Notre espace

الان که داشتم ویدیوهای موبایلم رو می‌دیدم به این فیلم برخوردم. خیلی خیلی دوستش دارم چون شب مهمی بود و با آدمای موردعلاقم بودم. مربوط میشه به آذرماه ۱۴۰۴ و اجرای دوم‌مون‌ توی جشنواره تجربه۲۳، دانشگاه تهران. دقایقی قبل از اجرا بود و استرس داشتیم که می‌خواستیم به چیزی حدود ۶۰/۷۰ نفر از دانشجوها و فعالان قدیمی تئاتر، زحمات پنج‌ماه تمرین مداوم‌مون رو نشون بدیم. من خودم احتمالا از همه بیشتر استرس داشتم ولی سعی کردم بخندم و انگیزه بدم :)) هیچی بیشتر از تمرین تئاتر نمیتونه حالمو خوب کنه. اجراشم صرفا به ثمر نشستن اون تمریناته.

بزرگ‌ترین خوشبختی یه تئاتری، داشتن دوستا و همکارای پایه‌ست. من که خوشبختم. خدا قسمت بکنه برای شمام ایشالا.

اینم بگم که بابام سعی کرد به روی خوش نیاره و من تمام مدت این شکلی بودم:

درخواست دادید ایموجی خنده باز بشه..

میخواستم به بابام بگم فلان چیز رو بگو، گفتم «کیا بگو!» و همچین «ک» رو غلیظ گفتم که به هیچ عنوان قابل اصلاحیه نبود! قیافم بعدش عالی بود جاتون خالی...

وقتی بازی بلد نیستی و فقط میری همراهی کنی:

😻لطف داری🙌

🥹❤️ مرسی نیکی عزیزم

بعد از ۶ ماه! دوباره سلامی ننگین بر اتو کردن مقنعه‌ی دانشگاه ساعت ۷ صبح!

Zombie, The cranberries. در سالگرد جنگ دوازده روزه و یادآوریِ این اجرای پارسال، ما هم به یاد کشته‌شدگان دی‌ماه ۱۴۰۴، دانش‌آموزان میناب و چیزی حدود شش‌ماه از عمرمون که در غصه خوردن و اضطراب و بلاتکلیفی بر باد رفت، این آهنگ رو تمرین کردیم. امیدواریم در آینده بتونیم کم‌ایرادتر و با کیفیت بالاتری ضبط کنیم. What's in your head? ZOMBIE...

🤝

عجب سالی بود.

جهت حسن‌ختام همینم بفرستم و خدافظ