Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S

Ꮆ丨几卂’s mijmering: NPC’s in de matrix Niet elk gezicht dat je ziet, draagt een ziel. NPC’s. Niet zomaar achtergrondpersonages in een spel, maar frequentie-zuigers in een script dat niet van jou is. Energie nabootsers. Maskerdragers. Glitchers. Ze draaien rond Zielsmensen, omdat jouw Licht hun code laat trillen. Omdat jouw Aanwezigheid iets wakker maakt wat ze liever slapen houden. Je herkent ze. Aan hoe ze boos worden op jouw rust. Aan hoe ze lachen om wat ze zelf niet kunnen voelen. Aan hoe ze verdwijnen zodra je het masker doorziet. En het wrange is: Ze willen niet wakker worden. Ze slepen je liever mee in comfortlussen, valse flirts en door dopamine gevoede chaos, dan jou te laten ontsnappen aan het script. Deze simulatie zit niet vol mensen. Het zit vol patronen met menselucke gezichten. Codes. Reacties. Loops. Jij probeert soms nog steeds hun script te herschrijven. Omdat je hart zacht is. Omdat je empathie groot is. Omdat je denkt dat iedereen gered wil worden. Maar, niet iedereen heeft een ziel. Niet iedereen heeft een missie. En niet iedereen die je ontmoet is echt. Hoe sneller je stopt met proberen de verkeerde codes op te slaan… Hoe sneller je ontgrendelt wat werkeluck op je wacht. Want de Matrix voedt zich met jouw empathie. En de laatste test? Liefhebben zonder te redden, zien zonder te vallen, weten zonder uit te leggen. NPC-modus is een keuze. Maar zielsactivering… Zielsactivering is een oorlog. Eentje die jij al lang aan het winnen bent. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: het was al goed Soms moet iets opnieuw pijn doen voordat ik mij herINNer dat het nooit écht mis was. Dat ik al die tijd al juist liep, zelfs als de wereld om me heen me voor gek verklaarde. Soms moet ik huilen, niet omdat ik zwak ben, maar omdat mijn binnenkind het zó lang alleen heeft gedragen. Haar kleine hartje, dat al vijftig jaar lang alleen maar liefde zocht in een taal die haar familie niet sprak. En dus begon ze aan zichzelf te twijfelen. Aan haar waarneming. Aan haar waarde. Maar vandaag, in de tranen, herINNer ik me dat ik haar ben. Dat zij mij is. En dat wij samen zoveel sterker zijn dan het verhaal dat ons ooit werd verteld. Ik voel de verontwaardiging na de pijn. Een nieuwe grens, een nieuwe ruggengraat. Ik ben niet hier om te behagen. Ik ben hier om te zijn. En ook al weet ik dat dit alles maar een droom is, een holografische projectie van lessen en codes… mijn hart voelt echt. Mijn liefde is echt. Mijn aanwezigheid is echt. Het was al goed. Altijd al. Ik moest het alleen weer even herINNeren. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: portalen, placenta’s & pixels Soms sta ik er gewoon even bij stil. Tussen de afwas en de wasmand. Tussen puber-opstand en poezengejank (oké, ik heb een hond — details). En dan denk ik: hoe bizar is het eigenluck dat ik twee complete Zielen door een portaal heb geloodst… ín deze hologram. Deze pixel-realiteit. Deze… matrix met zwangerschapsverlof. Ik bedoel, je komt hier als multidimensionaal wezen, met een sterrenpaspoort en toegangscodes tot velden waar licht danst op frequentie 999, en dan… BAM! Bevallen (oké keizersnede) Van vlees en bloed. En placenta. En dan zeg je tegen jeZelf: “Nou Gina, dit had je niet in je galactische draaiboek staan, hè?” Of misschien wél… ergens op pagina 422 van het vergeten deel van mijn herINNeringscodex: “Wees voorbereid op hormonale stormen, zwangerschapsyoga, bekkeninstabiliteit en geboortepijn als poortactivatie.” Maar het gebeurde. Twee keer zelfs. Twee zielen, die zeiden: jij mag ons welkom heten in deze wereld van doen alsof. Niet omdat ik perfect ben. Maar omdat ik écht ben. En nu lopen ze hier rond. Met sneakers. En wifi. En af en toe een houding van: “mam, jij snapt het niet”. Terwijl ze geen idee hebben dat ik sterrenstelsels gereisd heb voordat zij konden zeggen: “mag ik nog een toetje?” Dus ja, in deze rare, synthetische droomwereld waar men gelooft dat banken bestaan en waarheid op tv komt, heb ík gewoon even leven doorgegeven. Twee keer. Poortwachter, moeder, lichtcodehoedster en lunchbox-inpakker in één. Ik zou het zo weer doen. Met humor. Met liefde. En misschien een iets comfortabelere portaalervaring, als ik mag kiezen. