این‌جآ

سپردمت :(.

تو را چگونه سپارم به ابرهای خزان؟ تو را که این همه با قلب من تنیده شدی.

-ری

هرشب به خودش می‌گفت فردا دیگر طاقتش تمام میشود؛ اما فردا که می‌آمد باز زندگی جریان داشت.

نشسته‌ام وسط روز‌های خستگی‌ام خودم شبیه غرورم پر از شکستگی‌ام…

بردی مرا به خاک سپردی و آمدی؟

-شهریار

این زندگی سگ‌پدر هم که تو گویی ارث پدرش را از ما طلب دارد و هر روز خدا چکمه‌هایش را روی گلوی ما می‌فشارد تا هر لحظه آرزو کنیم کاش روز آخر باشد...

احساس میکنم خیلی دورم؛ بیش از همه، از خودم.

هر چند وقت یکبار اجازه میدم این موزیک روحم و خراش بده و برسه به زخمای ۶ آذر.

میان ذهن من می‌آید از جایی صدای تو نمی‌بینم تورا اصلا، شناور بین افکار عجیب و تیره و تارم کجایم من؟ چرا اینجا خودم را کشف کردم؟ بین این آوار؟ پریشان خاطرم، گیجم مرا آزاد کن از من.

-ری

نمی‌خوام مثل من تنها بشی با غصه‌ها، اما؛ من و یادت بیار هرجا تو تنهایی زمین خوردی.

زندگی‌هامون شبیه اون مورچه‌هه شده که بچگی تو دستشویی باشیلنگ آب دورشو آب می گرفتیم بعد می‌نشستیم به تماشا ببینیم چطوری خودشو نجات میده. تهش یا خودمون نجاتش میدادیم یا اگه حوصلمون ازش خیلی سر می‌رفت با یک حرکت غرقش میکردیم.

تو کمان کشیده و در کمین، که زنی به تیرم و، من غمین همه‌ی غمم بود از همین، که خدا نکرده خطا کنی...

برادرا! پدرا! پیر امتا! یارا! خدا صبور کند در مصیبتت ما را...

شمع، فوت، ۲۲.

پی‌چیده در سراسر کیهان نوای تو می‌جوشد اشک عالم و آدم به پای تو یک عمر روضه تو شنیدم، گریستم؛ شرمنده‌ام که جان نسپردم برای تو.

-ری‌.

از گریه برای تو خوشم می‌آید…