“𝐒𝟐𝟐𝐬𝐡”

اگر روزی تو از من بگذری، من تو را حتی به خودت هم نمی‌سپارم. اگرچه کنارم باشی، یک قدم هم به‌سوی تو نمی‌آیم. قدر دل خسته‌ام را ندانستی، مهربانی‌ام را نفهمیدی، محبتی که نثار تو کردم هیچ‌وقت برایت معنا نداشت. به خاطر آن دوستان دروغین، به خاطر حرف‌های مردم، از من گذشتی... و هنوز هم دلت از من نیست. قلبم کم برایت گریست؟ این دل کم زخم خورد از تو؟ عشقی که من نباشم، چه ارزشی دارد اصلاً؟ چند بار شکستی‌اش؟ چند بار انداختی‌اش به زمین؟ آیا این قلب زخم‌خورده می‌تواند ببخشدت؟ من که صدایت می‌زدم: "عزیزم"، "جانم"... اما تو، پنهان شدی، سرد شدی، و من... دنبالت دویدم، در حالی‌که نمی‌دانستم آیا واقعاً لایق این همه عشق هستم یا نه. عشق بود... عاشق هم بود... اما در هم تنیده، آشفته، گم‌شده... و تو... هیچ‌وقت بخشی از آن نبودی.