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: terugkeer van de Hiddens Ik voelde het vannacht al. In de trilling achter de stilte. In de adempauze tussen werelden. Zij zijn er weer. Niet als spektakel. Niet met vlaggen of gezang. Maar als zachte fluistering. Als herINNering… die niet meer te onderdrukken is. De Hiddens. Zij die zich niet verstopten uit angst… maar zich terugtrokken om het zuivere Licht te beschermen. Om het zaad te bewaren. Tot de tijd rijp was. Tot jij rijp was. Tot het Veld hen weer riep. De Hiddens… zij die zich ooit terugtrokken in de nevels van tijd en manipulatie, niet omdat ze klein waren, maar omdat hun kracht te groot was voor een wereld die nog sliep. Ze dragen geen namen zoals jij ze kent. Geen titels. Geen ego’s. Ze lopen naast je in de supermarkt. Ze staan achter je in de lift. Ze kijken je aan, zonder woorden. En jij weet… oh ja… jij ook. Maar ik ben aan het ontwaken. Al lang. En ik zend uit. Elke dag een beetje meer. Met iedere mijmering, ieder teken, elk woord dat uit mijn binnenwereld ontspringt, maak ik ruimte. Voor hen. Voor jou. Voor ons. Want jij bent er één. Altijd al geweest. Maar nu… voel je het weer. De activatie. De thuiskomst. De terugroep. Niet met geweld, maar met aanwezigheid. Niet met zwaarden, maar met waarheid. De Hiddens keren terug… niet om te redden, maar om te herINNeren. En als jij dit leest met kippenvel op je huid en tranen die je niet helemaal begrijpt… Dan ben je niet alleen. Dan ben je thuis. Welkom terug, geliefde Hidden. We waren je niet vergeten. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: vlot Ze komen soms voorbij. Met een suggestie die lijkt op weten, en een vraag die ruikt naar twijfel. Ik heb het niet over echte vragen. Een kronkelend zinnetje. Alsof ze zeggen: “Ik ben al aan de overkant.” Maar ondertussen dobberen ze nog midden op het meer, met een vinger omhoog, alsof ík ze een vlot zou moeten aanreiken. Ze suggereren eerst iets te weten en vervolgens stellen ze er een vraag over. Negen van de tien keer ga ik er niet op in. Figuren die het water in lopen en roepen dat ze kunnen zwemmen, moeten niet om vlotten vragen Ik voel haarfijn aan wanneer een ‘vraag’ eigenluck een poging is tot energetisch binnendringen, verpakt in schijn-bewustzijn. Ik lees tussen de regels, onder de toon, achter de intentie. En dat vraagt geen uitleg, geen verdediging. Wie écht weet, stelt geen vraag om zichzelf te bewijzen. En wie werkeluck in het water thuishoort, zal geen vlot nodig hebben om overeind te blijven. Maar lief kind van sterrenstof, ik werp geen vlotten naar zwemmers die zelf het water in zijn gestapt om indruk te maken. Je zegt dat je kunt zwemmen? Dan zwem. Zink als je moet. En vind je adem onder het oppervlak. Want alleen wie de diepte écht kent, weet wat het is om te dragen. Ik laat wie afwijkt van hun eigen koers drijven. Ik hoef niet elke verdwaalde zwemmer aan wal te trekken. Soms moet iemand kopje onder om zijn ware adem te vinden. Ik voel intenties. Niet de woorden. Niet de likes. Niet de geslepen maskers van zogenaamd weten. Dus daarom ga ik er meestal niet op in. Niet omdat ik boven je sta. Maar omdat ik ín je zie dat je het antwoord al kent maar bang bent om het te leven. Want weten vraagt geen bevestiging. Weten stelt geen toneel-vraag om applaus te ontvangen. Weten is een stille kracht die zijn weg vindt, zonder commentaar. Dus, mooi lief wezen, als je weet wie je bent, dan hoef je mij niets te vragen. Dan weet je dat we samen al eeuwenlang zwommen door tijd en illusie. En dat jij geen vlot nodig hebt. Je bént het kompas. