cycleofmusic

سازِ شهریار وُ گریه سایه داستان از این قراره که یه روز رفتم خونه شهریار دیدم بیدار نشسته. معمولاً هر وقت می‌رفتم خونه شهریار، اون خواب بود گفتم سلام شهریار جان! دیدم سرشو پایین انداخته و هیچی نمی‌گه... بعد یه مرتبه سرشو بلند کرد وُ به من گفت تو چرا هر روز می‌آیی اینجا؟ اگه جز شهریار هرکس دیگه‌ای بود من پا می‌شدم و درو به هم می‌زدم و می‌رفتم... آخه من جایی نمی‌رم که کسی به من بگه چرا هر روز می آیی اینجا! من با تعجب نگاش می‌کردم، پیش می‌اومد که با من شوخی کنه ولی انقدر قیافه تلخ و باید بگم وحشتی به خودش گرفته بود که معلوم بود شوخی نمی‌کنه. من فقط با تعجب نگاش می‌کردم... شروع کرد به داد و بیداد و گفت که: من مالک نیستم که تورو مباشرم کنم، وزیر نیستم که تورو معاونم کنم و از این چیزای مسخره دنیوی به‌اصطلاح؛ من فقط حیرت‌زده نگاه می‌کردم که چه‌شه شهریار؟ خل شده... هی گفت، هی گفت... من به شما گفته‌ام اصلاً رفتن پیش شهریار برای من یک پناهگاه بود. حالا توجه کنید که شهریار که به زعم من پناهگاه منه آن هم پناهگاهی که من از سالها پیش با شعرش آشنا هستم، عاشقانه شعرشو دوست دارم و خودشو هم دیدم که آدمیه فوق‌العاده لطیف، فوق العاده مهربان و فوق العاده نیکخواه، داره با من این‌طور برخورد می‌کنه! هیِ گفت وُ گفت وُ گفت... من می‌فهمیدم که چه بلایی دارد به سرم می‌آد، ظاهراً یک لحظه شهریار سرشو بلند کرد و دید که من زارزار دارم ساکت گریه می‌کنم. از اون گریه‌ها... من کاملاً حس می‌کردم که صورتم خیسه نمیدونید چه حالی داشتم... یه وادادگیِ عجیب، یه بی‌کسی مطلق، وای وای یک آدم غریب، یه آدم بی‌کس که اصلاً نمیفهمه که چرا اینجا اومده و اینجا نشسته! شهریار ظاهراً سرشو بلند کرد و دید که من دارم گریه می‌کنم... قورباغه رو دیدید که چطور می‌پره مثلاً دو متر می‌‌پره! واقعاً این آدم مردنی چطور پرید؟ از روی سفره پرید زانوهای منو گرفت؛ می‌لرزید واقعاً تمام تنش می‌لرزید حالا هی زانو و مچ پامو ماچ میکنه و میگه منو ببخش؛ تو که می‌دونی من دیوانه‌ام. حالا من دستمو می‌ذارم به سینه شهریار و اونو پس می‌زنم و هی می‌گم: ولم کن شهریار، برو شهریار ـ دیگه شهریار جان هم نمی‌گم و فقط می‌گم شهریار!ظاهراً یه بار هم شهریار رو زیادی فشار دادم که طفلک افتاد اون ور. حالا خوب شد رو چراغ نیفتاد! بعد دیدم که شهریار رفت سر جاش و داره زار گریه می‌کنه. بعد دوباره اومد منو بغل کرد و بوسید... و می‌گفت: تو که می‌دونی من دیوانه‌ام منو ببخش. بعد دید نمی‌تونه منو آروم کنه رفت سر جاش نشست و سه تارو دستش گرفت شروع کرد به ساز زدن… شور زد، خوب یادمه! دیگه صحبت موسیقی جلو اومده دیگه‌ شما نمی‌دونید رابطه من با موسیقی چه جوریه، یه بحث دیگه است، شعر و همه چیز در برابر موسیقی از چشمم می‌افته. شهریار شروع کرد به ساز زدن و منم شروع کردم به آواز خوندن… یه آوازی که بغضِ جلوی صداتونو می‌گیره… «بگذار تا بگریم چون در ابر بهاران» غزل سعدی. او ساز زد و من آواز خوندم و بعد هم هین جوری ساکت نشستم. شهریار هم ساکت نشسته بود و فقط گریه می‌کرد و گاهی یک هق هقِ آرومی هم می‌کرد.  در حالی که من در هر حالتی زود می‌تونم به خودم مسلط بشم. رفتم خونه و خیلی هم دیر خوابم برد و صبح هم از خونه زدم بیرون. قصد داشتم دیگه پیش شهریار نرم اما شهر برام غریب بود… همه جا غریب بود.  به هرحال اون روز تا غروب تو خیابونا سرگردان راه رفتم، نمی‌دونم چی کار کردم... خلاصه شب که رفتم خونه، خاله‌ام گفت که: آقای شهریار اومده در خونه. خاله‌ام گفت:‌آقای شهریار گفت که به سایه جانِ من بگید که اگه فردا نیاد، من می‌آم تو کوچه همین جا می‌شینم! (می‌خندد) صبح رفتم خونه‌ش. خب منم دلم پَر می‌زد براش! اونم مثل این که گناهی کرده و خجالت می‌کشه سرشو پایین انداخت (ادای شهریار را در می‌آورد) بعد از چند لحظه گفت: دیروز نیامدید؟ (غش غش می‌خندد) نیامدید؟ هه! من نگاهی (از چشمان سایه بر می‌آید نگاه ملامت‌بار عتاب‌آلود بوده) کردم و بعد گفت: یه شعر عرض کردم، معمولا می‌گفت یک غزل عرض کردم. اما این بار خیلی با شرمندگی گفت شعر عرض کردم. مثلا این که یه وسیله عذرخواهیه. گفتم بخون شهریار جان! تا گفتم شهریار جان فهمید که دیگه صفا شده... همیشه با خودم فکر می‌کنم که چرا همون یه روز رو هم پیش شهریار نرفتم و بی‌خود اذیتش کردم... یا می‌بایست دیگه نمی‌رفتم و یا اگه می‌خواستم برم همون فرداش هم باید می‌رفتم، نه اون ... رو اذیت می‌کردم نه خودم تو خیابونا سرگردان می‌شدم...» فرازی از کتابِ پیر پرنیان اندیش- در صحبتِ سایه که به شخصه از خوندش سیر نمی‌شم از بس که ابتهاج راویِ قهار وُ قابلیه... #هوشنگ_ابتهاج #شهریار @cycleofmusic