری ميكنه؟ كی برای رفتن عجله داره؟ آدما انقدر عجيبن كه نميفهمی نقش خودت تو زندگيشون چی بوده؟ چی هست؟ اصلا تو زندگيشون نقشی داشتی؟ يا اينكه فكر ميكردی داشتی؟ راستی اين آدما حتی پای قول هايی كه به خودشون دادن نميمونن چه برسه به قول هايی كه به تو دادن اين آدما استعداد عجيبی تو فراموش كردن خوبی دارن ، این آدما به راحتی قلبتو میشکنن. اين آدما گاهی يادشون ميره احساسات بقيه بازيچه دستشون نيست و هی به بازيش ميگيرن.