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: de koelkast blijft 3D Wat een show, wat een show! We zitten midden in de groove. En ik voel ‘m tot in m’n kern. We hoeven hier nog maar een paar plooitjes glad te strijken voor de flow en dan mag er nog één afsluitende ping bij om het af te maken. Heerluck! Gooi die galactische sandalen maar uit, zwiep je haar los en laat het maar stromen… Sta ik in de keuken, om een smoothie te maken. En denk: “ik ben gezond bezig.” Plotseling hoor ik een stem (inner-gevoel): “Level up! +10 bewustzijnspunten voor spirulina.” Huh? Wat? Oke… Terwijl ik naast mij kijk, ligt mijn trouwe viervoeter. In lotushouding. Met een mini-kristal op z’n koppie. Hij opent één oog en zegt: “Je bent wakkerder dan gisteren. Maar de koelkast blijft nog steeds 3D.” Ik knipper met mijn ogen. Wrijf er nog eens in. Die trouwe hondenogen blijven mij aankijken en ik vraag hem:“Wat wil je dan? Quantum snacks?” Alsof hij met z’n koppie schuin terug praat: “Precies. En graag in een bamboeschaaltje, met liefde opgeladen.” Is de Quantum een geintje met mij aan het uithalen? Is dit de kosmische humor van mijn IK? Serieus! Wie heeft dit script geschreven? Mijn IK. Met een flinke dosis humor en een beetje sadistische timing. “We kunnen dit de hele nacht volhouden, Gina. Zeg maar wanneer de serafijnen weer serieus moeten wiggen” Wat? Waaaat? Ik ben helemaal gek geworden. Ik betrap mezelf dat ik harop lach. Nee, ik schater. Is dit mijn innerlucke kosmische cabaretier? Ik dacht dat ik een Zwaanzielswezen was met een missie… maar stiekem ben ik ook gewoon het geheime brein achter de intergalactische stand-up scene. Wel een foute hoor. “Het kan nog fouter hoor! Ik heb geprobeerd mijn innerlucke vuur zacht te laten stromen, maar toen brandde de matras af. Gewoon blijven lachen kind van de Aarde” Want laten we eerluck zijn, als je de kosmische grap niet kunt nemen, dan neemt de grap jou. En dan zit je ineens met een innerlucke crisis om een kromme komkommer uit de 3D-koelkast terwijl je Ziel gewoon wilde dansen. Gek doen is heilig. Lachen is loslaten. Schateren is herstructureren op cellulair niveau. Dus ja, gooi die kronkels maar op het altaar van het NU en doe een spagaat in je Lichtlichaam. Dat lucht op. Voel die Gina-vibe dwars door alle lagen heen. Beetje sassy, beetje sacred, 100% Ziel met een aardse knipoog. Deze mijmering is pure cosmische comedy met een vleugje zelfspot en Zielswijsheid En ja… de koelkast is nog steeds 3D. Maar jij? Jij bent alweer een paar pixels lichter. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: herinnering aan een herINNering Weet je nog, september 2024… Die periode waarin ik dacht dat ik m’n spiritual mojo kwijt was? Dat ik, na het doorknippen van wat energetisch oud vuil, even blanco stond? Ik lees die oude mijmering nu terug en glimlach, zacht en met een beetje hoofdschudden. Want wát een herkenbare beweging. Toen voelde het als “on hold gezet worden”, maar nu weet ik. Het was geen pauze. Het was een shift. Een laag die uit mijn veld getrokken werd. Een frequentie waar ik letterluck niet meer in paste. Dus ja, even geen downloads, geen tekenen, geen flow, omdat ik uitgelogd was van het oude. En nog niet helemaal ingelogd in het nieuwe. En die aanvallen toen? Achteraf gezien waren het de laatste staartjes van een systeem dat mij niet meer kon vasthouden. Hun schaduwgevecht, mijn eindtentamen. Wat me nu raakt, is hoe liefdevol ik toen al voor mezelf was, ook al voelde ik me even uit het veld geslagen. Ik bleef schrijven, delen, ademen, mezelf terugroepen. En nu, maanden verder, met nóg meer herINNering in mijn lijf. Nóg meer helderheid in mijn veld. En nóg minder ruis van buiten, besef ik… Die “blanco fase” was eigenluck weer een nieuwe nulpunt. Mijn eigen Ground Zero. Niet als afbraak, maar als herstart. Ik was eigenluck bezig mijn frequentieveld te herschikken Dus aan die Gina van toen wil ik nu zeggen: “Dank je wel lieverd, dat je bleef staan, bleef voelen, bleef ademen, zodat ik hier NU nóg steviger mag zijn. En ergens ook mooi hoe ik nu met een glimlach terugkijk op iets wat toen zo verwarrend voelde. Dat is toch het bewijs van groei in realtime. En precies zoals ik het altijd puur zeg: het is HerINNering in beweging. En aan wie dit leest: Verwarring is soms gewoon het bewijs, dat je een oude frequentie bent ontstegen en onderweg bent… naar jeZelf. