سپیـدار

یه‌جوری تو جلسه‌های آمادگی با ذوق درمورد خلاصه کتاب‌ها صحبت می‌کنم که قشنگ توضیحات من رو یادشون می‌مونه😂😭🙏

جلسه‌ی آمادگی برای نمایشگاه کتاب زودتر از زمانبندی انجام شد، پس خانوم پورحنیفه رو دعوت کردم که جلسه‌ی نقدشون رو تو کافه برگزار کنن🙏

بعد از کلی خستگی و فشار، حالا خوشحالم🫂✨ پیام‌هارو تا همیشه برای خودم نگه می‌دارم که هرجا کم آوردم نگاهشون کنم و برگردم به مسیر :)

حالا وقتشه بچه‌ها نازنازیم کنن و من بگم "قرررربونت برم عزیززززدلم"

امروز جلسه‌ی آخر کارگاه بود، نمی‌تونم توصیف کنم با چه حالی وارد کارگاه شدم، قلبم درد می‌کرد، بدنم درد می‌کرد، بی‌حوصله‌ترین و فس‌ترین آدم جهان بودم. به قدری اوضاع جسمیم بهم ریخته بود که بچه‌ها زود متوجه شدن یه چیزی فرق کرده. ولی به محض این‌که‌ شروع به صحبت کردم، ذوق و شوقم برگشت، درد برام کم‌رنگ شد و با تمام قلبم جلسه‌‌ی آخر رو تموم کر‌دم. فشار کاری این مدت به معنای واقعی کلمه پیرم کرد، ولی قشنگ‌ترین تجربه‌ی کاریم شد :)✨ من تمام وجودم رو برای این کارگاه گذاشتم و امیدوارم مسیر بچه‌ها هموار‌تر بشه.

سردمه و زیر لحاف نشستم، به رو به رو خیره شدم و یک لیوان چای داغ گرفتم دستم. و فکر می‌کنم؛ به هیچ‌چیز و به همه‌چیز. به صبر و توانی که آدمیزاد تو شرایط سخت زندگی بدست میاره، به تلاش برای بقای چیزهایی که بقای خودت رو به خطر می‌ندازه. صدای شجریان پخش می‌شه و وعده می‌ده که "غمت سرآید" و من به این فکر می‌کنم که غمگینم یا خسته؟

داشتم با خودم فکر می‌کردم فردا هم با موفقیت سپری بشه می‌تونم کمی استراحت کنم که دیدم نه، نمایشگاه شروع می‌شه و چندتا کتاب برای نقد دارم.

هرکسی با من جلسه‌ی آنلاین داشته، این تصویر رو دیده از من😂😭

قربونت برم من🫠❤️

بعد از کارگاه فوق‌ العاده خوب و صمیمیِ سپیده و صحبت با دخترا، توو هوای نمناک رفتم برای خودم پفک خریدم و بالاخره حس کردم مهسای خوشحالی هستم.🧡

و من بعد از چندسال فکر کردن به این لحظه، بالاخره زندگیش کردم :)❤️

انرژی کلاس به حدی خوب بود که هممون هیجان زده بودیم و لبخند داشتیم :)

الان سبک‌ترین و خوشحال‌ترین آدم روی زمینم.

آدم‌های قشنگی که پیام‌های قشنگ‌ترشون تو خستگی‌ها به دادم رسید، پارت صد و خورده‌ای:

امیدوارم بچه‌های کارگاه لااقل اون اکلیل رو ببینن🙏

خودم رو به آغوش می‌کشم و می‌رم برای تمام شب کار کردن✨

اون لحظه‌ای که یاد انگیزه‌ی پشت هدف‌هات میفتی، بیخیال کمک و حضور هرکسی غیر از خودت می‌شی، اشک‌هاتو پاک می‌کنی، خودت دست نوازش رو سر تک تک سلول‌هات می‌کشی و دوباره خود متلاشی شده‌ات رو جمع می‌کنی، از قشنگ‌ترین لحظه‌‌‌های زندگیه.

سه روزه که پنج دقیقه کار می‌کنم، ده دقیقه تو خفا گریه می‌کنم.