خانم تحلیلگر| رَها

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ حس ناکافی بودن بهم میداد

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ از دست دادن که نه ولی رفت تو رابطه و خب چون من دختر بودم مثلما دور تر شدیم البته خیلی خیلی دور تر ://))

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ با دوست پسرم ریختن رو هم نتیجشم شد ۵ سال بگایی من و نتونستن رفتن تو رابطه:/

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ چون خیلی دوستم داشت به دوستم حسودی کرد و باهام سرد شد و فکر میکرد اون دوستم رو بیشتر از اون دوست دارم در حالی که اینطوری نبود و کم کم دور شدیم و رفت با یکی دیگه دوست شد و صمیمی شد و من دیگه هیچوقت آدم سابق نشدم :*)

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ به مدت پیام ندادم

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ به یکی از دوستام معرفی کردم بعد گوه خوری اضافه میکردن پشت سرم

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ باهاش رفتم تو رابطه. بعد کات کردم چون پیش نمیرفت هیچی خوب و مشکلاتی بوجود اومد. دوستمو از دست دادم، و عشقمو.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ دیگر در وجودِ من هیچ نفعی برای خود ندید.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ شوهر کرد و اون‌یکی پزشکی قبول شد .

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ سلام

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ مرد

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ی روزی من پیام ندادم اونم نداد تموم شد …

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ یه دوست جنده پیدا کن

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ببین من همیشه سعی میکنم شنونده باشم همیشه سعی میکنم با وجود حاله بد خودم به حرفای دوستام گوش بدم با وجود تمام دردسر هایی ک ممکنه برا خودم ایجاد بشه بهشون کمک کنم تا حالشون خوب باشه و این همیشه بودن همیشه خوب نشون دادن اوضاع اینکه از خودم و غم و ناراحتیهام دوتا شخصیت ساختم باعث شد ک اخرش خودم احساس عدم وجود کنم و ادما انقد خوب نیستن ک خوبیاتو ببینن :) منتی هم نیست و نبوده ولی با تمام اینکه خودمو سخت و محکم نشون میدم حتی من هم نیاز دارم مهم باشم و بم توجه بشه ( اصلا ادمی نیستم ک دنبال توجه باشمااا اصلا حتی از این ادما بدم میاد ک زوری میخوان توجه جلب کنن اما به عنوان ی ادم حداقل میتونم تو ی ناشناس دردودل کنم :)) )

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ تو همه روزای سخت سنگ صبورش بودم ، تنهایی ، افسردگی جدایی و.. شاید خودم تو بدترین حال بودم اما هیچوقت نذاشتم بفهمه و همیشه خوشحالش میکردم و بهش امید میدادم . اما اون تو روزای خوبش منو یادش رفت.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ چون فهمیدم با دوس پسرم دوست شده بود و حدودا یه ماه بود باهم تو رابطه بودن و پسره بامنم بود😂😐

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ من زیادی براش وقت میزاشتم و خیلی برام مهم بود یعنی من خیلی آدم افراطی بودم.. ولی اون اندازه من نبود و همش نگران دوست پسرش و خیلی چیزایه دیگه بود و درآخر وقتی حالش بد بود سراغ منو می‌گرفت .. الآنم شهریور تولدشع و از الان براش کتابهای نویسنده مورد علاقش رو خریدم اما دارم خودم رو قانع رو میکنم که نباید دیگه ناراحتیش و تولدش برام مهم باشه همونجوری که اون حتی تاریخ تولدمم نمیدونه ...

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ یه نفر بد منو پیشش گفت اونم باور کرد

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ هروقت بهش نیاز داشتم قهر بود کارایی که خودش میکرد و اگه از من میدید ناراحت میشد!

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ هنوز کاملا از دست ندادم ولی خیلی مغرور شده و کلا مثل اینکه رفاقت یادش رفته‌‌ منم آروم آروم دارم میذارمش کنار...