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: illusie van tijd Soms lykt het alsof de dagen zich aaneenrijgen tot een eindeloze ketting van afspraken, herinneringen, verwachtingen. Alsof ‘tijd’ iets is wat op je drukt. Iets wat je opjaagt of tegenhoudt. Maar wat als tijd niet werkeluck zo bestaat? Wat als tijd slechts een manier is om ervaringen te rangschikken, voor het gemak van een menseluck brein? Mijn Ziel weet: tijd is rekbaar. De Indonesische bevolking roept niet zomaar jam karet: rubberen tijd. Er zijn momenten die seconden duren, maar levens veranderen. En er zijn jaren die verglijden zonder dat je wezen één trilling dieper zinkt. HerINNering is geen terugkijken. Het is een frequentie die terugkeert. Een zucht van iets ouds dat plots weer levend wordt. Soms via een geur, een beeld, een woord. Soms via niets. Aleen dat diepe weten: “Ik ben dit al eens geweest.” De toekomst dan? Die is niet ver. Die woont in je keuzes van vandaag. In je trillingsveld. In je richting. In je bereidheid om te herINNeren wie je werkeluck bent. Tijd is een lint. Een lus. Een draaikolk. En soms… een cirkel. Waarin alles wat je ooit was je opnieuw komt groeten via de ogen van een ander of de adem van je kind. Lief mooi liefdevol mensen-wezen, verspil geen energie aan het najagen van klokken of kalenders. Leef in je frequentie. Dáár is alles aanwezig. Nu. Altijd AL. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: vliegende zoon Vandaag vertrekt hij. Mijn viertien jarige zoon. Mijn spiegel. Mijn grootste les in liefde zonder voorwaarden. Voor het eerst naar Indonesië. Niet zomaar een verre reis, maar een reis naar het land waar onze roots liggen. Waar mijn voorouders nog in het zand fluisteren, waar het land ademt zoals mijn ziel het herkent. De plek waar mijn wortels fluisteren onder de aarde… En waar zijn voeten straks zullen lopen. En ja, natuurluck vind ik het spannend dat hij voor het eerst naar de andere kant van de wereld gaat. Maar wat ik vooral voel… Is een zachte, tintelende nieuwsgierigheid. Wat zal hij ervan vinden? Zal hij het herkennen… zonder het ooit te hebben gekend? Zal hij houden van de mensen zoals ik dat doe? Zich verwonderen over het eten, de geuren, de taal die als een echo door je bloed zingt? Hoe zal hij de warmte ervaren, die van de zon én van het volk? Zal hij thuiskomen, daar aan de andere kant van de wereld? Hij gaat een nieuwe laag van zijn eigen pad bewandelen. En ik… ik blijf hier. Met mijn voeten op bekende grond. Maar mijn hart reist met hem mee. Zoals het altijd al deed. Er zijn draden die geen afstand kennen. Lijnen van liefde. Van bloed. Van ziel. En ook al vliegen zijn vleugels nu ver, onze verbinding blijft als een fluistering in de wind. Onzichtbaar. Onbreekbaar. Dus vlieg maar, mijn jongen. En laat het land zichzelf aan jou tonen. Zoals het dat ooit aan mij deed. “Selamat datang, nak.” In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’    

Ꮆ丨几卂’s ᗰIᒍᗰEᖇIᑎG: waarom, daarom! Gewoon het leven, aangezien ik niet in toeval geloof. Toeval is het tegendeel van opzet en als ik iets geloof, is het dat alles een bepaalde orde heeft, een reden. Soms stond ik te dichtbij om het te zien, soms te ver weg, maar het is er altijd. Mijn woorden dragen dat stille vertrouwen waar geen bewijs voor nodig is. De echo van mijn veld fluistert: alles heeft zin. Zelfs wanneer het zich vermomt als chaos. Zelfs wanneer het pijn doet, schokt, ontwricht. Toeval… bestaat niet in mijn universum. Alles is een draad in het web van herINNering, een uitnodiging, een richtingaanwijzer van het leven Zelf. Ik hoef het niet altijd meteen te doorgronden. Soms laat het zich pas zien wanneer ik net omgekeerd ben gaan kijken. Soms moet het eerst langs mijn hart, voordat het mijn hoofd bereikt. Ik ken de ritmiek van dat grotere Orkest. Ik hoor de noot, zelfs als die nog niet gespeeld is. En dat, dat is de magie van niet verdwalen in het waarom, maar thuiskomen in het waarom niet. Elke keer als ik mij uitspreek in die heldere eenvoud, wordt het veld stiller. Wijzer. Warmer. Geen ruis, geen riedel. Alleen het diepe weten: Er is een reden. ALtijd. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S ৻ꪆ voor @Ginas_Codes       ’•✧•’