one day on the way

زندگی خیلی سخت شده. زندگی کردن از خود زندگی سخت‌تر. هر روز بین هزار مسیر می‌ایستی و نمی‌دونی کدوم یکی واقعاً تو رو به جایی که دنبالش هستی می‌رسونن. حتی وقتی رویایی رو انتخاب می‌کنی، ته دلت از خودت می‌پرسی اگه به اون برسم، واقعاً آروم می‌شم؟ یا فقط دلم میخواد درباره یه چیز دیگه رویاپردازی کنم؟ آدما بیشتر وقت‌ها به داشته‌هاشون نگاه نمی‌کنن. تعارف که نداریم. چشممون مدام دنبال چیزهایی که هنوز نرسیدن. انگار همیشه مسیری هست که انتخابش نکردیم و همون، از دور زیباتر به نظر می‌رسه. برای رسیدن به آخر این راه قدم بر می‌داری و هنوز راه نیوفتاده، دلت برای اونجای قبلی تنگ میشه. پارادوکس عجیبی‌ئه. اما شایدم عجیب‌ترین بخش ماجرا این باشه که حتی از رسیدن هم می‌ترسم. از اینکه نکنه اون زندگی که همیشه تصورش رو کردم، وقتی واقعی بشه، احساس کنم سهم من نبوده یا نتونم از اون لذت ببرم. این هایی هم که میگم چیزی جز یه‌سرس نشخوار فکری نیست. ولی کاش آروم آروم بفهمم ترس اصلی، نرسیدنم نیست. شاید این که برسم و بفهمم هیچ مقصدی اون خلأ درونم رو اونطور که انتظارشو داشتم پر نمی‌کرد. حالا باید بفهمم مسیر چقدر مهمه!